Vandaag 40 jaar geleden, komt de single Here Comes The Rain Again van de Britse groep Eurythmics binnen in de Brt Top 30.

Het nummer bereikte de twaalfde plaats in de Brt Top 30 en in Nederland bereikte vreemd genoeg de single niet de Top 40.

In Amerika bereikte de single de vierde plaats in de Billboard Hot 100 en deed het dus beter dan in hun thuisland waar de single goed was voor een achtste plaats.

Het nummer ontstond na een hevige ruzie tussen Stewart en Lennox op hun hotelkamer, want naast muzikale partners, hadden ze ook voor een korte periode ook een relatie.

Ze wilden met het nummer de emoties van verdriet, depressie en hoop uitdrukken.

De regen was een metafoor voor de tranen die ze hadden vergoten, maar ook voor de mogelijkheid om opnieuw te beginnen.

Het strijkersarrangement werd verzorgd door Michael Kamen, die later bekend zou worden als filmcomponist.

Het nummer Here Comes The Rain Again heeft door de jaren heen verschillende covers en remixen gekend.

In 1999 maakte de Belgische dj Maurizzio (Maurits Engelen) een danceversie van het nummer onder de titel ‘New Emotion (Here Comes The Rain Again)’, die net als de originele versie de twaalfde plaats bereikte in de Brt Top 30.

Macy Gray coverde het nummer in 2012 en is terug te vinden op haar cover album Covered.

Ook Susanne Vargas coverde het nummer in 2020 en dit voor haar album Tributes.

Gisteren nog vandaag (Joepie 10 april 1983)

Edith Piaf (februari 1959)

La Vie En Rose is een nummer van Edith Piaf en zij heeft het geschreven als Les Choses En Rose en dit samen met Louis Gugliemi alias Louiguy.

Het chanson wordt door Marianne Michel in 1945 voor het eerst opgenomen.

Zij is een goede vriendin van Edith Piaf.

Als deze uitvoering met veel enthousiasme wordt ontvangen, besluit Edith Piaf La Vie En Rose zelf op te nemen.

Het is in 1946 haar allereerste hit.

45 jaar geleden brak Claudja Barry door met haar hit Boogie Woogie Dancing Shoes.

Het nummer werd geschreven door Mats Björklund, Jörg Evers, Keith Forsey en Jürgen S. Korduletsch, die ook de producer was.

Het nummer verscheen op het album I Wanna Be Loved By You, dat in 1978 werd uitgebracht.

Dancing Shoes was haar grootste hit, die in verschillende landen de top 10 bereikte.

In Vlaanderen bereikte het nummer de elfde plaats in de Brt Top 30.

In Nederland kwam het nummer niet verder dan de Tipparade.

Gisteren nog vandaag

45 jaar geleden brak Patrick Hernandez door met zijn wereldhit Born To Be Alive.

Het nummer, dat hij zelf schreef, werd geproduceerd door Jean Vanloo en verscheen op het album Born To Be Alive uit 1979.

Het nummer werd een van de grootste discohits aller tijden en bereikte de top van de hitlijsten in meer dan 20 landen.

In Nederland bereikte het nummer de vijfde plaats in de Top 40.

De opvolger Back to Boogie was in Vlaanderen goed voor een achtentwintigste plaats in de Brt Top 30.
In Nederland bereikte de single de vijfentwintigste plaats in de Top 40.

Patrick Hernandez is nu 74 jaar oud en woont in L’Isle-sur-la-Sorgue in Frankrijk.

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Deze week, 45 jaar geleden, is de hoogste nieuwkomer in de Brt Top 30 het nummer Music Box Dancer van Frank Mills.

De Canadees Frank Mills (°27 juni 1942), die vooral muziek voor de Canadese tv maakte, nam deze oorwurm al in 1974 op, maar het nummer flopte toen.

In 1978 werd het opnieuw uitgebracht als B-kant van een andere single.

Een dj van een Canadees radiostation draaide echter per vergissing steeds ‘Music Box Dancer’.

Er kwam toen zoveel positieve respons op het nummer dat de platenmaatschappij het wereldwijd opnieuw als A-kant uitbracht.

‘Music Box Dancer’ werd een Amerikaanse top 3-hit en ook in Europa deed de single het erg goed in januari 1979.

Zo was het nummer in Vlaanderen en Nederland goed voor een elfde plaats in de Brt Top 30 en de Nederlandse Top 40.

Sindsdien werd het ook gebruikt in talloze films, series en commercials, o.a. in The Simpsons en Kill Bill (Met dank aan Denis Michiels)

Vandaag 15 jaar geleden, Michele Francesco Puccioni (artiestennaam Mike Francis) overlijdt in Rome aan de gevolgen van longkanker.

