Categorie: Muziek

Demis Roussos (Poster Joepie 1973).

Demis Roussos was een succesvolle zanger die in veel Europese landen hits scoorde met zijn Engelstalige nummers, maar ook met versies in andere talen, zoals Duits, Frans, Spaans en Japans.

In 1995 nam hij een nieuwe single op met Rob De Nijs, getiteld On My Own, maar het nummer haalde de hitlijsten niet.

Zijn laatste album verscheen in 2009, na een lange periode van stilte. “Ik was niet gestopt, maar ik had niet veel te vertellen”, zei hij tegen Le Figaro.

In september 2013 trad hij voor het laatst op in het openbaar.

Hij ontving een onderscheiding van de Franse ambassadeur in Athene, maar toen was al duidelijk dat hij ernstige gezondheidsproblemen had.

Hij had kanker in zijn lever en zijn keel.

Hij bleef echter actief als artiest, met nieuwe plannen, nieuwe nummers en nieuwe verzamelalbums.

Roussos stierf op 25 januari 2015 in een ziekenhuis in Athene aan de gevolgen van uitgezaaide alvleesklierkanker.

Hij is een van de weinige popartiesten die een eigen museum heeft gekregen.

Het museum was eerst gelegen in Nijkerk in Gelderland en was mede opgericht door platenbaas Bert van Breda.

De Demis Roussos-collectie verhuisde half september 2018 naar Athene.

Demis heeft meer dan 60 miljoen albums verkocht over de hele wereld.

45 jaar geleden, Bell & James met hun debuutalbum Bell & James.

Bell & James waren een Amerikaans soul- en popduo dat in 1978 bekend werd met hun debuutalbum Bell & James.

Voor mij één van de beste disco albums van 1978, maar helaas niet succesvol in Vlaanderen en Nederland.

Het duo bestond uit Leroy Bell en Casey James, die elkaar ontmoetten in een band genaamd Special Blend.

Het album werd geproduceerd door Thom Bell, een van de grondleggers van de Philadelphia soul. Trouwens Thom Bell was de halfbroer van Leroy Bell zijn vader.

Bell & James schreven samen nummers voor artiesten als Lou Rawls, Elton John, L.T.D, The Spinners, Maxine Nightingale, Dee Dee Bridgewater en The O’Jays.

Ze werkte en waren goed bevriend met het ander gekende duo, componisten en producers Gamble & Huff.

Hun grootste hit was Livin’ It Up (Friday Night), die in 1979 de top 10 bereikte in de Billboard Hot 100.

Het nummer werd ook gebruikt als themalied voor de sitcom 13 East.

Bell & James bleven samenwerken tot 1982, toen ze hun laatste album Only Make Believe uitbrachten.

Daarna gingen ze elk hun eigen weg.

Casey James werd een succesvolle producer en werkte onder anderen met Teddy Pendergrass, Phyllis Hyman en Regina Belle.

Leroy Bell begon een solocarrière en deed mee aan het tv-programma The X Factor in 2011.

In 2002 gebruikte Jennifer Lopez als sample een nummer van het duo en dit nummer Still is terug te vinden op haar album This Is Me…Then. Trouwens Still is ook de naam van haar parfum.

Bell & James zijn nog steeds bevriend en treden af en toe samen op.

Het verhaal van Abba weldra op het witte doek (Joepie 10 december 1978)

In Vlaanderen stond Eagle op nummer één in de Brt Top 30, terwijl het in Nederland de vierde plaats haalde in de Nederlandse Top 40.

Eagle was zoals gewoonlijk geschreven en geproduceerd door Björn Ulvaeus en Benny Andersson.

Ze lieten zich voor het nummer inspireren door de Amerikaanse band The Eagles en het boek Jonathan Livingston Seagull van Richard Bach.

Eagle en de B-kant Thank You For The Music waren ook te horen op de Lp The Album, die in 1977 verscheen.

35 jaar geleden, Marc Almond, wie schrijft, die blijft.

Het nummer is terug te vinden op zijn vierde soloalbum The Stars We Are.

Marc Almond schreef het nummer zelf en deed ook de productie zelf samen met La Magia.

