Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
De race begon oorspronkelijk met Le Mansstart, waarbij coureurs na het startsignaal naar hun auto’s renden die aan de overkant van de weg stonden geparkeerd.
Deze spectaculaire startmethode werd in 1970 om veiligheidsredenen afgeschaft.
Deze race, die samen met de Grand Prix van Monaco en de Indianapolis 500 tot de beroemdste races van het jaar behoort, trekt jaarlijks ongeveer 260.000 toeschouwers, 2500 journalisten en bijna 200 miljoen televisiekijkers.
De allereerste editie van de 24 uur van Le Mans vond plaats op 26 en 27 mei 1923, op de gewone openbare wegen rondom Le Mans.
Aanvankelijk was het de bedoeling om een prijs uit te reiken voor de auto die over drie opeenvolgende edities de grootste afstand had afgelegd, maar dit concept werd in 1928 losgelaten.
Helaas kent de geschiedenis van Le Mans ook een zwarte bladzijde.
Op 11 juni 1955 vond er een ernstig ongeluk plaats waarbij een racewagen na een botsing in het publiek belandde.
Dit tragische incident eiste het leven van de coureur en 82 toeschouwers en staat bekend als de grootste ramp in de autosportgeschiedenis.
Tegenwoordig starten er ongeveer 60 auto’s in verschillende klassen, elk bestuurd door drie coureurs.
Sinds 2018 is het circuit 13,626 kilometer lang en legt de winnende auto ruim 5000 kilometer af.
Dit gebeurt met een topsnelheid van wel 350 km/u en een gemiddelde snelheid van 220 km/u.
De recentste editie, de 93e 24 uur van Le Mans, werd verreden op 14 en 15 juni 2025 op het Circuit de la Sarthe.
Het team Manthey met de coureurs R. Hardwick, R. Pera en R. Lietz wonnen de wedstrijd dit jaar.
Deze race vormde de vierde etappe van het FIA World Endurance Championship-seizoen 2025.
Vandaag 30 jaar geleden, start rally van Ieper met Juha Kankkunen (22 juni 1995)
De geschiedenis van de rally in Ieper begint in 1965 met de eerste editie, toen nog bekend als de 12 Uren van Ieper, naar een idee van Frans Thévelin.
Al snel werd dit evenement een vast onderdeel van de kalender van het Europees kampioenschap (ERC).
Sinds 1993 organiseert Ieper jaarlijks niet één, maar twee gelijktijdige rally’s.
Vanaf dat jaar is er namelijk een aparte rally voor oldtimers, speciaal voor rallywagens van minstens 25 jaar oud.
Helaas vond er tijdens de Rally van Ieper in 1995, op de tweede dag, 23 juni, een tragisch ongeval plaats.
Tijdens een klassementsproef belandde een wagen in een voor het publiek verboden zone in Boezinge. Een tienjarig kind kwam hierbij om het leven, en er vielen ook vier zwaargewonden en vijf lichtgewonden.
Ondanks dergelijke incidenten trok de rally grote namen uit de rallygeschiedenis aan. Rijders zoals Walter Röhrl, Miki Biasion en Henri Toivonen behaalden er al eens overwinningen.
De reclame van Marlboro sigaretten voor Juha Kankkunen illustreert hoe sigarettenbedrijven destijds alles deden om aandacht te genereren voor hun product, zonder expliciet een sigaret te tonen.
Dit leidde uiteindelijk tot aanpassingen in de wetgeving, waardoor deze vorm van reclame niet langer was toegestaan.
De Finse voormalig rallyrijder Juha Matti Pellervo Kankkunen, geboren op 2 april 1959, heeft in zijn ruim twintigjarige carrière maar liefst 23 overwinningen in het wereldkampioenschap rally behaald en vier keer de wereldtitel op zijn naam geschreven.
Hiermee was hij enige tijd recordhouder, al heeft Sébastien Loeb inmiddels de meeste rijderskampioenschappen gewonnen. Tot op heden heeft echter niemand Kankkunen weten te evenaren door met drie verschillende automerken wereldkampioen te worden.
Ondanks deze prachtige prestaties, heeft Juha Kankkunen heeft wel nooit de Rally van Ieper gewonnen.
