In 1956 scoorde hij zijn eerste grote hit in Amerika met zijn nummer Ain’t got no home.

Het nummer schreef hij zelf en in dat nummer zingt hij met drie stemmen: zijn eigen stem, een meisjesstem en een heel lage stem.

Aan die lage stem die klinkt als een kikker, houdt hij de bijnaam Frogman over.

In 1957 bereikte hij met dit nummer de twintigste plaats in de Billboard Hot 100.

De opvolgers waren helaas geen succes en het is dan ook wachten tot 1961.

De single (I don’t know why I love you) But I do was in Amerika goed voor een vierde plaats in de Billboard Hot 100.

In Vlaanderen en Nederland bereikt de single de twaalfde en de veertiende plaats in de hitparade.

Sommige mensen dachten bij het horen van But I do dat het werd gezongen door een blanke zanger.

Om daarop in te spelen, wordt op het album You always hurt the one you love een blanke man afgebeeld.

De afgebeelde man was zijn producer Leonard Chess.

Ook de volgende single, de cover You always hurt the one you love, een oude hit van The Mills Brothers. was in Amerika goed voor een twaalfde plaats in de Billboard Hot 100.

Daarna had hij nog drie kleine hitjes: Lonely street, On bended knees en A little too much.

Hoewel zijn landelijk succes daarna afneemt, blijft hij jarenlang in clubs in New Orleans spelen.

Daarnaast staat hij achttien keer in het voorprogramma van The Beatles, tijdens hun tournee door de Verenigde Staten en Canada. (Diverse bronnen, Piccolo 5 november 1961 en Wikipedia)