Vandaag is het precies vijf jaar geleden dat de Amerikaanse zangeres Sarah Dash van de meidengroep Labelle overleed.

Dash werd geboren in 1945 en richtte begin jaren 60 samen met Patti LaBelle, Nona Hendryx en Cindy Birdsong the Bluebelles op.

Als kwartet scoorden ze in die beginperiode een bescheiden hit in de Verenigde Staten met “I Sold My Heart to the Junkman”.

Eind jaren 60 vertrok Birdsong naar The Supremes, bekend van iconische nummers als “You Can’t Hurry Love” en “Stop! In the Name of Love”.

Na haar vertrek gingen LaBelle, Hendryx en Dash verder als trio onder de naam Labelle, waarmee ze gestaag bouwden aan hun R&B-carrière.

De grote internationale doorbraak volgde in 1975 met de monsterhit “Lady Marmalade (Voulez-vous coucher avec moi ce soir?)”, afkomstig van het succesvolle album “Nightbirds”.

Het nummer werd geschreven door Kenny Nolan en Bob Crewe, die samen ook verantwoordelijk waren voor “My Eyes Adored You”.

Crewe geniet daarnaast grote bekendheid als medecomponist van de wereldhit “Can’t Take My Eyes Off You”.

De productie van “Lady Marmalade” lag in de vakkundige handen van Allen Toussaint.

Ook bij ons deed het nummer het fantastisch: het bereikte de derde plaats in de Vlaamse BRT Top 30 en klom naar de tweede plaats in de Nederlandse Top 40.

De twee albums die snel na “Nightbirds” verschenen, wisten dat gigantische succes niet te evenaren en braken minder potten.

Pas in 2008 brachten de dames met “Back to Now” weer een gezamenlijk album uit.

Tussendoor timmerde Sarah Dash aan een sololoopbaan met vier eigen albums en leende ze haar herkenbare stem aan projecten van onder anderen Nile Rodgers, Keith Richards en The Rolling Stones.

Buiten de muziek zette ze zich met hart en ziel in voor verschillende goede doelen, waaronder een campagne om de coronavaccinatiegraad in de Verenigde Staten op te krikken.

De zaterdag voor haar overlijden stond Dash nog zij aan zij met Patti LaBelle op de planken.

Na haar heengaan bracht LaBelle een warm eerbetoon op Instagram: “Sarah Dash was een ontzettend getalenteerde, mooie en liefdevolle ziel die mijn leven en het leven van vele anderen geraakt heeft.

Haar geest en wat ze de wereld gegeven heeft, blijft voortleven.”

De comeback van actrice Blanka Heirman

Vandaag precies vijf jaar geleden beleefde actrice Blanka Heirman een bijzonder moment: na maar liefst 24 jaar afwezigheid maakte ze haar comeback op de planken.

Jarenlang was de Gentse actrice dé leading lady van het NTGent, waar ze veertig jaar lang de pannen van het dak speelde.

Tot in 1997 het voltallige gezelschap zonder pardon aan de deur werd gezet.

Blanka trad daarna nooit meer op, tot het theaterbloed tijdens de coronalockdown plots weer begon te stromen.

Zowel Blanka, toen tachtig jaar en al enige tijd weduwe van acteur en voormalig NTGent-directeur Hugo Vandenberghe, als de 69-jarige Koen Crucke hadden hun vertrouwde Gent intussen ingeruild voor De Haan.

Blanka verbleef er in een serviceflat om de hoek bij Koen.

Ze vonden elkaar in een gedeeld verleden, want ook Koen werd in 1988 op een vergelijkbare manier aan de kant geschoven bij de Gentse opera.

Om de stille lockdownmaanden door te komen, sloegen ze de handen in elkaar.

Vooral Jan Gheysens, de man van Koen en eveneens met een verleden bij het NTGent, schreef aan een nieuw theaterstuk.

Drie keer per week schaafde het drietal aan de teksten tot er na vijf versies een definitief script lag.

Blanka kon haar geluk niet op toen Koen haar vroeg om mee te doen en noemde het weer mogen spelen het mooiste cadeau dat ze ooit had gekregen.

Het resultaat werd De Wens, een rasechte Gentse komedie over broer Eduard en zus Hedwige, die na dertig jaar ruzie plots een jaar moeten samenwonen om de erfenis van hun verongelukte ouders te krijgen.

Na scherpe en eerlijke feedback van theatermaker Luk De Bruyker werd de voorstelling nog flink herschreven en ingekort.

Zonder groot budget, maar met een decor uit de kringloopwinkel en een flinke dosis goesting, trok het duo naar de Gentse Minardschouwburg.

Op de bühne was er een geweldige klik.

Voor Koen was het de ideale kans om te tonen dat hij veel meer in zijn mars heeft dan enkel Alberto uit Samson en Gert, temeer omdat hij zijn zangstem voor deze productie volledig opzijzette.

Blanka genoot met volle teugen van de herwonnen magie op de planken en glunderde van trots.

Op 17 en 19 september 2021 mocht het publiek in de Minard meegenieten van deze hartverwarmende terugkeer, een theaterherinnering die vijf jaar later nog altijd een glimlach op het gezicht tovert (Diverse bronnen, Sabine Van Damme, HLNWS 26/08/2021, Minard en KCM StageMuisic bv)

Gisteren nog vandaag

Vandaag is het ook al vijf jaar geleden, dat de Amerikaanse actrice en zangeres Jane Powell is overleden.

Jane Powell verwierf vooral grote bekendheid door haar rollen in de musicals van Metro-Goldwyn-Mayer tijdens de jaren veertig en vijftig.

Dankzij haar heldere sopraanstem en haar imago als het charmante buurmeisje schitterde ze in diverse films, televisieproducties en theaterstukken.

Haar meest memorabele optredens vonden plaats in klassiekers zoals ‘A Date with Judy’, ‘Royal Wedding’, ‘Seven Brides for Seven Brothers’ en ‘Hit the Deck’.

In deze producties bracht ze iconische nummers ten gehore die haar status als ster bevestigden, zoals het vrolijke ‘It’s a Most Unusual Day’, het romantische ‘Too Late Now’ en het energieke ‘Wonderful, Wonderful Day’.

Hoewel haar filmcarrière na verloop van tijd naar de achtergrond verschoof, bleef ze volop actief in de entertainmentwereld.

Zo was ze regelmatig te zien op het toneel en vertolkte ze gastrollen in populaire televisieseries zoals ‘The Love Boat’ en ‘Growing Pains’.

Haar veelzijdigheid bleek ook uit haar podiumwerk, waarbij ze haar zangtalent bleef inzetten in diverse theaterproducties.

In haar persoonlijke leven trad ze vijf keer in het huwelijk.

Uit haar eerste huwelijk met Geary Steffen werden twee kinderen geboren, en met haar tweede echtgenoot Patrick Nerney kreeg ze haar derde kind.

Haar laatste huwelijk was met Dickie Moore, met wie ze samenbleef tot aan zijn overlijden in 2015.

Jane Powell stierf uiteindelijk op 16 september 2021 op 92-jarige leeftijd een natuurlijke dood in haar woning in Wilton, Connecticut.