Kankkunen was ook succesvol in andere disciplines. In 1988 won hij de toenmalige Parijs-Dakar-rally voor het team van Peugeot en zegevierde datzelfde jaar eveneens in de allereerste Race of Champions; een prestatie die hij in 1991 herhaalde.
Begin 2007 zette hij in Finland het wereldsnelheidsrecord op ijs neer achter het stuur van een Bentley Continental GT.
Na zijn actieve carrière als rallyrijder, die in 2002 eindigde, is Kankkunen de zakenwereld en de politiek ingestapt.
Kankkunen woont in Monaco, maar verblijft nog regelmatig in zijn geboorteplaats Laukaa, in Finland, waar hij ook een collectie historische rallyauto’s beheert.
Dit jaar staat de wedstrijd op de kalender van het Belgisch rallykampioenschap Divisie 1 en Divisie 2 en wordt deze gereden op 27 en 28 juni 2025.
Merckx groeide op in Sint-Pieters-Woluwe bij Brussel, waar zijn ouders een kruidenierszaak runden.
In een interview zei hij het volgende over deze periode in zijn leven: Ik moest met de fiets naar een Franstalige school. Mijn drie jaar jongere broer en zus gingen met de bus naar de andere kant van de stad, omdat daar een Vlaamse school was.
Gisteren nog vandaag
Franstalig of Vlaams, mijn ouders waren daar eigenlijk niet zo mee bezig. Als je een winkel hebt, moet je de twee taalgroepen bedienen. Mijn moeder kende wel goed Frans omdat ze als jong meisje ging helpen in de winkel van haar zus in Anderlecht. Vader sprak geen woord Frans toen hij zich met mijn moeder in Sint-Pieters-Woluwe kwam vestigen. Hij heeft het al doende moeten leren.
Op 5 december 1967 trad Eddy Merckx in het huwelijk met Claudine Acou, de dochter van wielrenner Lucien Acou.
Hoewel zowel de burgerlijke als de kerkelijke huwelijksplechtigheden tweetalig waren, ontstond er onvrede bij veel Vlamingen omdat het jawoord enkel in het Frans werd uitgesproken.
Sindsdien profileert Merckx zich als een tweetalige model-Belg, trots op zijn goede relaties met de Belgische dynastie, om zo gelijkaardige communautaire spanningen en zijn (deels) beladen familiegeschiedenis te vermijden.
Toch verloopt zijn communicatie in het Nederlands, mede door zijn Franstalige middelbare schoolopleiding en zijn introverte karakter, eerder moeizaam.
Op 14 februari 1970 werd dochter Sabrina Merckx geboren, die later zou trouwen met de Argentijnse proftennisser Eduardo Masso.
Uit dit huwelijk werd Merckx’ kleinzoon Luca Masso geboren, die professioneel hockeyspeler is geworden.
Op 12 augustus 1972 kwam Eddy Merckx’ enige zoon Axel Merckx ter wereld, die eveneens profwielrenner werd.
Axana, de Belgisch-Canadese dochter van Axel, behaalde op 17 mei 2019 twee gouden medailles op het open Belgisch kampioenschap zwemmen: één op de 200 meter rugslag en één op de 400 meter wisselslag.
Een lange en slopende tocht van 246 kilometer, startend en eindigend in het hart van Hoei, met als ultieme scherprechter de gevreesde Muur.
Die dag in 1985 was speciaal, want het betekende de geboorte van een nieuw tijdperk voor de Waalse Pijl.
Voor het eerst lag de finishlijn bovenop de Muur van Hoei, een beslissing die de koers voorgoed zou veranderen en de Muur tot een beklimming in de wielerkalender zou maken.
De eerste die zijn naam aan deze legendarische aankomst koppelde, was Claude Criquielion.
Zijn overlijden in 2015, exact dertig jaar na zijn eerste triomf, was een groot verlies voor de wielersport.
Gelukkig werd zijn nalatenschap in datzelfde jaar geëerd met een monument in de steilste bocht van de Muur, een bocht die nu voor altijd de naam van deze kampioen draagt.
Achter Criquielion streden Moreno Argentin en Laurent Fignon voor de ereplaatsen, terwijl de lokale trots, Eric Van Lancker uit ons eigen Oudenaarde, een verdienstelijke negende plek behaalde.