Mike Francis, geboren op 26 april 1961 in Florence, was een invloedrijke Italiaanse popdancemuzikant in de jaren 80.

Hij begon zijn muzikale carrière op 14-jarige leeftijd met een band die hij vormde met zijn schoolvrienden van L’Istituto di Studi Americano in Rome.

Hij brak door in 1984 met het nummer Survivor, dat een grote hit werd in Zuid-Europa.

Het jaar daarop scoorde hij opnieuw met het nummer Friends dat hij samen met Amii Stewart zong.

Dit nummer was vooral populair in het Verenigd Koninkrijk en de Filipijnen.

In Vlaanderen en Nederland bleven deze nummers echter steken in de Tipparade.

In 2000 richtte Mike Francis samen met zijn broer Mario (Mari-One) en de Maltese multi-instrumentalist Aidan Zammit de groep Mystic Diversions op.

Met deze groep maakte hij een overstap van de dance naar de lounge muziek.

Ze maakten zowel eigen nummers als covers van bekende nummers uit de jaren 70 en 80, zoals Float On van The Floaters en A Warm Summer Night van Chic.

In 2007 nam hij samen met de groep Blank & Jones een cover op van Someone Like You van Van Morrison.

Zijn laatste compilatiealbum, The Very Best Of Mike Francis (All Was Missing), kwam uit kort voor zijn overlijden.

Mike Francis is 47 jaar geworden.

40 jaar geleden, bracht Eartha Kitt haar disco hit Where is my Man uit.

Het nummer werd geschreven door de komedieschrijver Bruce Vilanch, samen met de muzikanten en producers Fred Zarr en Jacques Morali.

De single was in Vlaanderen goed voor een achtste plaats in de Top 30 en in Nederland bereikte het nummer de twaalfde plaats in de Top 40.

Eartha Mae Kitt wordt op 17 januari 1927 geboren in North, South Carolina een klein plaatsje in Orangeburg County, South Carolina.

Haar vader is blank en haar moeder is van Afro-Amerikaanse en Cherokee-afkomst.

Haar kindertijd is moeilijk: haar vader verdwijnt al snel en haar moeder overlijdt wanneer Eartha zes is.

Op achtjarige leeftijd wordt ze naar New York gestuurd om bij haar tante te gaan wonen.

Haar grote kans krijgt ze wanneer ze op zestienjarige leeftijd wordt toegelaten tot de Katherine Dunham Company, het eerste Afro-Amerikaanse gezelschap voor modern ballet.

Aanvankelijk is Eartha Kitt actief in het cabaret, maar het is regisseur Orson Welles die haar als actrice ontdekt.

Hij noemt haar “The Most Exciting Woman In The World“ en geeft haar haar eerste hoofdrol in Christopher Marlowe’s toneelstuk The Tragical History Of Doctor Faustus (1950).

In Hollywood debuteert Kitt als tegenspeelster van Sidney Poitier in de film The Mark of the Hawk (1958).

Bij het grote publiek wordt ze het meest bekend van haar rol als Catwoman in de televisieserie Batman in de jaren zestig.

Ze is in meer dan 30 films te zien, waaronder de documentaire All By Myself: The Eartha Kitt Story (1983).

Als zangeres heeft Kitt in de jaren vijftig en zestig een aantal hits, waaronder Santa Baby, Let’s Do It, C’est Si Bon, Just An Old Fashioned Girl, Monotonous, Love for Sale, I’d Rather Be Burned As A Witch, Usku Dara, Mink, Schmink en Under The Bridges Of Paris.

Haar debuut-lp RCA Victor Presents Eartha Kitt (1953) bereikt de top vijf in de Amerikaanse albumlijsten.

In 1960 krijgt Eartha Kitt een ster op de Hollywood Walk of Fame.

In 1968 maakt ze een faux-pas tijdens een lunch in het Witte Huis, door Lady Bird Johnson, de vrouw van Amerikaanse president Lyndon B. Johnson, aan het huilen te maken met kritische commentaren over de Vietnam-oorlog.

Hierna kan ze in de VS geen meer werk krijgen en vertrekt ze naar Europa, waar ze onder meer vloeiend Frans leert spreken.

In 1978 maakt ze haar Amerikaanse comeback in de Broadway-musical Timbuktu!

In de jaren tachtig had ze ook nog succes met de nummers I Love Men (1984) en Cha-Cha Heels (1989), een samenwerking met Bronski Beat.

