35 jaar geleden, Marc Almond in de Joepie van 29 januari 1989.

40 jaar geleden, de plannen van Snoopy in de Joepie van 5 februari 1979

Snoopy was een Nederlands meisjesduo dat in 1978 werd opgericht door muziekmanager Han Meijer.

De zangeressen waren Ethel Mezas en Florence Woerdings, die in 1979 werd vervangen door Maureen Seedorf.

Snoopy maakte vrolijke Caribische popmuziek en hadden dus in 1978 een hit met No time for a tango, een nummer dat geschreven is door Han Meijer, Cees Bergman, Aart Mol, Elmer Veerhoff, Erwin van Prehn, Geertjan Hessing en Lucia Flint, de vrouw van de producer van de single, namelijk Jaap Eggermont.

Het nummer stond 7 weken in de Nederlandse Top 40 en bereikte de eenentwintigste plaats.

In Vlaanderen bereikte het nummer de vijftiende plaats in de Brt Top 30.

Het nummer was ook terug te vinden op het enige album van Snoopy

De opvolger It’s All in the Bible, dat in 1979 uitkwam, was in Vlaanderen goed voor een achtste plaats in de Brt Top 30.

In Nederland was de single goed voor een tiende plaats in de Top 40.

Andere singles van Snoopy waren Rain, Snow and Ice en Honolulu, maar die haalden niet hetzelfde succes als hun vorige singles.

In 1980 eindigde het verhaal van Snoopy.

45 jaar geleden, een trotse John Terra over zijn boetiek en zijn muzikale planning voor de toekomst (Joepie van 28 januari 1979).

45 jaar geleden brak Patrick Hernandez door met zijn wereldhit Born To Be Alive.

Het nummer, dat hij zelf schreef, werd geproduceerd door Jean Vanloo en verscheen op het album Born To Be Alive uit 1979.

Het nummer werd een van de grootste discohits aller tijden en bereikte de top van de hitlijsten in meer dan 20 landen.

In Nederland bereikte het nummer de vijfde plaats in de Top 40.

De opvolger Back to Boogie was in Vlaanderen goed voor een achtentwintigste plaats in de Brt Top 30.
In Nederland bereikte de single de vijfentwintigste plaats in de Top 40.

Patrick Hernandez is nu 74 jaar oud en woont in L’Isle-sur-la-Sorgue in Frankrijk.

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Judas Priest, een lesje zelfverdediging (Joepie 29 januari 1984)

Vandaag 35 jaar geleden, Judas Priest te gast in Vorst-Nationaal in Brussel.

Irene Cara over haar geheime schuilplaats (Joepie 29 januari 1984)

Irene Cara begon haar carrière al op jonge leeftijd, toen ze op vijfjarige leeftijd debuteerde op Broadway.

Ze speelde in verschillende musicals en trad ook op in een eerbetoon aan Duke Ellington, samen met beroemde artiesten als Stevie Wonder, Sammy Davis jr. en Roberta Flack.

In 1975 maakte ze haar filmdebuut als Angela in de romantische thriller Aaron Loves Angela.

Haar grote doorbraak kwam in 1980, toen ze de rol van Coco Hernandez speelde in de musicalfilm Fame.

Ze zong ook het titelnummer van de film, dat een wereldwijde hit werd en haar een Oscar, een Golden Globe en een Grammy opleverde.

In 1983 speelde ze de hoofdrol in de dansfilm Flashdance, waarvoor ze ook het lied “Flashdance… What a Feeling” zong.

Dit nummer werd nog succesvoller dan “Fame” en leverde haar opnieuw een Oscar, een Golden Globe en een Grammy op.

Na deze successen bleef Cara actief als zangeres en actrice, maar ze bereikte niet meer hetzelfde niveau van populariteit.

Ze raakte ook betrokken bij juridische geschillen met haar platenmaatschappijen over haar contracten en royalty’s.

Ze bracht nog enkele albums uit en speelde in kleinere films en tv-series.

Irene Cara was getrouwd met Conrad Palmisano, een stuntman en regisseur, van 1986 tot 1991.

