Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
Johan Claus (1938-2009) richtte in dat jaar het pand op de hoek van de Hoogstraat en de Oude Houtlei in, geïnspireerd door de gelijknamige club van Al Capone in het Chicago van de jaren dertig.
Nog datzelfde jaar liet hij de exploitatie over aan zijn broer Guido, die van de zaak zijn levenswerk zou maken.
Samen met zijn levensgezellin Motte gaf Guido het artiestencafé een renommee die tot ver buiten de grenzen reikte.
Het unieke interieur, de gezelligheid en de persoonlijkheden van het koppel maakten van de ‘Hotsy Totsy’ een begrip.
Het werd een pleisterplaats voor kunst- en cultuurliefhebbers, waar ook Guido’s broer Hugo Claus en Jan Hoet graag geziene gasten waren.
Hugo legde er regelmatig een kaartje met zijn broer en literaire vrienden.
Aan de zijmuur in de Oude Houtlei hangt zijn lofgedicht ‘Achter deze gevel hier’, opgedragen aan Guido en het café.
De club was ook het decor voor een memorabel literair moment: op 17 maart 1983 stelde Hugo Claus er zijn langverwachte meesterwerk ‘Het verdriet van België’ voor aan pers en publiek, wat in de Belgische pers een ongekende hype veroorzaakte.
Guido Claus was zelf ook artistiek actief. Van 1986 tot 1991 vormde hij met Jan Albert De Bruyne (alias ‘Prof. Arnoldus Goedbier’) het muzikaal straattheater-duo ‘Twee Wezen’.
Daarnaast speelde hij in de toneelbewerking van ‘Lijmen & Het been’ (naar Willem Elsschot) en vertolkte hij rollen in films als ‘De Loteling’ (1973), ‘Vrijdag’ (1981) en ‘Hector’ (1987).
In november 1991 kwam er een abrupt einde aan een tijdperk door het plotse overlijden van Guido Claus.
De Groep Druwel kocht de zaak en het nabijgelegen pand.
Na een restauratie werd het café overgenomen door Patrick De Graeve, die de zaak een nieuwe boost gaf met Motte Claus als deel van zijn team.
Al meer dan 50 jaar is de ‘Hotsy Totsy’ een authentiek Gents artiestencafé.
Vandaag de dag is de uitbating al enkele jaren in de goede handen van Lara, die de unieke sfeer van deze historische plek verderzet.
Alles begint in 1664 wanneer Jérôme IV-Hatt brouwerij Le Canon opent aan de Place du Corbeau in Straatsburg.
Bijna twee eeuwen later, in 1850, verhuist de brouwerij naar de wijk Cronenbourg (Kronenburg in het Duits).
Daar wordt overgeschakeld op ondergisting, een destijds innovatief brouwproces dat een constante lage temperatuur vereist van maximaal 10 °C. en dit gebeurt daarom grotendeels ondergronds.
In 1922 verwerft de familie Hatt het prestigieuze Straatsburgse restaurant Le Grand Tigre.
Ter gelegenheid hiervan lanceert de brouwerij het bier Tigre Bock, dat in 1930 het meest gedronken bier van Frankrijk wordt.
De naam Kronenbourg ziet het levenslicht in 1947. Jérôme Hatt, een nazaat van de oprichter, keert terug naar Straatsburg en hernoemt het vlaggenschipbier Tigre Bock naar de wijk Cronenbourg, waar de brouwerij nog steeds gevestigd is.
De ‘C’ wordt vervangen door een ‘K’ om het merk een Duits tintje te geven, destijds een synoniem voor kwaliteit.
Ter ere van de kroning van Elizabeth II tot koningin van het Verenigd Koninkrijk in 1952, brengt Kronenbourg het bier 1664 uit, dat eveneens een groot succes wordt.
In 1969 kan de oude fabriek de groeiende vraag niet meer aan en verhuist de productie naar een gloednieuwe vestiging in Obernai.
Deze brouwerij is op dat moment de grootste van Europa en tot op de dag van vandaag de grootste van Frankrijk.
Het bedrijf kent in de daaropvolgende decennia verschillende eigenaarswisselingen: in 1970 wordt het onderdeel van het BSN-concern en in 1986 fuseert het met Kanterbräu, wat leidt tot de oprichting van de Brasseries Kronenbourg.