Eartha Kitt kwam te overlijden op 25 december 2008.

De zeven regels van Eartha Kitt voor huwelijksgeluk (Piccolo mei 1962)

Gisteren nog vandaag

45 jaar geleden, Third World met hun cover Now That We Found Love.

Het nummer Now that we found love is een soulklassieker die oorspronkelijk is geschreven door het Amerikaanse duo Gamble & Huff.

Zij produceerden ook de eerste versie van het nummer, die in 1973 werd gezongen door de R&B-groep The O’Jays.

De cover van Third World was in Vlaanderen goed voor een zeventiende plaats in de Brt Top 30.

In Nederland deed de single het veel beter en bereikte daar de derde plaats in de Top 40.

Vandaag 40 jaar geleden, bereikt de single Running With The Night van Lionel Richie de zevende plaats in de Brt Top 30.

Ook in Nederland bereikt het nummer als piekpositie de zevende plaats in de Top 40.

Lionel Richie schreef het nummer samen met Cynthia Weil.

Cynthia Weil schreef samen met haar man Barry Mann onder meer de hits I Just Can’t Help Believing’, ‘On Broadway’, “Don’t Know Much’, ‘Somewhere Out There’ en ‘You’ve Lost That Lovin’ Feelin’.

De gitaarsolo werd gespeeld door Steve Lukather van Toto en de productie was in handen van James Anthony Carmichael en Lionel Richie.

Richard Marx is ook te horen als backingzanger.

Rihanna zal later het nummer in 2007 gebruiken als sample voor haar nummer Push Up On Me en terug te vinden op haar album Good Girl Gone Bad.

Reclame voor het nieuwe album Can’t Slow Down van Lionel Richie

Gisteren nog vandaag

Single van de week

Deze week, 50 jaar geleden, staat Nick MacKenzie met zijn nummer Juanita op de eerste plaats in de Brt Top 30.

In Nederland was het nummer goed voor een vijfde plaats in de Nederlandse Top 40.

Het nummer is geschreven door Jack de Nijs en Bastiaan, een pseudoniem voor Chiel Montagne.

Jack de Nijs was ook de producer van het nummer en van vele andere nummers van Nick MacKenzie.

De zanger, die eigenlijk Nick van den Broeke heet, werd geboren in Bandung, Indonesië, en kwam in 1958 naar Nederland.

Hij begon zijn carrière als drummer en gitarist, maar werd later zanger onder de naam Nick MacKenzie.

Hij had vooral succes in Nederland, België en Duitsland met liedjes als One Is One, Peaches On A Tree en Hello Good Morning.

Hij is nog steeds actief als zanger en treedt regelmatig op in binnen- en buitenland.

Hij woont in het Limburgse dorpje Neerbeek met zijn vrouw. Het koppel heeft twee kinderen.

De droomreis van Taco naar Amerika.

Taco Ockerse is een in Indonesië geboren Nederlandse zanger en entertainer die zijn carrière begon in Duitsland.

Hij is vooral bekend met zijn single Puttin’ On The Ritz, een compositie van Irving Berlin die eerder werd gezongen door Fred Astaire.

De single kwam uit in 1982 op het album After Eight en werd een groot succes in Amerika, waar hij meer dan een miljoen exemplaren verkocht en de vierde plaats bereikte in de Billboard Hot 100.

In Nederland haalde het nummer de twaalfde plaats in de Top 40.

Taco zong in een oude stijl, maar met begeleiding van synthesizers en vocoders.

De opvolger Singin’ In The Rain scoorde minder goed in de hitparade.

Een ander cover van hem is Cheek to Cheek, dat de tipparade haalde in 1983.

Na zijn doorbraak toerde Taco uitgebreid door Europa en verscheen hij in verschillende tv-shows.

Zijn tweede album, Let’s Face The Music, kwam uit in 1984 en bevatte vooral covers van klassieke nummers.

Taco’s repertoire is later moderner en diverser geworden en hij heeft ook dance- en disco-nummers gezongen.

Hij vormt ook de groep Taron X met Ronald Hoth.

Taco woont tegenwoordig in Duitsland en is getrouwd met de Amerikaanse zangeres Inga Rumpf.

Gisteren nog vandaag

Deze week, 45 jaar geleden, komt de single Baby It’s You van de groep Promises binnen in de Brt Top 30

Twee broers en een zus uit Canada die verhuisde naar Californië en hun vader kwam uit Duitsland.

Dat is zo wat het verhaal van deze kinderen die een droom hadden om een popgroep op te richten.

Dankzij Steve Verroca die toen werkte voor EMI Holland kregen ze een platencontract in 1977.

