Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
n Vlaanderen bereikte het nummer de zevende plaats in de Brt Top 30 en in Nederland bereikte ze zelf de vierde plaats in de Top 40.
Deze groep, bestaande uit Angela Vermeer, Ingrid Brans en Leslie Doornik, wist de harten van vele fans te veroveren dankzij hun deelname aan het programma The Pin-Up Club van Jef Rademakers en was te zien op Veronica.
Jef Rademakers schreef trouwens ook de tekst van het nummer en het nummer zelf is geschreven door Hans Jansen en Jeanette Meijer-Kroese.
Na ‘We Cheer You Up’ bleef Barbarella nog enige tijd in de schijnwerpers staan met een aantal andere nummers zoals Sucker For Your Love, Then He Kissed Me en Please, Please Me, maar geen enkele wist het succes van hun doorbraaknummer te evenaren.
Na de single Don’t Stop The Dance was het tijd om te stoppen eind 1991.
Julia werd namelijk geboren op 18 maart 1989 als tweede kind en dochter van Chris en zijn vrouw Joan Lesley.
Zoals voor zijn eerste dochter, schreef Chris Rea ook een nummer, namelijk Julia en uitgebracht op single in 1993, als een ode aan zijn jongste dochter.
Het nummer Julia bereikte de 53e plaats in de Britse hitlijst.
Zowel in Vlaanderen, als in Nederland kwam de single niet verder dan de tipparade.
Het nummer Julia verscheen voor het eerst op de verzamelaar The Best Of Chris Rea uit 1994.
Zijn eerste dochter Josephine werd geboren op 16 september 1983.
Voor haar schreef hij het nummer Josephine, uitgebracht op 22 juni 1985 als de tweede single van het album Shamrock Diaries.
Het nummer was een groot succes in Vlaanderen, Frankrijk en Nederland.
Dit nummer bestaat in zeven verschillende versies, die variëren in lengte, stijl en productie.
De originele albumversie duurt 4:26 minuten en heeft een zachte rock sound.
De singleversie uit 1985 is een compleet andere, meer rockende opname, die 3:35 minuten duurt.
Deze versie is ook te horen op de compilatie The Very Best of Chris Rea uit 2001.
De meer disco-klinkende “Josephine (La Version Française)” a.k.a. “Josephine Extended French re-record” is een verlengde remix die gemaakt werd voor een Europese non-album single uitgave in 1987.
Deze versie duurt 5:39 minuten en werd populair bij DJ Paul Oakenfold, die het op de acid house scene introduceerde.
Een ingekorte versie van “La Version Française” vervangt de originele versie op heruitgaven van Shamrock Diaries en duurt 3:56 minuten.
In 1988 nam Rea het nummer opnieuw op voor de compilatie New Light Through Old Windows.
Deze versie duurt 4:34 minuten en is waarschijnlijk de bekendste versie van het lied, die op vele Chris Rea compilaties is verschenen sindsdien.
Er bestaat ook een alternatieve, snellere versie uit 1988 die alleen te vinden is op Amerikaanse edities van New Light Through Old Windows die uitgegeven werden door Geffen Records, maar niet door ATCO Records. Deze versie duurt 4:17 minuten.
In 2008 nam Rea het nummer nogmaals op voor de Duitse markt en terug te vinden op de verzamelaar Fool If You Think It’s Over – The Definitive Greatest Hits.
Deze versie is soberder en duurt 3:58 minuten.
Rea beschouwt “Josephine” als een blueslied dat geïnspireerd is door bands als Yellowjackets en Weather Report.
Hij zegt dat hij altijd aan de derde verdieping van het Intercontinental Hotel in Düsseldorf denkt als hij het lied zingt, omdat hij het daar schreef toen het regende.
Na zijn middelbare schoolopleiding studeert hij twee jaar aan het Londens Conservatorium, als klassiek gitarist.
Daarnaast ontwikkelt hij zich als zanger/songschrijver.
Na teleurstellende ervaringen in de jaren zestig op het Immediate-label, scoort Duncan Brown in 1972 een hit in Engeland met zijn single Journey.
Op het RAK-label verschijnt in 1973 nog een solo-elpee (Duncan Brown), voordat hij naar Parijs vertrekt.
Daar ontmoet hij in 1973 Peter Godwin, die vanaf zijn veertiende gitaar speelt, zingt, schrijft en reist.
Bij dit duo voegt zich in 1975 Sean Lyons en twee jaar later verschijnt het debuutalbum Metro.
De stijl wordt omschreven als iets tussen Engelse rock, Johan S. Bach, Lou Reed en Jacques Brel in. Criminal World, een single, is een op zichzelf staand meesterwerkje, maar zowel het album als de single doen verder iets.