In 2000 wordt het overgenomen door Scottish & Newcastle, dat op zijn beurt in 2008 in handen komt van een consortium van Heineken en Carlsberg.
Uiteindelijk wordt Kronenbourg onderdeel van de Carlsberg groep.
Tegenwoordig zijn de Brasseries Kronenbourg met een marktaandeel van 30,5% de absolute marktleider in Frankrijk.
Eén op de drie in Frankrijk gedronken biertjes komt uit de brouwerij in Obernai.
In 2011 behaalde het bedrijf een omzet van 902 miljoen euro.
De brouwerij in Obernai is met een oppervlakte van 70 hectare, een productie van 7,3 miljoen hectoliter en 1210 werknemers nog steeds de grootste van Frankrijk.
Het hotel was een bouwproject van de Azerbeidzjaanse zakenman Telman Ismailov. (later kreeg hij de Russisch-Turkse nationaliteit).
Hij is de voorzitter van de Russische AST Group of Companies (één van de grootste uitgeverij van boeken in Rusland) en van de boekwinkelketen “Bukva”.
Ook was Ismailov eigenaar van de toenmalige grootste marktplaats van Europa, Cherkizovsky Market , in Moskou, Rusland.
Hij maakte van het hotel wellicht het meest luxe resort aan de Middellandse Zee.
De opening van het hotel op 23 mei 2009 en werd bijgewoond door Mariah Carey , Kendall Jenner, Sharon Stone, Richard Gere, Monica Bellucci, Paris Hilton, Seal, Tom Jones en de Kazachstaanse president Nursultan Nazarbayev.
Het heeft het grootste zwembad van de Middellandse Zee met daarin zicht op een aquarium met 2400 vissen.
Het hotel bevat 560 kamers, een spa van 1.100 m² en een eigen strand. Voor het hotel gebruikte men grote hoeveelheden goud, kristallen en Italiaans marmer.
De kostprijs voor dit alles bedroeg meer dan 1,4 miljard dollar.
Na de uitbundige opening van een hotelresort in Antalya was de Russische premier Vladimir Poetin naar verluidt woedend dat Ismailov zoveel in het buitenland investeerde en pronkte met zijn rijkdom, terwijl Rusland werd getroffen door een kredietcrisis.
Als vergelding beval de boze Poetin in 2009 de sluiting van de Cherkizovsky-markt, waardoor 100.000 handelaren op deze beroemde bazaar hun baan verloren.
Telman Ismailov kon dan ook niet anders om deze bazaar te verkopen met verlies.
Ook zes jaar later moest hij het hotel verkopen wegens financiële problemen.
Het hotel werd eind 2015 verkocht aan de investeringsbank Halkbank voor slechts 124 miljoen dollar.
Deze investeringsbank verkocht het hotel in december 2018 aan de keten Titanic Hotels.
Na de overname ging het hotel verder onder de naam van Titanic Mardan Palace.
Titanic Mardan Palace brengt je terug in de tijd van weelderige luxe van het Ottomaanse Rijk en is een eerbetoon aan de rijke en kleurrijke historie van Turkije.
Het 5-sterrenhotel is een prachtige samensmelting van het sprookjesachtige Ottomaanse Rijk en de moderne 21e eeuw.
De entree is een replica van het bekende Dolmabahce Paleis in Istanbul.
Met daarnaast de replica’s van de Meisjestoren en de Galatabrug zul je je even in Istanbul wanen.
Vandaag 15 jaar geleden, opening van het Mardan-paleis in Lara , Antalya , Turkije (23 mei 2009)
In 1890 besloten twee broers een Café Metropole te openen om hun bier te verkopen.
Het werd een succes en de familie Wielemans-Ceuppens kocht de aanpalende bank om het hotel te laten bouwen door de Franse architect Alban Chambon.
In het hotel kan men bij het binnenkomen aan de receptie nog de balie van de bank herkennen.
Naast deze authentieke delen werd het vooral modern luxueus met als eerste hotel elektrische verlichting en centrale verwarming.
Er werd gewerkt met luxueuze materialen als marmer en mahoniehout.
