De nieuwe romantiek van Patrick Nebel.

Hij werd in de studio ontdekt door Roland Beelen, de oprichter van Antler Records, toen hij aan het werken was met Twee Belgen.

Hij was gefascineerd door de persoon Nebel; hij had iets fascinerends, iets exuberants, aldus Beelen.

Maar Nebel kampte helaas ook met angstpsychoses en raakte verslaafd aan drank en drugs.

Hij hield zijn psychoses geheim om zijn imago als wildeman in stand te houden en verspreidde het gerucht opgenomen te zijn in Zwitsers sanatorium, om te vechten tegen de kilo’s en drankmisbruik.

In realiteit zat hij in Oostende.

Volgens Beelen verspreidde hij de leugen om het mysterie rond hem in stand te houden.

Alcohol, pillen en een fatale hartziekte maakten een einde aan zijn leven in 1986.

Dit betekende meteen ook het einde van Nacht und Nebel.

Nebel overleed in Ekeren in de Sint-Lucaskliniek.

De kerkdienst werd gehouden in de kerk van de Zilverenhoek in Kapellen. (Diverse bronnen en Wikipedia)

Vandaag 90 jaar geleden, de Nederlandse arbeider en communist Marinus van der Lubbe onthoofd in Duitsland (10 januari 1934)

Van der Lubbe werd geboren in 1909 in Leiden, als zoon van een metselaar.

Hij verloor zijn vader op jonge leeftijd en moest al vroeg gaan werken om zijn moeder en broers te ondersteunen.

Hij raakte betrokken bij de socialistische beweging en werd lid van de Communistische Partij van Nederland.

Hij nam deel aan stakingen en demonstraties en raakte gewond bij een confrontatie met de politie.

Hij verloor ook zijn linkeroog bij een ongeluk op het werk.

In 1931 reisde hij naar Duitsland, waar hij getuige was van de opkomst van het nazisme en de vervolging van de communisten en andere tegenstanders.

Hij sloot zich aan bij verschillende antifascistische groepen en nam deel aan illegale acties.

Hij werd meerdere keren gearresteerd en mishandeld door de nazi’s.

Hij raakte gefrustreerd door het gebrek aan effectieve weerstand tegen Hitler en besloot om een individuele daad van protest te plegen.

Op 27 februari 1933 sloop hij het Rijksdaggebouw binnen en stak verschillende gordijnen in brand.

Hij werd snel overmeesterd door de bewakers en bekende zijn daad.

Hij beweerde dat hij alleen had gehandeld, uit haat tegen het nazisme.

De nazi’s grepen echter de kans om een groot complot te fabriceren en beschuldigden de communisten, de sociaaldemocraten en andere tegenstanders van betrokkenheid bij de brand.

Ze gebruikten de brand als voorwendsel om een noodtoestand af te kondigen en duizenden mensen te arresteren, te martelen en te doden.

Van der Lubbe werd berecht voor hoogverraad, samen met vier andere verdachten: Ernst Torgler, een Duitse communistische leider, en drie Bulgaarse communisten: Georgi Dimitrov, Vasil Tanev en Blagoi Popov.

Het proces was een schijnvertoning, waarbij de nazi’s probeerden om Van der Lubbe als een marionet van de communisten af te schilderen, terwijl de andere verdachten hun onschuld volhielden en zich fel verdedigden.

Dimitrov maakte vooral indruk met zijn moedige weerwoord tegen Hitler, die persoonlijk het proces bijwoonde.

De rechtbank sprak uiteindelijk alle verdachten vrij, behalve Van der Lubbe, die schuldig werd bevonden en ter dood werd veroordeeld.

Hij werd onthoofd op 10 januari 1934, ondanks internationale protesten en verzoeken om gratie.

De doodstraf voor Marinus van der Lubbe leidde tot een opmerkelijke actie van de VARA op die dag.

De omroep liet drie minuten lang niets horen op de radio, als een stil protest tegen het vonnis.

De regering was woedend en nam wraak door de VARA een dag lang van de ether te halen.

Zijn lichaam werd gecremeerd en zijn as werd verstrooid boven de Noordzee.

Na zijn dood bleef Van der Lubbe een controversiële figuur.

Sommigen beschouwden hem als een martelaar voor de antifascistische zaak, anderen als een dwaas of een verrader die de nazi’s hielp om aan de macht te komen.

In 1967 werd hij postuum gerehabiliteerd door een West-Duitse rechtbank, die oordeelde dat zijn executie onrechtmatig was geweest.

In 2008 werd hij ook officieel vrijgesproken van alle beschuldigingen door een Duitse federale rechtbank, op grond van een wet die alle nazioorlogsmisdaden nietig verklaarde.

35 jaar geleden, Linda Hamilton in in de serie Beauty and the Beast.

Linda Hamilton is een Amerikaanse actrice die vooral bekend is van haar rol als Sarah Connor in de Terminator-films.

Haar carrière begon in de jaren 80 met televisierollen en kleine filmrollen.

In 1984 brak ze door met The Terminator, waar ze een sterke vrouw speelde die moest vechten tegen een moorddadige robot uit de toekomst.

Ze herhaalde deze rol in het vervolg Terminator 2: Judgment Day (1991), dat een groot succes werd en haar een Golden Globe-nominatie opleverde.