La Magia was toen zijn begeleidingsband. De leden waren Anni Hogan, Billy McGee en Steven Humphreys.

Met deze single bereikte hij in Vlaanderen de elfde plaats in de BRT Top 30 en in Nederland de vijfde plaats in de Top 40.

40 jaar geleden, The Assembly met hun nummer Never Never.

Vince Clarke raakte geïnspireerd door synthesizermuziek nadat hij bands als OMD, The Human League en Fad Gadget had ontdekt.

Hij vormde een nieuwe band met zijn oude vrienden Martin Gore en Andy Fletcher, en rekruteerde Dave Gahan als zanger nadat hij hem ‘Heroes’ van David Bowie had horen zingen.

Ze kozen de naam Depeche Mode, naar het Franse modemagazine Dépêche Mode.

De eerste single van Depeche Mode, ‘Dreaming Of Me’, bereikte in het voorjaar van 1981 slechts de 57e plaats in de Britse hitlijst, maar de opvolger ‘New Life’ was die zomer hun eerste top 15-hit.

Toen Vince Clarke zijn vertrek bij Depeche Mode bekendmaakte, was ‘Just Can’t Get Enough’ net hun eerste Britse top 10-hit geworden.

Vince Clark ging in 1982 verder met Alison Moyet en zijn geluidstechnicus Eric Radcliffe, geboren op 3 december 1950, in de band Yazoo, maar hield het na een jaar alweer voor gezien.

Met Radcliffe begon Clark The Assembly.

Het idee was om bij elk nieuw nummer een andere zanger of zangeres te laten meedoen.

Met de Ierse ex-Undertones-zanger Feargal Sharkey namen ze ‘Never Never’ op.

Het bleef echter bij deze ene single, want daarna gingen de heren weer uit elkaar.

Feargal Sharkey maakte solocarrière en Vince Clark richtte samen met Andy Bell de band Erasure op.

Het melancholische ‘Never Never’ haalde de top 5 in het Verenigd Koninkrijk in november/december 1983.

Later bereikte het ook de top 5 in Zwitserland, Zweden en Noorwegen.

In Vlaanderen stond The Assembly in januari 1984 op nummer 18.

Het nummer viel destijds op vanwege de gitaarsample die noot voor noot werd nagespeeld door een Fairlight CMI-synthesizer.

In 2011 brachten Vince Clarke en Feargal Sharkey ‘Never Never’ eenmalig ten gehore tijdens een concert van Erasure op het Mute Records Short Circuit-festival.

Irene Cara, van arm meisje tot superster.

Zangeres en actrice Irene Cara begon al op jonge leeftijd met optreden en speelde op vijfjarige leeftijd in een Broadway-show.

Haar eerste filmrol was Angela in de romantische thriller Aaron Loves Angela uit 1975.

Irene Cara werd beroemd door haar rol als Coco Hernandez in de film en tv-serie Fame uit de jaren tachtig.

Ze zong ook het titelnummer van de film dat een wereldwijde hit werd.

In 1983 won ze een Oscar, een Grammy en een Golden Globe voor haar bijdrage aan de soundtrack van Flashdance, waar ze het nummer “Flashdance… What a Feeling” zong.

Na deze successen bracht ze nog enkele albums uit, maar ze kon niet meer hetzelfde niveau van populariteit bereiken.

Ze raakte ook betrokken bij juridische geschillen met haar platenmaatschappijen over haar contracten en royalty’s.

Irene Cara was getrouwd met Conrad Palmisano, een stuntman en regisseur, van 1986 tot 1991. Ze gingen uit elkaar na vijf jaar huwelijk. Ze kregen geen kinderen samen.

Ze kwam verleden jaar te overlijden op 25 november 2022.

Volgens het Amerikaanse Cara is overleden aan de gevolgen van hypertensie (hoge bloeddruk, red.) en een hoge cholesterol. Dat schrijft het Amerikaanse ‘TMZ’ op hun website.

Uit de resultaten van het onderzoek is ook gebleken dat de zangeres aan diabetes leed (Joepie 11 december 1983)