Categorie: Joepie

45 jaar geleden, George Benson een artiest die de zeldzame sprong maakte van een door puristen bewonderde jazzgitarist naar een wereldwijde pop- en R&B-superster.

Benson, geboren in 1943, was een waar wonderkind.

Al op achtjarige leeftijd zong hij in nachtclubs en op zijn tiende nam hij al platen op onder de naam ‘Little Georgie’.

Zijn ware roeping vond hij in de jazz, geïnspireerd door grootheden als Wes Montgomery en Charlie Parker.

Zijn reputatie als technisch begaafd gitarist groeide snel, zeker nadat hij op zijn negentiende toetrad tot de band van de bekende organist Jack McDuff.

In deze periode ontwikkelde hij zijn kenmerkende stijl: een vloeiende gitaartechniek gecombineerd met ‘scat singing’, waarbij hij de noten die hij op zijn gitaar speelde perfect meezong.

Ondanks zijn immense talent en platen voor labels als Polydor en Motown, bleef de grote commerciële doorbraak uit.

Het jaar 1976 veranderde alles. Benson tekende bij Warner Brothers en bracht het album Breezin’ uit.

Op aanraden van de producer nam hij niet alleen instrumentale nummers op, maar zong hij ook.

De cover van het Leon Russel nummer “This Masquerade” werd, tegen alle verwachtingen in, een gigantische hit en een millionseller.

Het leverde hem in 1977 de prestigieuze Grammy Award voor Plaat van het Jaar op.

Zijn samenwerking met de legendarische producer Quincy Jones resulteerde in het album Give Me the Night (1980).

De titeltrack, geschreven door Rod Temperton (die ook voor Michael Jackson schreef), werd een wereldwijde funkklassieker.

Het album was een sterrenproject, met bijdragen van muzikale vrienden als Louis Johnson (The Brothers Johnson), Lee Ritenour en de toetsenisten George Duke en Herbie Hancock.

Andere successen uit zijn Carrière, zijn onder meer “On Broadway”, “Turn Your Love Around” en “Nothing’s Gonna Change My Love for You”.

Hij wordt geëerd als een levende legende, een winnaar van tien Grammy Awards en een NEA Jazz Master, de hoogste eer voor een jazzartiest in de Verenigde Staten.

Hij blijft relevant door samen te werken met moderne artiesten zoals Gorillaz op het nummer “Humility”.

Benson toert nog steeds de wereld rond en verkoopt de prestigieuste zalen, zoals de Royal Albert Hall en het Hollywood Bowl, moeiteloos uit.

Ook in 2025 staan er nog concerten gepland, waar hij zijn publiek trakteert op een mix van zijn jazzy virtuositeit en de onsterfelijke pophits die hem wereldberoemd maakten (Joepie 10 augustus)

50 jaar geleden, onverwacht bezoek bij de Vlaamse zanger Frank Alwin geboren als Frank Van der Steen.

In 1976 won Frank Alwin de Radio 2 Zomerhit met het nummer “Alleen in gedachten”, geschreven door Marc Dex en Rolf Motzek. In 2021 besloot de zanger deze hit nieuw leven in te blazen door er een nieuwe versie van op te nemen.

Een jaar voor deze overwinning, in 1975, had hij het nummer “Trouw niet met die ander” uitgebracht.

De productie van dit nummer was in handen van Ramon Smith, die het ook meeschreef samen met Andy Free en Cahelo.

Smith, wiens echte naam Romain De Smet is, is overigens getrouwd met de Vlaamse zangeres Cindy.

45 jaar geleden, Janis Ian, superstar zijn, is in feite een grote valstrik.

Janis Ian, geboren als Janis Eddy Fink in New York op 7 april 1951, was een natuurtalent dat de muziekwereld al op jonge leeftijd op zijn grondvesten deed schudden.

Ze leerde piano spelen vanaf haar derde en op haar twaalfde schreef ze al haar eerste nummers. Een jaar later, op haar dertiende, koos ze de artiestennaam waaronder ze bekend zou worden: Janis Ian.

Op haar veertiende schreef ze het lied dat haar leven zou bepalen: “Society’s Child”. Het nummer, dat de destijds uiterst gevoelige thematiek van een relatie tussen een blank meisje en een zwarte jongen behandelde, werd een onverwachte hit.

Ondanks dat veel radiostations het weigerden te draaien, bereikte de single in 1966 de top 20, met een verkoop van 600.000 exemplaren.

Haar debuut-lp, geproduceerd door de legendarische George “Shadow” Morton (bekend van The Shangri-Las), was eveneens een succes.

De controverse en het commerciële succes zorgden ervoor dat het nummer later een verdiende plaats kreeg in de Grammy Hall of Fame vanwege de historische impact.

Na dit vroege hoogtepunt volgden er echter moeilijkere jaren. Haar volgende albums verkochten beduidend minder, waardoor ze al snel het stempel van ‘eendagsvlieg’ kreeg.

Maar Janis Ian bewees het tegendeel. Met het album Stars vocht ze zich terug in de aandacht, en de opvolger Between the Lines bereikte zelfs de eerste plaats in de hitlijsten.

