70 jaar geleden, de film Feuerwerk te zien in de Vlaamse bioscoop.

De film was een redelijk succes in Duitsland, vooral dankzij de populaire muziek en de sterrencast.

Het was een typische Heimatfilm met een romantisch verhaal en mooie beelden van de bergen.

Lilli Palmer speelde een van de hoofdrollen, naast Romy Schneider en Karlheinz Böhm.

Lilli Palmer zong het nummer O mein Papa en met haar versie scoorde ze er een grote hit mee in Duitsland.

Het nummer “O mein Papa”, werd geschreven door Paul Burkhard voor de musical “Fireworks” uit 1948 en de tekst is van Jürg Amstein.

Het liedje werd voor het eerst gezongen door Lys Assia in de Zwitserse musical.

Hoewel Lilli Palmer met “Oh mein Papa” een hit scoorde in Duitsland, was het de cover van Eddie Fisher die met zijn Engelstalige versie “Oh! My Pa-pa” in 1954 de grootste internationale hit scoorde.

Zijn versie bereikte de nummer 1 positie in de Verenigde Staten en was ook een grote hit in andere landen.

Ook de instrumentale versie van “Oh mein Papa” was een hit! Trompettist Eddie Calvert bracht eind 1953 een instrumentale versie uit die in 1954 de top van de Britse hitlijsten bereikte en ook in de Verenigde Staten de top 10 haalde.

Zijn versie was zelfs de eerste nummer 1 hit in het Verenigd Koninkrijk die werd opgenomen in de beroemde Abbey Road Studios (De Post 19 december 1954)

70 jaar geleden, reclame voor het fototoestel Perkeo van Voigtländer (december 1954)

In 1756 werd Voigtländer opgericht door Johann Christoph Voigtländer in Wenen.

Het merk is hiermee de één van de oudste namen in de camera-industrie en is nog steeds een bekende, grote naam van de Duitse geschiedenis van fotografie.

Voigtländer produceerde in 1840 de snelste lens op dat moment en ’s werelds eerste volledig metalen daguerreotypie camera in 1841.

65 jaar geleden, de film Ben-Hur met in de hoofdrol onder meer Charlton Heston, Haya Harareet en Stephen Boyd te zien bij ons in de bioscoop.

Voor de rol van Ben-Hur werd een groot aantal acteurs benaderd, totdat de keuze uiteindelijk viel op Charlton Heston.

Burt Lancaster beweerde de rol ook aangeboden te hebben gekregen, maar te hebben geweigerd, omdat hij het niet eens was met de gewelddadige moraal van het verhaal.

Paul Newman wees de rol af, omdat hij volgens eigen zeggen er niet goed uitzag in de kostuums uit de film.

Andere acteurs die de rol kregen aangeboden, waren Rock Hudson en Leslie Nielsen.

De rol van Jezus, wiens gezicht in de film nooit in beeld verschijnt en wiens naam maar een enkele keer wordt genoemd, werd gespeeld door operazanger Claude Heater. Hij werd voor zijn rol niet op de aftiteling vermeld.

Gisteren nog vandaag

Tijdens de opnames bleek een van de figuranten een hand te missen.

Regisseur William Wyler speelde hier handig op in door nepbloed en een uitstekend bot op de stomp te laten bevestigen, om zo een zware verwonding na te bootsen.

Hij deed hetzelfde met een andere figurant die een voet miste.

Een andere bekende scène die veel voeten in de aarde had, was de wagenrennen.

William Wyler, een Hollywood regisseur die vaak bijkluste als tweede regisseur voor andermans films, nam de regie voor deze scène op zich.

Gisteren nog vandaag

Zelfs bij hedendaagse standaarden wordt deze scène beschouwd als een van de spectaculairste actiescènes ooit gefilmd.

De opnames vonden plaats in de Cinecittà Studios buiten Rome, en namen drie maanden in beslag. Er werden 15.000 figuranten opgetrommeld voor de scène, en de filmset was een van de grootste ooit gebouwd.

