Annunzio Paolo Mantovani: de maestro van de meeslepende strijkers

Vandaag, op 15 november, staan we even stil bij de geboortedag van Annunzio Paolo Mantovani.

De legendarische dirigent en violist werd op deze dag in 1905 geboren in Venetië en kreeg de muziek met de paplepel ingegoten.

Zijn vader was eerste violist bij het befaamde La Scala-orkest in Milaan onder leiding van Arturo Toscanini en werd later concertmeester bij het Covent Garden-orkest in Londen, de stad waar het gezin Mantovani in 1912 naartoe verhuisde.

Mantovani zette zijn talent voort met een studie aan het Trinity College.

Na zijn afstuderen richtte hij zijn eigen orkest op, waarmee hij volop optrad in en rondom Birmingham.

Rond het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog behoorde zijn gezelschap inmiddels tot de populairste orkesten in Engeland, mede dankzij concertoptredens en uitzendingen op de BBC-radio.

Daarnaast was hij actief als muzikaal leider voor diverse toneelstukken en musicals, onder andere van Noel Coward.

Na de oorlog verlegde hij zijn focus steeds meer naar het opnemen van grammofoonplaten, tot hij het live optreden uiteindelijk helemaal achter zich liet.

In die periode werkte hij nauw samen met arrangeur Ronnie Binge, het brein achter het onmiskenbare handelsmerk van zijn orkest: de beroemde cascading string sound.

Die techniek was een geniale vondst van Binge, geïnspireerd door de natuurlijke nagalm van kathedralen.

In plaats van alle violen tegelijk te laten spelen, splitste hij de strijkers op: de ene groep speelde een noot en hield die zachtjes aan, terwijl de volgende groep al de lagere noot inzette.

Zo ontstond een trapsgewijs dalende klankwaterval waarbij de tonen weelderig over elkaar heen vloeiden, een effect dat in nummers als ‘Charmaine’ en ‘Greensleeves’ voor een ongekend dromerige sfeer zorgde.

Ook aan beide kanten van de oceaan sloegen zijn opnames enorm aan.

Ook aan beide kanten van de oceaan sloegen zijn opnames enorm aan.

Zo scoorde Mantovani in 1953 een Britse nummer 1-hit met de single ‘Moulin Rouge’ en bereikte hij in 1957 de Amerikaanse top 10 met ‘Around The World In Eighty Days’.

Vóór de doorbraak van The Beatles was hij zelfs de meest succesvolle Britse albumartiest, met wereldwijd meer dan 100 miljoen verkochte platen en albums op zijn conto.

Mantovani overleed op 29 maart 1980, maar zijn muziek roept bij velen nog altijd levendige herinneringen op.

Als ik zelf aan Mantovani denk, keer ik met weemoed terug naar mijn kindertijd. In de late namiddag kaartten we vaak bij mijn grootouders het spel bieden.

Twee teams namen het tegen elkaar op: mijn marraine (grootmoeder) en ik vormden een duo tegen grootvader en mémé (zijn mama).

Ik kreeg de verantwoordelijke taak om nauwgezet de punten bij te houden.

Terwijl de volwassenen genoten van hun aperitiefje, stond er voor mij een cola klaar met natuurlijk een portie paprikachips.

En geloof me, toen zat er tenminste nog echte paprika op de chips, zeker bij het vertrouwde Belgische merk Samo.

Tussendoor klonk op de achtergrond steevast de weelderige muziek van Mantovani door de kamer, een warme klank die voor altijd verbonden blijft met die gezellige kaartnamiddagen van weleer.

Welke herinneringen of platen komen er bij jullie naar boven bij het horen van Mantovani?

Geef een reactie