Metro treedt nooit op en valt terug in de vergetelheid, terwijl Duncan breekt met de twee anderen.
90% van het Metro-album is van hem en als Brown op de ingeslagen weg verder wil, willen zijn partners een hardere rockrichting op.
Zij verschijnen uiteindelijk met een vernieuwde Metro en een nieuwe elpee New Love.
Browne is dan zijn eigen overgang te boven en komt opnieuw op zijn oude uitgangspunt terecht, als solist, met het album The Wild Places.
Van dit succesvolle album wordt het titelnummer in Vlaanderen en Nederland een grote hit.
The Wild Places haalt op 14 april 1979 de twaalfde plaats in de BRT Top 30 en in Nederland bereikt het nummer zelfs de zevende plaats in de Nederlandse Top 40.
In augustus 1991 wordt het nummer weer uitgebracht, maar is dan na drie weken alweer uit de hitlijsten verdwenen.
Als relatief kort na The Wild Places zijn nieuwe album Streets Of Fire verschijnt heeft Duncan Browne zijn muzikale koers uitgezet, maar een hit opvolger voor The Wild Places zit er niet in.
Sindsdien wordt er van hem niet veel meer vernomen, op een sporadisch optreden na.
Duncan Browne is op 28 mei 1993 op 46 jaar leeftijd overleden.
Het nummer was geschreven door Ronald Bruce Rogers (artiestenaam Ron Rogers) en Deborah Clarkin Rogers (artiestennaam Debbie Clarkin) en gezongen door Stephanie Fuller.
Het was de eerste single van hun enige album New York At Dawn dat uitkwam op het label EMI in 1983.
De groep was een creatie van August Darnell, die ook de producer was en die we natuurlijk kennen als Kid Creole.
Elbow Bones was het alter ego van John Rynski, die bevriend was geraakt met Darnell, toen hij werkte als lichtman tijdens de Kid Creole and the Coconuts tours.
De groep had een big bandstijl met mannelijke en vocalistes.
A Night In New York bereikte de 33e plaats in het VK Singles Chart en de 15e plaats in de Nederlandse Top 40.
Het was hun enige hit in Europa, hoewel ze nog twee andere singles uitbrachten: Happy Birthday, Baby en I Call It Like I See It.
Dit nummer was de grootste hit van Rockwell, de artiestennaam van Kennedy Gordy, de zoon van Motown-oprichter Berry Gordy.
Het nummer werd geschreven door Rockwell zelf en mede geproduceerd door Curtis Anthony Nolen.
Het nummer viel op door de achtergrondzang van Michael Jackson en Jermaine Jackson, die bevriend waren met Rockwell.
De videoclip van het nummer is geïnspireerd door de film Psycho en laat Rockwell zien als een paranoïde man die denkt dat hij overal bespied wordt.
In Amerika Bereikte de single de tweede plaats in de Amerikaanse Billboard Hot 100.
In Vlaanderen bereikte het nummer op 31 maart 1984 de eerste plaats in de BRT Top 30.
In Nederland was de single goed voor een tweede plaats in de Top 40.
Rockwell werd geboren in 1964 in Detroit en groeide op in een muzikale familie.
Zijn ouders waren Berry Gordy en Margaret Norton. Kort na zijn geboorte, eindigde de kortstondige relatie (Volgens Berry niet meer dan een affaire. Berry Gordy heeft trouwens acht kinderen bij zes vrouwen, waarvan hij met drie trouwde)
Gordy vernoemt zijn zoon naar president John F. Kennedy en zanger William Smokey Robinson.
Rockwell wilde zijn eigen muzikale carrière opbouwen zonder te leunen op zijn vader’s invloed.
Hij koos voor de naam Rockwell omdat hij zich een rots in de branding voelde.
Het verhaal is dan ook dat hij zijn contract bij Motown geregeld had zonder dat zijn vader daarvan op de hoogte was.
Het album bevatte naast de titeltrack ook de drie andere single Obscene Phone Caller, Taxman en Knife.
Na zijn succesvolle debuut bracht Rockwell nog twee albums uit: Captured (1985) en The Genie (1986).
Deze albums waren echter minder succesvol en kregen weinig aandacht.
Rockwell verliet Motown in 1987 en verdween uit de muziekwereld.
Hij had ook te kampen met persoonlijke problemen, zoals een drugsverslaving en een echtscheiding.
In 2016 werd hij gearresteerd voor huiselijk geweld tegen zijn toenmalige vriendin.
Rockwell leeft nu teruggetrokken in Los Angeles en houdt zich niet meer bezig met muziek.
Hij heeft geen contact meer met zijn vader of zijn halfbroers en halfzussen, waaronder zanger Redfoo (Stefan Kendal Gordy) van LMFAO en zangeres Rhonda Ross Kendrick, de oudste dochter van Diana Ross.