Van de vele renners aan de start, wisten er uiteindelijk 84 de finishlijn te passeren. Een dag om nooit te vergeten!
Freddy Maertens, een naam die synoniem staat voor de wielersport in de jaren 70, kende een carrière met immense pieken en diepe dalen.
Na een uiterst succesvolle periode, waarin hij onder andere twee keer wereldkampioen werd (1973 en 1976) en etappes en de groene trui in de Ronde van Frankrijk won, leek zijn ster te verbleken.
In 1979 en 1980, op amper 28-jarige leeftijd, won hij enkel nog enkele criteriums.
Zijn carrière leek vroegtijdig ten einde te lopen, een lot dat wel meer wielrenners in die tijd trof, toen de carrières doorgaans korter waren dan nu.
Deze sportieve tegenslag werd nog verergerd door financiële problemen.
Door verkeerde investeringen verloor Maertens een aanzienlijk deel van zijn kapitaal.
Hij was toen destijds bekend om zijn dure levensstijl en hij hield van mooie auto’s en kleding, een eigenschap die hem in contrast bracht met de vaak soberder levende wielrenners van die tijd.
De schulden stapelden zich op, hij moest zijn villa in Lombardsijde verkopen en werd achtervolgd door de belastingsadministratie.
Een pijnlijk hoofdstuk voor de man die ooit op het hoogste podium had gestaan.
In de zomer van 1981 leek er echter een wonder te gebeuren, want Maertens kende een opmerkelijke heropleving, een comeback die in de wielergeschiedenis als een van de memorabelste wordt beschouwd.
Zijn oud-ploegleider, de legendarische Briek “Lomme” Driessens, een man die bekend stond om zijn harde, maar rechtvaardige aanpak en een neus voor talent, haalde hem naar de Boule d’Or-ploeg.
Driessens geloofde in Maertens, ook al dachten velen dat zijn beste jaren voorbij waren.
Dat vertrouwen werd beloond, want Maertens reed een ijzersterke Ronde van Frankrijk, pakte maar liefst vijf etappezeges en veroverde opnieuw de groene trui.
Als kers op de taart werd hij dat najaar in Praag voor de tweede keer wereldkampioen, een prestatie die de wielerwereld met verstomming sloeg.
Maertens stond bekend om zijn explosieve sprint, maar ook om zijn vermogen om, als hij echt in vorm was, in ontsnappingen mee te gaan en dit bewees hij in 1981 opnieuw.
Helaas bleek deze comeback van korte duur. In de seizoenen die volgden, kon Maertens geen grote overwinningen meer aan zijn palmares toevoegen.
Na nog een jaar bij Boule d’Or, reed hij voor verschillende kleinere ploegen en privésponsoren, een periode waarin hij meer dan ooit afhankelijk was van zijn wilskracht en doorzettingsvermogen.
Hij hing zijn fiets in 1987 definitief aan de haak.
Na zijn wielercarrière bleef Maertens actief, maar in andere rollen, zo werkte hij een tiental jaren als vertegenwoordiger en van 2000 tot 2007 als arbeider in het Nationaal Wielermuseum (nu KOERS. Museum van de Wielersport) in Roeselare.
Daar werd hij een vertrouwd gezicht voor de bezoekers en kon hij zijn passie voor de koers delen.
Sinds februari 2008 is hij gastheer en pr-medewerker voor het Centrum Ronde van Vlaanderen in Oudenaarde, waar hij zijn kennis en ervaring inzet om de rijke geschiedenis van deze wielerklassieker te promoten.
Ondanks de tegenslagen en de moeilijke periode na zijn carrière, blijft Freddy Maertens een gerespecteerd figuur in de wielerwereld.
Dat bleek nogmaals in 2010, toen hij door de lezers van de Krant van West-Vlaanderen werd uitgeroepen tot de beste West-Vlaamse wielrenner aller tijden.
Hij liet daarbij grote namen als Briek Schotte en Johan Museeuw achter zich, een ultieme erkenning voor een renner die de wielergeschiedenis kleurde met zijn talent, doorzettingsvermogen en onvergetelijke comeback.
Toen gisteren nog vandaag was 