Achttien strijdwagens werden gemaakt voor de scène, waarvan de helft werd gebruikt om te oefenen. Elk uur werd de set aangedaan door een tourbus.

Charlton Heston had vier weken nodig om te leren rijden op de strijdwagen. Hij kreeg onder andere les van enkele stuntmannen.

Gisteren nog vandaag

Om de scène meer effect en realisme te geven, werden er poppen op belangrijke punten in de wedstrijd gezet om de indruk te wekken dat er mensen werden overreden door de wagens.

Over de scène doen verschillende sterke verhalen ronde, waaronder dat een stuntman zou zijn overleden tijdens de opnames.

Stuntman Nosher Powell vermeldt dit voorval zelfs in n zijn autobiografie. (Diverse bronnen, Wikipedia en foto’s uit de Paris Match 26 december 1959)

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Deze week, 50 jaar geleden, komt de Nederlandse groep Silvio met hun nummer Vera binnen in de Nederlandse Tipparade.

De groep Silvio werd, door de bekende Bossche organist, Ad van der Gein opgericht in de tweede helft van de jaren 60 van de vorige eeuw.

De groep heeft in diverse samenstelling bestaan tot eind 1969.

In 1970 werd de groep door Eraj v.d. Peppel (drummer en medeoprichter van het eerste uur), Henk Wouters(toetsen) en Wim Eekels(basgitaar/zang), alle drie leden uit de laatste bezetting, opnieuw leven ingeblazen.

De groep bestond toen verder nog uit de leden: Rini de Wit (gitaar/zang), Henny Jansen (saxofoon) en Egbert van Rossum (trompet)

De groep heeft in verschillende bezettingen bestaan t/m 1992 en is daarna definitief gestopt.

Er zijn in de jaren 70 en 80 diverse singels uitgebracht, waarvan de eerste, in 1974, geschreven door gitarist/zanger Rini de Wit “Marian come back home”, belandde op plaats 11 in de Top 40.

Daarna, ook in 1974, “Vera” (plaats 17), 1976 “Angie my love”(plaats 24), 1977 “Buenaventura”(tipparade) en tenslotte in 1984, de grootste hit ” I’m your son South America”, dit was echter een geremixte rerelease uit 1980, maar die toen, tot verbazing van iedereen, niets had gedaan.

Mede door deze hits en de daaraan verbonden Tv optredens(ook in Duitsland) kreeg Silvio landelijke bekendheid en werd er door enkele enthousiaste fans een heuse fanclub opgericht, die in de topdagen uit ongeveer 600 leden bestond en werden er jaarlijks diverse fan avonden georganiseerd in dancing Lunenberg te Loosbroek.

Ook werd Silvio door, toentertijd bekende Nederlandse en buitenlandse artiesten, erg gewaardeerd als begeleidingsorkest en hebben ze veelvuldig opgetreden met o.a.: Rob de Nijs, Lee Towers, Imca Marina, Patricia Paay, Ben Cramer, Donna Linton, Oscar Harris, Lori Spee, René Froger, Sandra, Sandra & Andres, Kees & Marian, Albert West, Maywood, Rita Hovink, Ria Valk, Saskia & Serge, Dennie Christian, Freddy Breck en Chris Andrew (Met dank aan Jan Onbekend)

Vandaag, 90 jaar geleden, de vliegtuigramp met de Uiver en daarmee een van de eerste grote vliegtuigrampen in de geschiedenis van de Nederlandse luchtvaart (20 december 1934)

De Uiver, een Douglas DC-2 vliegtuig van de KLM, was op weg van Amsterdam naar Batavia (het huidige Jakarta) voor een speciale Kerstvlucht.

Aan boord waren 350 kilogram post, drie passagiers en vier bemanningsleden.

Van de 350 kg post aan boord, is 145 kg verbrand.

De rest is later alsnog bezorgd, vaak met zichtbare sporen van het ongeluk. Deze poststukken zijn nu zeer gewild bij verzamelaars.

