Della Bosiers heeft gedurende haar hele loopbaan een bijzondere brug geslagen tussen de Vlaamse kleinkunst en het Nederlandse theater- en medialandschap.
Ze studeerde journalistiek aan de Katholieke Hogeschool voor Vrouwen in Antwerpen. Reeds tijdens die studiejaren begon ze met het schrijven van eigen teksten en muziek voor liedjes in het Nederlands, Frans en Engels.
Naast haar muzikale ambities deed ze bovendien praktijkervaring op achter de schermen, toen ze een tijdlang als regie-assistente verbonden was aan de BRT-televisie.
Haar zangtalent bleef niet onopgemerkt. Niemand minder dan Ramses Shaffy en Thijs van Leer merkten haar op, wat de aanzet gaf tot een bloeiende aanwezigheid in Nederland.
In 1971 bracht ze haar eerste elpee ‘Della Bosiers’ uit, waarop meteen twee van haar meest karakteristieke nummers stonden: ‘Horizontaal’ en ‘Fleur de Buda’.
In ‘Horizontaal’ toont ze haar meesterschap in spitse cabaretpoëzie en speelse dubbelzinnigheid: wat begint als een verlangen om de drukke wereld te ontvluchten en simpelweg te gaan liggen, krijgt dankzij haar elegante dictie en onderkoelde humor een ondeugende, sensuele ondertoon zonder ooit platvloers te worden.
‘Fleur de Buda’ ademt daarentegen een volstrekt andere, filmische en melancholieke sfeer uit, waarin ze als een chansonnière pur sang het theatrale portret schept van een mysterieuze figuur balancerend tussen grandeur, gemiste kansen en vergane glorie.
Drie jaar later, in 1974, volgde haar tweede album ‘Kwartetten’. Op die plaat schitterde onder meer het ingetogen en ontroerende ‘Jefke’, een teder en empathisch portret van een eenzame dorpsfiguur dat zou uitgroeien tot een van haar meest geliefde klassiekers in de Lage Landen.
Binnen het kleinkunstmilieu zocht Bosiers geregeld de dialoog op met verwante geesten.
e deelde het podium met iconen als Miel Cools en Johan Verminnen, maar een van de meest memorabele artistieke ontmoetingen vond plaats in 1975 met Wim De Craene.
Op diens album ‘Alles is nog bij het oude’ zong ze met hem het schitterende duet ‘Mensen van achttien’.
De interactie tussen De Craene’s ruwe, melancholische vertelstijl en Bosiers’ heldere, tedere dictie creëerde een uniek contrast dat de kwaliteiten van beide artiesten versterkte.
Dit was tevens de periode waarin ze enorm veel weerklank vond op het scherm.
Ze werd bij het grote publiek bekend als vast panellid in De Wies Andersen Show en maakte door de jaren heen vele radio- en televisiespecials in zowel Vlaanderen als Nederland voor verschillende omroepen.
Ook in latere jaren bleef ze een vertrouwde televisiepersoonlijkheid: zo zetelde ze in 1990 als vast jurylid in het populaire BRT-programma ‘Sterrenwacht’ en presenteerde ze het kookprogramma ‘Cordon Bleu’. Haar vlotte pen en journalistieke achtergrond zette ze bovendien in voor geschreven media, met spitse columns voor onder meer Knack magazine en De Standaard magazine.
De belangrijkste muzikale en persoonlijke spil in haar leven werd pianist en componist Ben van der Linden.
Vanaf het midden van de jaren zeventig groeide tussen Della en Ben een intensieve, decennialange samenwerking die ook in het dagelijks leven uitmondde in een hecht partnerschap.
Aan de vleugel bleek Van der Linden over het muzikale raffinement te beschikken dat haar repertoire naar een nog hoger niveau tilde. Samen maakten ze toonaangevende albums als ‘Met hart en ziel’ en ‘Tien plekken om nooit meer te vergeten’, en creëerden ze een reeks intieme theaterprogramma’s waarin muziek, vertelkunst en fijne poëzie harmonieus samenvloeiden.
Daarnaast stonden ze samen op de planken in bijzondere producties zoals ‘Zeven’, waarin ze samenwerkten met de befaamde violist Christiaan Bor.
Als bewonderaar van het eerste uur kreeg haar werk voor mij persoonlijk een extra gouden rand.
Dat ik haar ooit in levenden lijve mocht ontvangen voor een optreden in mijn Gentse zaak Hotsy Totsy, dank ik aan Mieke Van den Berghe.
Mieke, die haar loopbaan startte als journaliste en kabinetsadviseur bij Economische Zaken, werkte destijds als persmedewerkster voor premier Wilfried Martens en werd in 1982 woordvoerster van de minister van Sociale Zaken.
Ze groeide uit tot een van de meest vertrouwde communicatieadviseurs en woordvoerders in de entourage van Jean-Luc Dehaene tijdens diens ministerschap en premierschap tussen 1992 en 1999.
Na die periode leidde ze de Federale Voorlichtingsdienst en bleef ze een gevestigde waarde in de communicatiewereld via functies bij Humo, Knack en Telenet, haar eigen strategisch bureau Roosevelt 5C en in 2007 een voorzitterschap van de Gentse CD&V.
Dankzij de tussenkomst van Mieke Van den Berghe kwam ik rechtstreeks in contact met Della Bosiers, die bereid werd gevonden om ter gelegenheid van een verjaardagsfeestje op te treden in mijn zaak, met haar trouwe levens- en podiumpartner Ben van der Linden aan de piano om haar meesterlijk te begeleiden.
Als fan van het allereerste uur werd dat intieme optreden in mijn eigen café een absoluut hoogtepunt.
Het werd een gedenkwaardige avond vol pure kleinkunstmagie van heel dichtbij, een ontmoeting en een herinnering die ik tot op de dag van vandaag voor altijd blijf koesteren.
Van haar vroege ontdekking door Shaffy en Van Leer tot haar duetten met De Craene, haar veelzijdige mediapresentaties en de prachtige muzikale twee-eenheid met Ben van der Linden: Della Bosiers wist in elke discipline haar fijnzinnige, herkenbare signatuur te bewaren.
