Gaston Joseph Wallaert werd geboren in Brussel in 1889.
Reeds vroeg voelde hij zich geroepen om schilder te worden.
In 1906 volgde hij opleiding aan de Brusselse Academie voor Schone Kunsten.
Aanvankelijk schilderde hij grote composities die dramatisch romantisch geladen zijn.
Wallaert trouwde in Hasselt met Maria Brauns (Hasselt 1894-1975).
Hij woonde aan de Kuringersteenweg 223 en daar in Limburg ontdekte hij het weidse landschap.
Zijn werken werden daardoor kleurrijker.
Met de steun van het ministerie van Cultuur maakte hij in 1923 een reis van acht maanden doorheen het klassieke Italië.
Die reis heeft een kentering in zijn kunst gebracht.
Wallaert was op de eerste plaats een schilder en etser, maar hij liet zich ook als schrijver gelden.
Hij was lid van de Vereniging van Limburgse Schrijvers en van de P.E.N. te Brussel.
Hij schreef bijdragen in De Standaard, De Zweep, Nieuw Limburg.
Van zijn hand zijn: Linneke, verzen en houtsneden (1939), Bij Memlinc op bezoek (1939), Dien ongewone winternacht (1944, kerstverhaal), Schoon Limburg, 14 etsen en droge naalden in geleid door M. Rutten (1952) en Eeuwig Italië(1953, relaas van verblijf in dat land).
Toen gisteren nog vandaag was 