Naast de Terminator-films speelde Hamilton ook in andere films, zoals Dante’s Peak (1997), The Secret Life of Girls (1999) en Silent Fall (1994).

Ze was ook te zien in verschillende televisieseries, zoals Beauty and the Beast (1987-1989), waarvoor ze twee Emmynominaties kreeg, Chuck (2010-2012) en Lost Girl (2015).

Hamilton heeft een turbulent privéleven gehad, dat veel media-aandacht kreeg.

Ze was twee keer getrouwd, eerst met acteur Bruce Abbott, met wie ze een zoon heeft, en later met regisseur James Cameron, met wie ze een dochter heeft.

Haar scheiding met James Cameron vanwege zijn affaire met Suzy Amis tijdens het filmen van Titanic, was de op een na duurste scheiding in Hollywood tot die tijd.

Ze kreeg toen bijna 50 miljoen dollar.

Hamilton leed ook aan een bipolaire stoornis, waarvoor ze medicatie en therapie kreeg.

Ze heeft openlijk gesproken over haar worstelingen met depressie, drugsgebruik en eetstoornissen.

In 2019 maakte ze haar comeback als Sarah Connor in Terminator: Dark Fate, het zesde deel van de franchise.

Big Bill, de Leuvense rocker droomt van Amerika.

Big Bill geboren als Armand Hombroeckx begon zijn carrière in de jaren 70 als lid van de rockgroep Big Bill en zijn Rockers, die hits scoorden als ‘Ene mee hesp’ en ‘Lang leve de nijverheid’.

Later ging hij solo verder en experimenteerde hij met verschillende stijlen, van blues tot reggae.

Zijn teksten zijn vaak humoristisch en maatschappijkritisch, en hij zingt altijd in het Leuvens dialect.

Hij wordt beschouwd als een icoon van de Leuvense cultuur en een ambassadeur van het dialect (Joepie van 7 januari 1979)

Vandaag is het precies 40 jaar geleden dat het album 1984 (MCMLXXXIV) van de Amerikaanse rockband Van Halen in de platenwinkels lag.

Het was het zesde en laatste studioalbum van de groep in de originele bezetting met zanger David Lee Roth, gitarist Eddie Van Halen, bassist Michael Anthony en drummer Alex Van Halen.

Het album werd geproduceerd door Ted Templeman, die ook verantwoordelijk was voor de vorige vijf albums van de band.

1984 was een groot commercieel succes voor Van Halen, mede dankzij de hitsingles Jump, I’ll Wait, Panama en Hot for Teacher.

Deze nummers lieten een diversiteit aan stijlen zien, van synthesizerpop tot hardrock.

Het album bereikte de tweede plaats in de Amerikaanse Billboard 200 en werd meer dan 10 miljoen keer verkocht, waarmee het evenveel verkocht als het debuutalbum Van Halen uit 1978.

Het album wordt beschouwd als een van de klassiekers van de hardrock en een van de invloedrijkste albums van de jaren 80.

Het album verkocht meer dan 10 miljoen exemplaren in de Verenigde Staten alleen.

Het album markeerde ook het einde van een tijdperk voor Van Halen, want kort na de release verliet Roth de band vanwege muzikale meningsverschillen met Eddie Van Halen.

Roth begon een solocarrière en werd vervangen door Sammy Hagar, die tot 1996 bij de band bleef.

In 2007 kwam Roth terug bij Van Halen voor een reünie-tournee en in 2012 brachten ze samen het album A Different Kind of Truth uit.

Gisteren nog vandaag

100 jaar geleden, viering Marie Curie, de geleerde die twee keer een Nobelprijs kreeg.

Marie en Pierre Curie waren twee vooraanstaande wetenschappers die baanbrekend onderzoek deden naar radioactiviteit.

Ze ontdekten twee nieuwe elementen, radium en polonium, en isoleerden radium uit erts.

Ze toonden aan dat radium een krachtige bron van straling was die vele toepassingen had in de geneeskunde en de industrie.

Voor hun werk ontvingen ze samen met Henri Becquerel de Nobelprijs voor de Natuurkunde in 1903.

Marie Curie was de eerste vrouw die deze eer kreeg.

In 1911 kreeg Marie Curie nog een Nobelprijs, ditmaal voor de Scheikunde, voor haar verdere onderzoek naar radium en polonium.

Ze was de eerste persoon die twee Nobelprijzen won, en de enige die ze won in twee verschillende wetenschappelijke disciplines.

Ze werd wereldwijd erkend als een pionier op het gebied van radioactiviteit en een rolmodel voor vrouwen in de wetenschap.

Marie en Pierre Curie lieten een blijvende erfenis na in de wetenschap en de samenleving.

Hun namen zijn verbonden aan het element curium, dat in 1944 werd gesynthetiseerd, en aan de eenheid curie, die de activiteit van een radioactieve bron aangeeft.

In 1995 werden hun stoffelijke resten overgebracht naar het Panthéon in Parijs, als eerbetoon aan hun bijdragen aan Frankrijk en de mensheid.

Hun persoonlijke documenten, die nog steeds radioactief zijn, worden bewaard in de Bibliothèque nationale in Parijs, waar ze alleen met speciale bescherming kunnen worden geraadpleegd (Ons Land 5 januari 1924).