Hij heeft wel nog steeds de rechten op zijn muziek, die regelmatig gebruikt wordt in films, reclames en tv-shows.
De single was in Vlaanderen goed voor een derde plaats en dat zowel in de Ultra Top 50 als in de Brt Top 30.
In Nederland komt de single niet verder dan de zeventiende plaats in de Top 40.
Het nummer “Maria” is geschreven door toetsenist Jimmy Destri van de band, die ook al het nummer Atomic had geschreven.
De song gaat over de dochter van Jimmy (Eileen Tara), hoe hij moest aanzien dat de jongens om haar heen zwermden toen ze in de puberteit kwam.
Het nummer is afkomstig van het album No Exit uit 1999.
In het Verenigd Koninkrijk bereikt de single de eerste plaats.
De zangeres van Blondie was toen op dat moment 53 jaar en 227 dagen oud en was daardoor toen de oudste zangeres die ooit een Britse nummer 1 heeft gehad.
Het leverde haar toen een vermelding op in het Guinness Book Of Records.
De videoclip voor “Maria” werd geregisseerd door Roman Coppola en speelt zich af in New York City.
De opbrengst van de single heeft voor alle Blondie leden de schulden bij de IRS afbetaald (De Internal Revenue Service, meestal kortweg IRS genoemd, is de federale belastingdienst van de Verenigde Staten) (extra info dankzij Angélique Mert-Wissink)
De Duitse artiest Drafi Deutscher, geboren als Drafi Richard Franz Deutscher, bracht in 1983 het Engelstalige lied “Guardian Angel” uit onder het pseudoniem Guardian Angel.
Hij schreef en produceerde het nummer samen met Christopher Evans-Ironside (overleden op 3 juni 2022)
Het nummer was een groot succes in verschillende Europese landen en bereikte de top van de hitlijsten in Oostenrijk en Denemarken.
In Vlaanderen was het nummer goed voor een derde plaats in de Brt Top 30 en in Nederland goed voor een negende plaats in de Top 40.
Het nummer werd ook gecoverd door de Duitse zanger Nino de Angelo, geboren als Domenico Gerhard Gorgoglione, die er een Duitstalige versie van maakte met de titel “Jenseits von Eden”.
Deze versie was ook een hit (in Duitsland zelfs een groter succes dan de versie van Masquerade) en werd later ook door hem in het Italiaans uitgebracht als “La valle dell’Eden”.
In Vlaanderen was zijn cover goed voor een dertiende plaats in de Brt Top 30 en in Nederland goed voor een zeventiende plaats in de Top 40.
Drafi Deutscher werd geboren in Charlottenburg, een stadsdeel van Berlijn.
Zijn vader was de Hongaarse pianist Drafi Kálman, die hij nooit heeft gekend.
Kort na zijn geboorte keerde zijn vader namelijk terug naar Hongarije, waarna zijn moeder hem alleen opvoedde.
Op elfjarige leeftijd deed hij mee aan een talentenjacht.
In 1962 formeerde hij zijn eerste band.
Zijn eerste hit in West-Duitsland had hij met het nummer Teeny in 1963.
In 1965 had hij een grote hit met Marmor, Stein und Eisen bricht.
Een Nederlandse versie van het gehele nummer werd destijds gezongen door Trea Dobbs: Marmer, staal en steen vergaan.
Ook de Nederlandse punkband Heideroosjes heeft een versie van het nummer opgenomen.
Een nummer dat hij in 1967 uitbracht was Der Hauptmann von Köpenick, gebaseerd op een waargebeurd verhaal van een werkloze schoenmaker genaamd Friedrich Wilhelm Voigt die begin jaren 1900 het gemeentehuis van Köpenick beroofde.
Drafi nam ook platen op en dat onder verschillende pseudoniemen.
Zoals zijn hit Be my boogie woogie baby (als Mr. Walkie Talkie) die op 6 augustus 1977 op nr.2 stond in de Brt Top 30 is er een van.
In 1978 was hij onder de meisjesnaam “Renate Vaplus” verantwoordelijk voor de grote hit van de Italiaanse zanger Bino, Mama Leone.
Dit werd een grote hit in Duitsland en bereikte ook de hitparde in Vlaanderen en Nederland.
Het nummer had hij geschreven voor de zangeres Ruth Handel in 1976, maar toen deed het niets in de Duitse hitlijsten.
In Vlaanderen had Drafi Deutscher met Mixed Emotions in 1987 een grote hit met het nummer You want love (Maria Maria).
Het nummer bereikte in Vlaanderen de tweede plaats en in Nederland was de single zelfs goed voor eerste plaats in de Top 40.
Dit duo vormde hij samen met Oliver Simon.