Na een tussenstop in Caïro, vloog de Uiver richting Bagdad.

Door hevig noodweer en slecht zicht, verongelukte het toestel in de Syrische woestijn bij Rutbah Wells (Irak).

Helaas kwamen toen alle zeven inzittenden om het leven:

Gezagvoerder Koene Dirk Parmentier (Parmentier was een nationale held in Nederland omdat hij een jaar eerder in 1933 de race Londen-Melbourne gewonnen had met de Uiver)

Copiloot Jan J. Moll

Marconist Cornelis van Brugge

Boordwerktuigkundige Bouwe Prins

En drie passagiers, namelijk H. van der Hoop, Frits Sollewijn Gelpke en Hans van Eek.

De precieze toedracht van het ongeluk is nooit volledig opgehelderd. Men vermoedt dat een combinatie van factoren een rol speelde:

Er was sprake van zware regenval, storm en onweer in het gebied, daardoor was het zicht zeer beperkt.

Mogelijk had de bemanning moeite om de juiste koers te bepalen in de storm en sommige theorieën suggereren dat er ook een technisch probleem met het vliegtuig was.

In Rutbah Wells is een monument opgericht ter nagedachtenis aan de slachtoffers (De Stad van 4 januari 1935, diverse bronnen en Wikipedia)

Kan een afbeelding zijn van 5 mensen, helikopter en tekst

Deze week, 70 jaar geleden, de film White Christmas te zien in de Vlaamse bioscoop (Tuney Tunes december 1954)

Een jaarlijkse traditie van mezelf om deze film te zien, tijdens kerstavond.

White Christmas werd geschreven door Irving Berlin in 1939 en voor het eerst gezongen door Bing Crosby op de radio op 25 december 1941.

Het was meteen een groot succes en werd een symbool van hoop voor de Amerikaanse soldaten die in de Tweede Wereldoorlog vochten.

In 1942 verscheen het lied in de film Holiday Inn, waar Bing Crosby het duetteerde met Marjorie Reynolds.

De single bereikte de eerste plaats in de hitlijsten en won een Oscar voor beste originele lied.

Omdat de originele opname versleten raakte, nam Bing Crosby het lied opnieuw op in 1947, met hetzelfde orkest en koor als de eerste keer.

Deze versie is de meest bekende en is ook te horen in de film The Polar Express uit 2004.

In 1954 kwam er nog een film uit met de titel White Christmas, waar Bing Crosby het lied twee keer zong: een keer solo en een keer met Danny Kaye, Rosemary Clooney, Vera-Ellen en dit samen met een koor.

Deze film was een groot succes en maakte het lied nog populairder.

In 1975 werd het lied gebruikt als codewoord om de Amerikaanse soldaten te laten weten dat ze Saigon moesten verlaten tijdens de Vietnamoorlog.

White Christmas is een van de best verkochte singles aller tijden, met meer dan 50 miljoen exemplaren.

Vandaag 45 jaar geleden, opening van de tentoonstelling Kermesse Heroique in het Centre Pompidou in Parijs.

Voor deze grote retrospectief van Salvador Dalí over de overdracht van voorwerpen in een wel of niet schaalverandering.

De bezoeker kreeg een installatie te zien van tientallen gerechten, worstjes en een theelepel op een andere schaal dan in de werkelijkheid.

Zo was de lepel 38 meter lang en goed voor een gewicht van 1600 kg.

Dali gaf de opdracht aan Kim Hamisky om dit kunstwerk te maken.

Gedurende meer dan zes weken hebben een twintigtal arbeiders metalen platen gesneden en gelast om dit kunstwerk samen te stellen.

De Theelepel kreeg een plaats in de hal, naast een rots die begroeid is met regenschermen.

De Theelepel en de rots kregen ook nog een andere functie.

Een pompsysteem pompte water uit de lepel en spoot die dan eens per uur over de rots.

Zo waren de beide kunstwerken verbonden als een soort fontein. (Diverse bronnen en De Post van 30 december 1979)