Deze succesvolle comeback werd in 1976 bekroond met een Grammy Award voor Beste Vrouwelijke Popartiest.

Aan het einde van de jaren 70 toonde Ian haar veelzijdigheid opnieuw.

Samen met discoproducer Giorgio Moroder schreef ze het nummer “Fly Too High” voor de film Foxes.

Het werd een wereldwijde hit die in veel landen, waaronder Vlaanderen en Nederland, de eerste plaats bereikte. I

n diezelfde periode nam ze in 1980 ook het duet “Don’t leave tonight” op met Conny Vandenbos.

Na een scheiding werd het stil rond Ian. Een nog zwaardere klap volgde toen ze door het bedrog van haar boekhouder bijna failliet was.

In 1993 maakte ze een krachtige rentree met het album Breaking Silence, waarop ze openlijk uitkwam voor haar homoseksualiteit.

In 2003 trouwde ze met haar partner, Patricia Snyder,

Recentelijk heeft Janis Ian een punt gezet achter haar lange carrière.

De moeilijke beslissing om te stoppen met optreden kwam er wegens aanhoudende gezondheidsproblemen.

Een hardnekkige laryngitis heeft permanente littekens op haar stembanden achtergelaten, wat consistent toeren onmogelijk maakt.

Haar afscheid van het podium viel samen met de release van wat ze haar laatste album noemt, The Light at the End of the Line (2022)

Toch bracht ze in 2024 nog de single When he was here uit.

50 jaar geleden, Mi Amigo DJ Bert Wijfjes, men komt naar ons bekijken als dieren in de zoo, maar toch is dat een geweldige steun.

In de jaren zeventig was Bert Wijfjes, beter bekend als DJ Bert Bennett, een van de stemmen van de legendarische zeezender Radio Mi Amigo.

Vanaf een schip op de Noordzee bracht hij muziek naar Nederland en België. Hij begon er op 1 januari 1974, na een valse start doordat de mast van het zendschip was afgebroken.

Het keerpunt kwam op 1 september 1974, toen een nieuwe wet alle zeezenders illegaal maakte.

Terwijl grote namen als Radio Veronica en Radio Noordzee stopten, besloot Mi Amigo in het geheim door te gaan. “Aan het einde van de uitzending op 31 augustus werd er alleen gezegd: tot morgen,” aldus Wijfjes in een interview.

De operatie werd voortgezet vanuit verschillende verborgen studio’s in België, waar de autoriteiten minder streng optraden dan in Nederland.

De bevoorrading van het schip bleef een kat-en-muisspel. Officieel kwamen de spullen uit Spanje, maar in werkelijkheid brachten vissersboten vanuit Scheveningen stiekem voorraden tegen betaling.

Hoewel hij vooral vanaf land werkte, maakte Wijfjes de gevaren op zee wel mee.

Zo was hij aan boord van Radio Caroline tijdens de zware storm van 1973. Toch was er ook ruimte voor gezelligheid: “De jongens van Radio Noordzee kwamen op zaterdag regelmatig bij ons een biertje drinken.”

In 1976 stopte Wijfjes als DJ bij Mi Amigo, maar hij bleef op een slimme manier betrokken.

Om adverteerders te kunnen factureren, maakte hij programma’s voor de legale zender Radio Andorra, zodat de rekeningen via die weg gestuurd konden worden.

Daarna vervolgde hij zijn carrière aan land, onder meer bij de VARA en RTV Oost, waar hij tot zijn pensioen werkzaam bleef.

Vandaag en morgen, vijftig jaar geleden, tweede editie van het muziekfestival De Gouden Leeuwen in Blankenberge (23 en 24 juli 1975)

Het jeansmerk Wally’s Jeans, dat in de jaren zeventig enige bekendheid genoot en toen sponsor was van het festival, is vandaag de dag niet meer actief.

De geschiedenis van het oorspronkelijke merk is vooral verbonden met de autosport.

In 1975 was het merk, dat omschreven wordt als een Nederlandse jeansfabrikant, een opvallende sponsor in de Europese autosport.

Wally’s Jeans sponsorde een Porsche 911 3.0 RSR van het Duitse Kremer Racing team.

Deze auto, bestuurd door de Nederlandse coureur Cees Sievertsen, nam deel aan diverse races, waaronder het prestigieuze Deutsche Rennsport Meisterschaft (DRM).

De opvallende “Wallys Jeans” livery van de wagen zorgde voor zichtbaarheid en naamsbekendheid op de circuits.

Ook sponsorde ze muziekfestivals en concerten, zoals dit festival in Blankenberge.

Ondanks al deze sponsoring, verdween het jeansmerk redelijk vlug en is er bijna niets meer van terug te vinden op het internet.

Liefhebbers van vintage kleding kunnen echter soms nog een originele “Wallys” of “Wally’s” jeans vinden op online tweedehandsplatformen.

Deze vintage exemplaren zijn de laatste tastbare herinneringen aan het merk.