De Duitse zanger Andreas Martin nam hier een Duitstalige versie van op.
In 1990 schreef hij voor zijn toenmalige vrouw de Duitse zangeres Isabel Varell het nummer Melodie d’amour.
Tijdens de Duitse voorronde voor het Eurovisiesongfestival werd Isabel zesde.
Drafi Deutscher was drie keer getrouwd.
Onder anderen tussen 1989 en 1991 met de schlagerzangeres Isabel Varell waar hij zoals gezegd ook liederen voor schreef.
Met zijn eerste vrouw was hij getrouwd van 1966 tot 1976.
Uit dit huwelijk had hij twee zoons, Drafi junior en René, deze tweelingbroers werden geboren in 1965.
Drafi Deutscher kwam te overlijden op 9 juni 2006 en is zestig jaar geworden.
Dit nummer is geschreven, geproduceerd en opgenomen door Barry White zelf voor zijn tweede soloalbum, Stone Gon’ (1973).
Het werd in oktober 1973 uitgebracht als de eerste single in de Verenigde Staten en bereikte de tweede plaats op de Hot R&B/hitlijst en de zevende plaats op de Billboard Hot 100.
In Vlaanderen was de single goed voor een vijfde plaats in de Brt Top 30 en in Nederland bereikte het nummer de negende plaats in de Top 40.
Een bekende cover van dit nummer is die van Lisa Stansfield, die het in 1997 opnam voor haar album Lisa Stansfield.
In Vlaanderen en Nederland bereikte haar versie niet verder dan de tipparade.
Tien jaar later, in 2007, coverde The Temptations ook het nummer
Het nummer komt bij ons niet verder dan deze plaats en na vier weken is de single al uit de Hitparade. Meer nog het nummer bereikte zelfs niet de Brt Top 30.
In Nederland bereikt het nummer de vierde plaats in de Top 40.
Frank Boeijen heeft Zwart Wit geschreven naar aanleiding van de moord op Kerwin Duinmeijer op 21 augustus 1983.
De 15-jarige jongen wordt vermoord omdat hij een donkere huidskleur heeft.
Kerwin Duinmeijer loopt met een vriend een snackbar uit, wanneer ze worden aangesproken door een groepje skinheads die de jongens zeggen dat ze geen recht hebben om daar te lopen.
Na een korte woordenwisseling steekt één van de skinheads, de zestienjarige Nico Bodemeijer met op zijn arm “100% White” getatoeëerd, op hem in.
Later verklaart de dader dat Duinmeijer “vies” zou hebben gekeken.
Kerwin Duinmeijer rent daarop naar de Dam en vlucht een taxi in.
De taxichauffeur wil echter geen bloed op de achterbank hebben en sleept hem uit de taxi en zegt dat hij op straat op de ambulance moet wachten.
Bestuurslid Joop Wilkers van de Taxicentrale stelde enkele dagen na de gebeurtenis dat het niet zo is dat chauffeurs mensen moeten of willen laten doodbloeden, maar dat het tegen de regels zou zijn, gewonden te vervoeren.
Deze arriveert na twintig minuten. Kort hierna overlijdt Kerwin Duinmeijer in het ziekenhuis.
Op zijn grafsteen staat Black Is Beautiful.
Nico Bodemeijer, 16 jaar oud tijdens de steekpartij, werd veroordeeld tot opname tot ten minste zijn 21e jaar in een inrichting voor buitengewone therapeutische behandeling (een soort tbs-regeling voor minderjarigen) voor het opzettelijk toebrengen van een zwaar lichamelijk letsel.
De rechter achtte niet bewezen dat hij Duinmeijer met opzet van het leven beroofde.
Bodemeijer kwam begin 1988 vervroegd vrij.
In 1989 werd Bodemeijer voor een ander geweldsmisdrijf tot vijf jaar cel veroordeeld.
In 1999 kreeg hij vijf maanden cel voor het van een balkon gooien van een wielklem naar twee parkeerwachten.
Begin januari 2012 pleegt Nico Bodemeijer, die dan al een tijd ernstig ziek is, zelfmoord.
In 2008 zong Frank Boeijen het nummer in het Arabisch op de Dam in Amsterdam in het kader van de Internationale VN-dag tegen racisme.
Dat deed hij samen met een Tunesische zangeres en een Marokkaanse band.
Door de stichting Vrienden van Kerwin wordt jaarlijks op 20 augustus een herdenkingsmanifestatie georganiseerd.
Gisteren nog vandaag
Frank Boeijen in de Joepie van 28 september 1986
Gisteren nog vandaag
Het levensverhaal van Frank Boeijen (Joepie 14 juli 1985)
Gisteren nog vandaag
Frank Boeijen Groep in de Muziek Expres van mei 1985
Toen gisteren nog vandaag was 