Categorie: Muziek Posters en Foto’s

40 jaar geleden, de Franse groep Bandolero met hun nummer Paris Latino

Dit nummer is geschreven door José Perez en Carlos Perez, de twee broers die samen de band vormen.

Het is geproduceerd door Bernard Estardy, een bekende Franse geluidstechnicus die ook heeft gewerkt met artiesten als Johnny Hallyday, Claude François en Michel Sardou.

Paris latino is afkomstig van het album Quiereme, dat in 1983 werd uitgebracht.

Het nummer was een grote hit in Frankrijk en Zwitserland, waar het de tweede plaats bereikte in de hitlijsten.

In Vlaanderen was het nummer goed voor een negentiende plaats in de Brt Top 30. In Nederland was het nummer goed voor een twaalfde plaats in de Top 40.

Het nummer is een eerbetoon aan de Latijns-Amerikaanse muziek en cultuur, met invloeden van salsa, merengue en tango.

Het refrein bevat de namen van verschillende Latijns-Amerikaanse steden, zoals Buenos Aires, Rio de Janeiro en Havana.

Deze week, 25 jaar geleden, komt Britney Spears met haar Baby One More Time binnen in de Amerikaanse hitparade.

Het nummer is geschreven door producer Max Martin onder sterke muzikale invloed van nummers van ABBA.

Het was oorspronkelijk bedoeld voor de groep TLC, die het afwees.

Het nummer gaat over dat Britney er spijt van heeft dat ze haar vorige relatie beëindigde.

De videoclip heeft Spears zelf bedacht en het is opgenomen in Venice High School in Californië in de Verenigde Staten.

In het begin van de videoclip verveelt Britney zich en wacht ze tot de bel gaat. Als de bel eindelijk gaat, stapt ze het lokaal uit en begint spontaan te dansen met een aantal achtergrond danser(e)s(sen) in een Amerikaans schoolkostum op de gang.

Na een tijdje gaan ze ook op het plein dansen, Britney is daar onder andere ook te zien in een blauwe auto.

Vanaf 13 maart 1999 bereikte de single de eerste plaats en dit voor 8 weken lang.

Van het album Baby One More Time van Britney Spears zijn er op 22 Maart 1999 zoveel van verkocht dat het volgens de maatstaven van de RIAA (Recording Industry Association Of America) wordt onderscheiden met drie keer platina.

Het album komt op 30 januari 1999 binnen op de eerste plaats van de Billboard-albumlijst, en staat vervolgens zes weken achtereen op de eerste plaats.

Naast de titelsong staan op Baby One More Time de volgende nummers: (You Drive Me) Crazy, Sometimes, Soda Pop, Born To Make You Happy, From The Bottom Of My Broken Heart, I Will Be There, I Will Still Love You (een duet met Don Philip), Deep In My Heart, Thinkin’ About You, E-Mail My Heart en Beat Goes On.

Britnet Spears wordt op haar album bijgestaan door onder meer Mickie Bassie (vocals, keyboards en bas), Esbjorn Ohrwall en Dan Petty (gitaren), Eric Foster White (gitaar, keyboards en drums) en Andrew Fromm (achtergrondzang).

Het album is geproduceerd door Max Martin, Rami Yacoub, Denniz Pop en Eric Foster White.

De titelsong van het album, Baby One More Time, wordt genomineerd voor de Grammy Awards 2000 in de categorie Best Female Pop Vocal Performance.

De Grammy gaat echter naar Sarah McLachlan voor het nummer I Will Remember You van haar album Mirrorball (Diverse bronnen en Wikipedia)

Boy George van Culture Club (Joepie poster 30 oktober 1983).

Het nummer is geschreven door Boy George (echte naam George Alan O’Dowd) en de drie andere leden van de groep.

Op deze single horen we ook Helen Terry.

Ze was ook al te horen op hun vorig album. Een jaar later kreeg ze bij hetzelfde platenlabel als Culture Club een platencontract.

Haar eerste single Stuttering deed het niet goed, maar haar tweede single Love Lies Lost, dat ze samen schreef met Boy George (ook te horen als backing vocale) en Roy Hay (de gitarist en pianist van Culture Club) bereikte in Groot-Brittannië de vierendertigste plaats in de hitparade.

Ze werkte ook samen met onder meer Giorgio Moroder, Ray Parker en Phil Collins.

In 1986 bracht ze haar debuutalbum Blue Notes uit.

Een album dat er gerust mag zijn.

Ik had het toen vooral voor het nummer Love Money And Sex, dat vreemd genoeg niet op single was uitgekomen.

Bij haar volgende platenfirma Parlophone waren er problemen waardoor het nooit is gekomen tot een volwaardige opvolger.

Vandaag de dag werkt ze als producent van onder meer de jaarlijkse uitreiking van de Brit Awards.

Nu effen terug naar Culture Club en hun single Church Of The Poison Mind.

Het nummer bereikt in Vlaanderen de elfde plaats in de Brt Top 30.

In Nederland deed de single het iets beter en bereikt daar de zevende plaats in de Top 40.

De single was de voorloper van hun tweede album Colour By Numbers die pas in oktober 1983 zou verschijnen.

Voor mij is dit hun beste album en was zo maar effen goed voor een wereldwijde verkoop van meer dan 10 miljoen exemplaren.

Gisteren nog vandaag