De groep Promises was geboren en een jaar later was hun eerste single Baby It’s You een hit in verschillende landen.

Bij ons in Vlaanderen was het goed voor een twaalfde plaats en in Nederland de zeventiende plaats.

In Duitsland hadden ze veel meer succes en dat kwam vooral dankzij hun vader en hun platenfirma die de groep verkocht als een Duitse groep.

Hun tweede single Let’s Get Back Together was bij ons in Vlaanderen en Nederland een flop en in Duitsland bereikte ze niet verder dan de achttiende plaats van de Hitparade.

Een jaar later brachten ze hun tweede lp uit met als titel Real to Real.

Maar toen waren we al in de jaren tachtig en hadden ze de voeling met hun publiek volledig verloren.

Gisteren nog vandaag

Deze week bracht de Franse zangeres Lorène Devienne haar nieuwe single uit, namelijk haar cover van het nummer La Chanson de Mélissa, afkomstig uit de film Billitis en geschreven door de componist Francis Lai.

Het liedje is een ode aan de liefde en de sensualiteit, en Lorène Devienne geeft er haar eigen draai aan met haar warme en expressieve stem.

De single is een voorproefje van haar aankomende album, dat naar verwachting in het voorjaar van 2024 zal verschijnen.

Lorène Devienne begon haar carrière als achtergrondzangeres voor verschillende Franse artiesten, zoals Julien Clerc, Patrick Bruel en Zazie.

In 2006 bracht ze haar eerste soloalbum uit, getiteld Souffles dat goed werd ontvangen in Frankrijk door het publiek en de critici.

Haar tweede album Coup D’oeil Dans Le Rétro bracht ze uit eind 2018.

Lorène Devienne staat bekend om haar veelzijdigheid en haar vermogen om verschillende genres te zingen, van pop tot jazz tot soul.

Lorène Devienne is getrouwd met de pianist en producer Jean-Marc Dupont, die ook haar muzikale partner is.

Samen hebben ze twee kinderen, een zoon van 8 jaar en een dochter van 5 jaar.

Vandaag 40 jaar geleden, komt de Britse zanger en toetsenist Howard Jones met zijn nummer What Is Love binnen in de Brt Top 30.

In 1983 debuteerde hij met de single ‘New Song’ en maakte in datzelfde jaar zijn tv-debuut tijdens het Britse programma Top of the Pops.

Een van zijn bekendste nummers is What Is Love, dat hij zelf schreef en produceerde.

Het nummer verscheen op zijn debuutalbum Human’s Lib uit 1984 dat de eerste plaats bereikte in de Britse albumlijst.

What Is Love was ook een internationaal succes en haalde de top tien in verschillende landen, waaronder Duitsland, Zweden en Noorwegen.

In Vlaanderen was het nummer goed voor een achttiende plaats in de Brt Top 30 en vreemd genoeg in Nederland kwam het nummer niet verder dan de tipparade.

In de Verenigde Staten bereikte het nummer de 33e positie in de Billboard Hot 100.

De videoclip van What Is Love werd opgenomen in Parijs en toont Jones die rondwandelt in de stad.

What Is Love is een lied over de betekenis van liefde en de vraag of iemand echt van iemand anders kan houden zonder angst, zorgen of twijfel.

Jones zei hierover: “Ik wilde geen liedjes schrijven over ‘ik hou van je, schatje, je hebt me gekwetst en ik ben verdrietig’.

Als ik over liefde ging schrijven, wilde ik zeggen wat bedoelen we met liefde? Wat is het eigenlijk? Je kunt niet afhankelijk zijn van een ander persoon voor je geluk.

Dus je kunt, maar beter dit idee van romantische liefde snel in vraag stellen, anders ga je heel ongelukkig zijn. Dus dat is eigenlijk waar dat lied over gaat.”

Na What Is Love bleef Jones succesvol in de jaren 80 met andere hits zoals Hide and Seek, Like to Get to Know You Well, Things Can Only Get Better, No One Is To Blame en Everlasting Love.

Hij bleef ook muziek maken in de jaren 90 en daarna, maar met minder commercieel succes.

Hij experimenteerde met verschillende stijlen, zoals elektronica, ambient en akoestisch.

Hij bracht zijn laatste studioalbum Dialogueuit in 2022.

Zijn laatste single Stay with Me is van september 2023.

Jones is getrouwd en heeft drie kinderen en woont met zijn gezin in Somerset, Groot-Brittanniëtannië.

Hij zet zich ook in voor verschillende goede doelen, zoals Farm Africa en the British Red Cross.