Vandaag, op zijn verjaardag, denken we aan een man die bij De Telegraaf begon en van daaruit zonder schroom de wereld van de georganiseerde misdaad binnendrong.
Zijn naam werd definitief gevestigd met zijn verslaglegging rond de ontvoering van biermagnaat Freddy Heineken en diens chauffeur Ab Doderer in november 1983.
De Vries beet zich vast in het dossier en won het vertrouwen van betrokkene Cor van Hout. Jaren later, in 1994, wist hij ontvoerder Frans Meijer op te sporen in Paraguay, waar deze onder een valse identiteit leefde.
De Vries confronteerde hem persoonlijk; de publiciteit die daarop volgde leidde tot zijn aanhouding en uiteindelijk tot uitlevering aan Nederland.
Over deze zaak schreef hij een bestseller die de standaard zette voor zijn verdere carrière.
Vanaf 1995 trok hij met zijn televisieprogramma ‘Peter R. de Vries, misdaadverslaggever’ zeventien seizoenen lang een enorm publiek.
Met vasthoudendheid, dossierkennis en geavanceerde opsporing beet hij zich vast in cold cases en onopgeloste misdrijven.
Een van zijn grootste wapenfeiten was de Puttense moordzaak, die betrekking had op de verkrachting en moord van Christel Ambrosius in januari 1994.
Twee mannen, Wilco Viets en Herman du Bois, zaten al jaren onschuldig vast na een veroordeling tot tien jaar cel.
De Vries weigerde zich neer te leggen bij het vonnis en bewees dat het sporenbeeld volstrekt niet klopte.
Zijn niet-aflatende strijd en minutieuze reconstructies dwongen een herziening af, die in april 2002 leidde tot volledige vrijspraak.
In 2008 werd de werkelijke dader dankzij een DNA-match alsnog ingerekend. Het bewees zijn overtuiging dat gerechtigheid altijd moet zegevieren over autoriteit: wie voor een dubbeltje geboren is, hoeft niet voor een dubbeltje te sterven, maar een onschuldige mag nooit boeten voor andermans daden.
Vanaf augustus 1998 zette De Vries zich onvoorwaardelijk in voor de ouders van de elfjarige Nicky Verstappen, die dood werd gevonden op de Brunssummerheide.
Toen het politieonderzoek vastliep, weigerde hij het dossier te laten rusten. Jarenlang bleef hij aandringen op nieuwe methoden en voerde hij publiek campagne voor een grootschalig DNA-verwantschapsonderzoek onder duizenden Limburgse mannen.
Die vasthoudendheid leidde in 2018 naar Jos B., die zich schuilhield in Spanje. De enorme publiciteit forceerde diens aanhouding, waarna een veroordeling volgde wegens ontucht met de dood tot gevolg en vrijheidsberoving.
Tegenover critici en twijfelaars herhaalde De Vries steevast zijn motto: opgeven is geen optie zolang nabestaanden met lege handen staan.
In februari 2008 bracht hij een wereldprimeur rond de verdwijning van de Amerikaanse Natalee Holloway op Aruba in mei 2005.
Met verborgen camera’s in een auto wist Patrick van der Eem voor De Vries belastende verklaringen te ontfutselen aan hoofdverdachte Joran van der Sloot over de dood en het dumpen van het lichaam van Holloway op zee.
De uitzending werd wereldnieuws en leverde De Vries een prestigieuze International Emmy Award op.
Zelf bleef hij er nuchter onder: een journalist hoort niet bezig te zijn met prijzen, maar uitsluitend met de feiten en de waarheid.
Tussen 2014 en 2021 richtte hij zijn vizier steeds vaker op het meedogenloze geweld van de georganiseerde misdaad en de zogeheten Mocro-maffia.
In 2021 nam hij de levensgevaarlijke taak op zich om als adviseur en vertrouwensman op te treden voor Nabil B., de kroongetuige in het omvangrijke Marengo-proces rond Ridouan Taghi.
Eerdere vertrouwelingen en de advocaat van de kroongetuige waren al vermoord, maar De Vries weigerde te buigen.
Toen men hem wees op het immense gevaar, bleef hij trouw aan zijn diepste levensfilosofie: op je knieën leven is geen optie, want buigen voor geweld betekent het einde van de rechtsstaat.
Op 6 juli 2021 werd hij na een uitzending van RTL Boulevard midden in Amsterdam neergeschoten.
Hij overleed negen dagen later, op 15 juli 2021, op 64-jarige leeftijd.
Zijn dood veroorzaakte een enorme schokgolf en bracht een brede discussie teweeg over persvrijheid en de bescherming van de rechtsstaat.
Ter nagedachtenis aan zijn onvermoeibare inzet richtte zijn familie de Peter R. de Vries Foundation op, die zich met zijn lijfspreuk ‘on bended knee is no way to be free’ blijft inzetten voor het oplossen van cold cases.