Naast de architectuur werd het ook bekend als de plaats waar de eerste Solvayconferenties (de solvayraad is een internationale conferentie voor natuurkundigen, voor het eerst georganiseerd door Ernest Solvay op 29 oktober 1911 en tegenwoordig door de door hem opgerichte organisatie, het Internationaal Instituut voor Fysica en Chemie plaats hadden).
In 1949 maakte de barman Gustave Tops een nieuwe cocktail voor de VS-ambassadeur Perle Mesta, namelijk Black Russian.
In tientallen producties figureert het hotel als locatie, onder meer in de film Mortelle randonnée (1982) en in de clip Nue van Clara Luciani (2018).
In de roman Soumission van Michel Houellebecq is het sluiten van de hotelbar voor de hoofdpersoon reden om zich te bekeren tot de islam.
Hij ziet er de ondergang van de westerse beschaving in.
Het hotel, dat nog in familiebezit was, werd in 2020 failliet verklaard.
Wanbeheer, de aanleg van een voetgangerszone, de aanslagen in Brussel en uiteindelijk de Coronacrisis lagen aan de basis.
In december 2022 werd het hotel overgenomen door het investeringsfonds Lone Star Fund met het oog op uitbating door Centaurus Hospitality Management.
De inboedel werd in het voorjaar van 2023 geveild.
Het hotel zal in het laatste kwartaal van 2025 de deuren heropenen, na een grondige renovatie. (Diverse bronnen, Wikipedia en reclame van november 1973)
‘Waterkonijn’ in het kleine Vissershof was meer dan lekker. En Delphine Lambrecht was de keukenprinses die dit vreemde gerecht als de beste kon klaar maken‘Waterkonijn’ in het kleine Vissershof was meer dan lekker. En Delphine Lambrecht was de keukenprinses die dit vreemde gerecht als de beste kon klaar maken‘Waterkonijn’ in het kleine Vissershof was meer dan lekker. En Delphine Lambrecht was de keukenprinses die dit vreemde gerecht als de beste kon klaar maken‘Waterkonijn’ in het kleine Vissershof was meer dan lekker. En Delphine Lambrecht was de keukenprinses die dit vreemde gerecht als de beste kon klaar maken‘Waterkonijn’ in het kleine Vissershof was meer dan lekker. En Delphine Lambrecht was de keukenprinses die dit vreemde gerecht als de beste kon klaar maken
Sinds 1750 is hier ononderbroken een café gevestigd onder de naam Damberd.
Dammen was toen een populair tijdverdrijf.
Het gebouw zelf dateert uit de 13de eeuw en heeft nog dienst gedaan als graanopslagplaats,
Het Damberd was voor 1978 een van de vele bourgeoiscafés.
Maar gezien de leeftijd van de bazin, die toen 77 jaar oud was besliste ze om de zaak te koop te stellen.
De ‘Zwitser’ Guido Bas, de ‘Hollander’ Willem Zuidhof en Francis Jorissen waren de oprichters van het huidige Jazzcafé.
Francis Jorissen zei deze week op zijn fb pagina het volgende: Het café opende zijn deuren op 3 februari 1978 om 20.00 uur en het was er vanaf de eerste dag over de koppen lopen. In die tijd was er immers niet veel ‘alternatief’ caféleven in Gent.
Ja, je had onder andere de Skoop (die naar wat ik mij toen heb laten vertellen die avond bijzonder leeg was).
Een pint kostte in het Damberd 17 frank. Voor de jongeren onder ons, iets meer dan 0,42 euro.
Je kon er ook een glas melk krijgen, dat kostte 10 frank, 25 cent.
Ik lees ook dat brouwerij Haacht, die eigenaar is van het pand hoopt nu vlug iemand te vinden die de traditie wil voortzetten.
Dat was indertijd wel even anders.
Toen we op zoek waren naar een goede locatie voor een jazzcafé in Gent (en waarvoor iedereen ons gek verklaarde – een jazzcafé in Gent, stel je voor – en voorspelde dat we het geen twee maand zouden volhouden, stootten we op het Damberd.
