Auteur: Patrick De Graeve

Patrick De Graeve is een gepassioneerde blogger die schrijft over zijn ervaringen en inzichten in de wereld van de popmuziek en geschiedenis. Hij is de oprichter en beheerder van de Facebookgroepen Gisteren nog vandaag en Weetjes over Popmuziek, waar hij regelmatig interessante feiten, anekdotes en trivia deelt met andere muziekliefhebbers. Patrick is ook een fervent verzamelaar van tijdschriften, vooral van het populaire Belgische blad Joepie. Hij heeft een volledige collectie vanaf september 1973 tot en met eind december 1989, die hij zorgvuldig bewaart en koestert. Patrick's blog, Gisteren nog vandaag, is een bron van inspiratie en nostalgie voor iedereen die meer wil weten over de geschiedenis van Vlaanderen en dat via oude tijdschriften, foto's, tv-reeksen, films en reclame.

35 jaar geleden, Marc Almond, wie schrijft, die blijft.

Het nummer is terug te vinden op zijn vierde soloalbum The Stars We Are.

Marc Almond schreef het nummer zelf en deed ook de productie zelf samen met La Magia.

La Magia was toen zijn begeleidingsband. De leden waren Anni Hogan, Billy McGee en Steven Humphreys.

Met deze single bereikte hij in Vlaanderen de elfde plaats in de BRT Top 30 en in Nederland de vijfde plaats in de Top 40.

Meer dan 50 jaar geleden, Sounds Of The 70’s Orchestra met hun album Songs Of The Seventies (1972)

De arrangementen zijn geschreven door componist William Loose. Helaas ook al overleden op 22 februari in 1991.

Deze lp is uitgebracht door Realistic, één van de merken van RadioShack.

Een van de quadrafonische systemen die Realistic ontwikkelde, was Quatravox, dat vier kanalen synthetiseerde uit stereo-opnamen.

Het maakte gebruik van Hafler-circuits om de geluiden te isoleren die 180 ° uit fase waren met de hoofdmicrofoons, zoals de galm van de studio of het applaus van het publiek.

Deze geluiden werden vervolgens naar de achterste luidsprekers gestuurd, waardoor een ruimtelijk effect ontstond dat meer scheiding bood dan gewoon stereogeluid.

Quatravox was echter geen echt discreet quadrafonisch systeem, omdat het de geluiden niet onafhankelijk kon manipuleren of positioneren.

Meer dan 35 jaar geleden, heb ik gewerkt als manager in een Tandy winkel in de Vlaanderenstraat, in Gent.

De keten had twee grote takken, namelijk de Amerikaanse en Canadese divisie.

De winkels in Amerika RadioShack en zijn daar opgericht in 1921.

De Tandy winkels in Europa, werden beheerd door de Canadese tak van het bedrijf.

De keten is is in 2015 en 2017 in faling gegaan.

De keten is nu in handen van Unicomer Group.

40 jaar geleden, The Assembly met hun nummer Never Never.

Vince Clarke raakte geïnspireerd door synthesizermuziek nadat hij bands als OMD, The Human League en Fad Gadget had ontdekt.

Hij vormde een nieuwe band met zijn oude vrienden Martin Gore en Andy Fletcher, en rekruteerde Dave Gahan als zanger nadat hij hem ‘Heroes’ van David Bowie had horen zingen.

Ze kozen de naam Depeche Mode, naar het Franse modemagazine Dépêche Mode.

De eerste single van Depeche Mode, ‘Dreaming Of Me’, bereikte in het voorjaar van 1981 slechts de 57e plaats in de Britse hitlijst, maar de opvolger ‘New Life’ was die zomer hun eerste top 15-hit.

Toen Vince Clarke zijn vertrek bij Depeche Mode bekendmaakte, was ‘Just Can’t Get Enough’ net hun eerste Britse top 10-hit geworden.

Vince Clark ging in 1982 verder met Alison Moyet en zijn geluidstechnicus Eric Radcliffe, geboren op 3 december 1950, in de band Yazoo, maar hield het na een jaar alweer voor gezien.

Met Radcliffe begon Clark The Assembly.

Het idee was om bij elk nieuw nummer een andere zanger of zangeres te laten meedoen.

Met de Ierse ex-Undertones-zanger Feargal Sharkey namen ze ‘Never Never’ op.

Het bleef echter bij deze ene single, want daarna gingen de heren weer uit elkaar.