Ze gingen uit elkaar na vijf jaar huwelijk. Ze kregen geen kinderen samen.

In 2004 richtte ze haar eigen platenlabel op, Caramel Productions.

De laatste jaren leefde ze een teruggetrokken bestaan in Florida.

Irene Cara kwam te overlijden op 22 november 2022.

In februari 2023 publiceerde het Amerikaanse ‘TMZ’ op hun website de resultaten van het medisch onderzoek naar de rede van het overlijden van Irene Cara.

Daaruit blijkt dat ze is overleden aan de gevolgen van hypertensie (hoge bloeddruk) en een hoge cholesterol.

Uit de resultaten van het onderzoek is ook gebleken dat de zangeres aan diabetes leed.

Aerosmith, we beginnen met een schone lei.

Promises in de Joepie van 29 januari 1979

40 jaar geleden, op de filmset van de film Sunburn met in de hoofdrol Farrah Fawcett.

Vandaag 45 jaar geleden, Sid Vicious overlijdt in het appartement van een vriendin, in Manhattan 63 Bank St. in New York City aan een overdosis.

Sid Vicious wordt op 10 mei 1957 in Lewisham, een district in Londen geboren als John Simon Ritchie.

Kort na de bevalling eindigde de relatie tussen zijn vader Ritchie en moeder Anne Beverley.

Anne Beverley en de jonge Sid verhuizen voor enkele maanden naar Ibiza.

In 1965 trouwde Anne Beverley met Christopher Beverle.

Ritchie nam de voornaam van zijn vader en de achternaam van de stiefvader en stond bekend als John Beverley.

In 1977 verving Sid Vicious Glen Matlock als bassist in The Sex Pistols en leerde hij zijn vriendin Nancy Spungen kennen. Niet dat Sid enige ervaring had met het bespelen van een instrument.

Tijdens de opnames van de eerste (en enige) plaat ‘Never Mind The Bollocks, Here’s The Sex Pistols’ lag Sid in het ziekenhuis met hepatitis.

Voor concerten leerde hij de melodie van ‘I Don’t Wanna Go Down to the Basement’ van The Ramones en speelde dat tijdens nagenoeg elk liedje.

Nancy kwam uit gegoed Joods-Amerikaans middenklasse milieu en besloot op haar vijftiende om fulltime groupie te worden. Haar drang tot zelfdestructie sloot perfect aan bij die van Sid.

Bowie en Iggy flirten destijds met het ‘live fast, die young’ ideaal. Voor Sid werd het een missie.

In 1978 werd Sid wakker in kamer 100 van het beruchte Chelsea Hotel in New York met een spuit heroïne in zijn arm.

Zijn vriendin Nancy Spungen lag dood op de vloer in de badkamer.

Na een paar nachten in Rikers Island, was Sid weer op vrije voeten.

Zijn kameraden hadden zijn borgsom betaald.

Daarna was het snel klaar. Een gevecht met de broer van Patti Smith in een club en nachten doorhalen met heroïne-gremlins.

Kwatongen beweren dat zijn eigen moeder (die zelf ook worstelde met een heroïneverslaving) hem z’n laatste shot gaf. Sid was 21. Nancy was 20.

Kort na de dood van Sid Vicious beweerde zijn moeder, Anne Beverley, dat Vicious en Spungen een zelfmoordverdrag hadden gesloten en dat de dood van Vicious niet toevallig was.

Beverley beweerde dat nadat Vicious was gecremeerd, ze een handgeschreven notitie vond in de zak van Vicious leren jas.

Op het briefje staat: We hadden een doodspact en ik moet nog mijn deel doen van de afspraak. Begraaf me alsjeblieft naast mijn baby. Begraaf me in mijn leren jasje, jeans en motorlaarzen. Vaarwel

In 1996 vertelde Beverley aan journalist Alan G. Parker dat ze opzettelijk een fatale dosis heroïne aan Vicious had gegeven.

Zodoende hem te begoeden om niet meer naar de gevangenis te moeten gaan.

Anne Beverley stierf in 1996, ook aan een overdosis drugs

Sid Vicious (Joepie van 15 februari 1979)