Het café stond al een tijdje leeg nadat de eigenares was overleden. Het gebouw was in handen van brouwerij Haacht maar het handelsfonds dan weer in handen van een, wat heet bedrijfsmakelaar, Agimmo.
De Brouwerij was absoluut niet happig om hun pand te verhuren aan drie hippies die er waarschijnlijk de ‘kostbare muurschilderingen’ gingen slopen en er een… ja, wat van gingen maken. Ze weigerden aanvankelijk.
Agimmo, geloofde wel in ons project. Doordat zij het handelsfonds in handen hadden kon de brouwerij het niet verhuren zonder dat het handelsfonds mee verkocht werd.Agimmo heeft het dan hard gespeeld.
Ze vertelden Haacht dat als ze het niet aan ons verhuurden, zij het handelsfonds de komende maanden ook niet zouden verkopen aan kandidaten die wel in de smaak vielen bij de brouwerij.
Uiteindelijk gooide de brouwerij dan de handdoek in de ring.
Zij wilden dan wel aan ons verhuren maar onder strenge voorwaarden.
Eén van die voorwaarden was dat we alle drank (koffie incluis) die we in het café verkochten verplicht bij hen moesten aankopen.Ook hun niet-te-drinken-cola.
Het heeft trouwens heel wat voeten in de aarde gehad voor we dat mochten vervangen door pepsi.
Die we uiteraard ook bij hen moesten afnemen.
Voor de eerste avond had de bieruitzetter de, natuurlijk op voorhand betaalde, drank binnengebracht.
Als ik het mij goed herinner 6 vaten, wat bakken andere bieren en wat water en frisdranken.
‘Tot volgende week’, zei hij bij zijn vertrek.De volgende dag mocht hij opnieuw komen leveren. Alle drank (behalve het water) was op. De zaterdag leverde hij 10 vaten, de maandag stond hij er weer. Dit keer met 25 vaten.
Paul Feyaerts ging in 1979 als barman aan de slag in het Damberd en enkele jaren later nam hij de zaak over.
Op 20 februari 2011 hield Feyaerts het voor bekeken en gaf de tapkraan door aan Ann Krüger, al twaalf jaar medevennoot van café Damberd.
Ann Krüger is de dochter van een Duitse beroepsmilitair.
Ze begon als barmeid in 1996, werd medevennoot in 1999 en is eigenaar sinds 2011.
Waarom de zaak juist failliet ging, wil uitbaatster Ann Krüger niet toelichten.Ze is naar eigen zeggen te geëmotioneerd op dit moment en zit samen met de curator om alle paperassen af te handelen. Brouwerij Haacht zoekt momenteel volop naar een nieuwe overnemer.
Sinds het nieuws bekend raakte, regent het in Gent reacties.
Onder meer Sofie Bracke, schepen van Economie, hoopt dat de zaak blijft voortbestaan. “Mijn hart breekt”, schrijft ze. “Uren heb ik gesleten in het Damberd, zowel op het grote terras met een fles rosé en de eerste lentezon op mijn gezicht als binnen genietend van de muziek. (…)
Als stadsbestuur (…) ondersteunen we waar mogelijk. Dat is iets waar ik letterlijk elke dag van het begin tot het einde mee bezig ben. En dan de krant openslaan en dit lezen.
Dju!”“Dit maakt me erg triest”, vult Gents filosoof Ignaas Devisch aan. “Als student maar ook daarna talloze mooie concerten meegemaakt, nachtelijke discussies gevoerd en geleerd om naar jazz te luisteren. Hopelijk wordt er een overnemer gevonden.” “Als er een overnemer komt ,hoop ik dat de naam, het interieur en de muziek blijft.
En de yoghurt in een flesje”, klinkt het op Twitter tot slot.(Diverse bronnen, Cedric Matthys, Het Nieuwsblad en Wikipedia)
Deze week: het Gentse jazzcafé Damberd vraagt faillissement aan.Deze week: het Gentse jazzcafé Damberd vraagt faillissement aan.Deze week: het Gentse jazzcafé Damberd vraagt faillissement aan.Deze week: het Gentse jazzcafé Damberd vraagt faillissement aan.Deze week: het Gentse jazzcafé Damberd vraagt faillissement aan.
Toen gisteren nog vandaag was 