Feargal Sharkey maakte solocarrière en Vince Clark richtte samen met Andy Bell de band Erasure op.

Het melancholische ‘Never Never’ haalde de top 5 in het Verenigd Koninkrijk in november/december 1983.

Later bereikte het ook de top 5 in Zwitserland, Zweden en Noorwegen.

In Vlaanderen stond The Assembly in januari 1984 op nummer 18.

Het nummer viel destijds op vanwege de gitaarsample die noot voor noot werd nagespeeld door een Fairlight CMI-synthesizer.

In 2011 brachten Vince Clarke en Feargal Sharkey ‘Never Never’ eenmalig ten gehore tijdens een concert van Erasure op het Mute Records Short Circuit-festival.

45 jaar geleden, Brooke Shields, sekssymbool van dertien jaar oud.

Het verhaal gaat over een 12-jarig meisje, Violet, dat opgroeit in een bordeel in New Orleans in 1917.

Ze wordt gefotografeerd en bevriend door een fotograaf, Bellocq, en later verkocht als maagd aan een rijke klant.

De hoofdrollen werden gespeeld door Brooke Shields, Keith Carradine en Susan Sarandon.

De film werd geprezen om zijn goede sfeer, mooie beelden en subtiele emoties, maar ook bekritiseerd om zijn ongemakkelijke onderwerp en exploitatie van de jonge actrice.

Gisteren nog vandaag

40 jaar geleden speelde John Travolta de hoofdrol in de film Staying Alive, een vervolg op Saturday Night Fever uit 1977 (Muziek Expres november 1983)

De film was geschreven en geregisseerd door Sylvester Stallone, die ook een cameo maakte als een man op de straat.

De film was een succes aan de kassa, met een wereldwijde opbrengst van 127 miljoen dollar tegen een werkbudget van 22 miljoen dollar.

De film volgde het verhaal van Tony Manero, een voormalige disco-ster die zijn droom najaagt om professioneel te dansen op Broadway.

Hij wordt verliefd op Laura, een rijke Engelse danseres die de hoofdrol krijgt in de show Satan’s Alley, waarin Tony en zijn vriendin Jackie ook kleine rollen hebben.

De film eindigt met een emotionele show, een verzoening met Jackie, en Tony’s triomfantelijke uitstraling als hij door Times Square paradeert.

De muziek van de film werd verzorgd door de Bee Gees, die ook verantwoordelijk waren voor de soundtrack van Saturday Night Fever.

Het nummer “Far from Over” van Frank Stallone, de broer van Sylvester, was een hit en werd genomineerd voor een Golden Globe en een Oscar voor beste originele nummer.

Andere nummers uit de film waren “The Woman in You” en “Stayin’ Alive” van de Bee Gees, en “Look Out for Number One” van Tommy Faragher.

Irene Cara, van arm meisje tot superster.

Zangeres en actrice Irene Cara begon al op jonge leeftijd met optreden en speelde op vijfjarige leeftijd in een Broadway-show.

Haar eerste filmrol was Angela in de romantische thriller Aaron Loves Angela uit 1975.

Irene Cara werd beroemd door haar rol als Coco Hernandez in de film en tv-serie Fame uit de jaren tachtig.

Ze zong ook het titelnummer van de film dat een wereldwijde hit werd.

In 1983 won ze een Oscar, een Grammy en een Golden Globe voor haar bijdrage aan de soundtrack van Flashdance, waar ze het nummer “Flashdance… What a Feeling” zong.

Na deze successen bracht ze nog enkele albums uit, maar ze kon niet meer hetzelfde niveau van populariteit bereiken.

Ze raakte ook betrokken bij juridische geschillen met haar platenmaatschappijen over haar contracten en royalty’s.

Irene Cara was getrouwd met Conrad Palmisano, een stuntman en regisseur, van 1986 tot 1991. Ze gingen uit elkaar na vijf jaar huwelijk. Ze kregen geen kinderen samen.

Ze kwam verleden jaar te overlijden op 25 november 2022.

Volgens het Amerikaanse Cara is overleden aan de gevolgen van hypertensie (hoge bloeddruk, red.) en een hoge cholesterol. Dat schrijft het Amerikaanse ‘TMZ’ op hun website.

Uit de resultaten van het onderzoek is ook gebleken dat de zangeres aan diabetes leed (Joepie 11 december 1983)