De Post van 27 november 1983 met als thema Guy Jespers en zijn vriendin Ghislaine Clyncke.

Guy Jespers was de zoon van een rijke handelaar.

Hij werd de jongste onderzoeksrechter van het land en won verschillende rechtszaken.

Maar zijn carrière eindigde in een schandaal. Hij werd beschuldigd van een reeks misdaden, waaronder een poging tot moord op zijn vrouw.

Hij werd veroordeeld tot 20 jaar dwangarbeid, samen met zijn vriend en medeplichtige Luc de Cramer.

Zijn vriend en medehoofdverdachte Luc de Cramer kreeg wegens gebleken schuld aan dezelfde door Jespers uitgelokte wandaden vijftien jaar.

Beiden tekende hoger beroep aan, maar eind april werd hun vonnis door het Hof van Cassatie bevestigd.

Intussen was Jespers in de gevangenis getrouwd met zijn vriendin Chislaine Clyncke.

In 1980 werd hij vanwege gezondheidsproblemen vervroegd vrijgelaten.

Hij had in de gevangenis een zenuwaandoening opgelopen en kampte met spraak- en evenwichtsstoornissen.

Hij kwam er nooit meer bovenop.

Hij opende een tijdlang een café in de buurt van het Gentse justitiepaleis.

In 1982 kwam ook Luc De Craemer vervroegd vrij. Hij werd opnieuw zakenman.

Zijn hele leven lang bleef Jespers zijn onschuld staande houden. Zijn laatste levensjaren leefde hij teruggetrokken.

Hij overleed in 2002 aan keelkanker.

45 jaar geleden, Gruppo Sportivo, goedbedoelde grap loopt danig uit de hand (Muziek Expres november 1978)

Hans Vandenburg is de oprichter van de Haagse popgroep Gruppo Sportivo, die in de jaren zeventig en tachtig furore maakte met hun aanstekelijke mix van pop, rock, punk en humor.

De band bestond verder uit Max Mollinger op drums, Peter Calicher op toetsen, Eric Wehrmeyer op bas en de charmante Gruppettes Josée van Iersel en Meike Touw op zang.

Na hun oprichting in 1976 kregen ze al snel een platencontract bij Ariola en scoorden ze een bescheiden hit met Out there in the jungle.

Hun volgende singles Hoola fever en Beep Beep Love kregen veel airplay, maar braken niet echt door.

Dat veranderde met hun debuutalbum 10 Mistakes, dat in 1977 verscheen en geproduceerd werd door Robert Jan Stips, bekend van Supersister, Golden Earring, Sweet d’Buster en later de Nits.

Het album kreeg lovende recensies en werd een cultklassieker, mede dankzij de single Rock ‘n roll, die de top 20 haalde.

In 1978 bracht de band hun tweede album uit, Back to 78, dat nog succesvoller was dan het eerste.

De singles Hey girl en Disco really made it werden grote hits, niet alleen in Nederland en Vlaanderen, maar ook in het buitenland.

De band toerde door Europa en werd geprezen om hun energieke en humoristische optredens.

In 1979 nam de band een korte pauze, die ze aankondigden met de single Sleeping Bag.

In 2018 verscheen hun laatste album Great, dat liet zien dat ze nog steeds hun eigenzinnige stijl hadden.

De band treedt nog steeds op en heeft een trouwe schare fans.

Gisteren nog vandaag

Vandaag 25 jaar geleden, overlijdt de Amerikaanse R&B-zangeres Barbara Acklin aan de gevolgen van een longontsteking.

Barbara Acklin werd geboren in Oakland, Californië in 1943 en verhuisde als kind naar Chicago, Illinois.

Daar begon ze haar muzikale carrière als secretaresse bij St. Lawrence Records.

Dankzij haar neef, producer en saxofonist Monk Higgins kreeg ze al vlug een platencontract en produceerde haar eerste singles.

Haar doorbraak kwam in 1968 met het nummer Show Me the Way to Go dat ze samen met Eugene Record (Eugene Booker Record) schreef en zong met Gene Chandler.

Hetzelfde jaar scoorde ze haar grootste hit met Love Makes A Woman, dat de top 20 haalde in de Billboard Hot 100.

Acklin nog vele andere nummers, zoals Am I the Same Girl, Little Green Apples, Just Ain’t No Love, I Did It, I Call It Trouble en A Place In The Sun.

Ze had ook een lange relatie met Eugene Record, de zanger van The Chi-Lites, met wie ze veel nummers schreef voor zijn groep.

Volgens sommige bronnen zouden ze zelf getrouwd geweest zijn. Maar ik durf dit niet hard te maken.

Een van hun bekendste nummers was Have You Seen Her dat in 1971 een nummer 1-hit werd in de Amerikaanse R&B-lijst.

Dit nummer werd later gecoverd door MC Hammer in 1990 en bereikte de top 3 in de VS.

Eugene Record schreef ook het nummer Are You My Woman (Tell Me So), dat in 2003 werd gesampled door Beyoncé in haar hit Crazy in Love.

Hij won daarvoor een Grammy Award.

Barbara Acklin werd 56 jaar oud en Eugene Record overleed in 2005 op 64-jarige leeftijd.

Vandaag is het 70 jaar geleden dat de Amerikaanse auteur Eugene O’Neill is overleden.

Vandaag is het 70 jaar geleden dat de Amerikaanse auteur Eugene O’Neill is overleden.

De pers schreef toen het volgende, zijn grootste drama was zijn eigen leven.

Zijn toneelstukken, die vaak autobiografisch waren, verkenden de donkere kanten van het menselijk bestaan, zoals verslaving, familieconflicten en dood.

O’Neill had zelf een tragisch leven, dat werd getekend door ziekte, verlies en vervreemding.

Hij verbrak het contact met zijn dochter Oona, die op jonge leeftijd trouwde met de veel oudere Charlie Chaplin.

Hij rouwde om zijn zoon Eugene Jr., die zelfmoord pleegde in 1950.

Hij had een moeilijke relatie met zijn vader James, een bekende acteur van Ierse afkomst, die hem weinig aandacht gaf in zijn jeugd.

O’Neill bracht zijn kinderjaren door in hotels, treinen en theaters, waar hij zijn vader zag optreden.

Hij ging naar verschillende kostscholen en studeerde kort aan de universiteit van Princeton, waar hij werd weggestuurd na een incident met een bierfles.

Daarna begon hij te werken bij een groothandel in kruiden en specerijen.

In 1910 trouwde hij met Kathleen Jenkins, met wie hij een zoon kreeg, Eugene Jr.

Het huwelijk duurde echter niet lang en hij verliet zijn gezin om samen met zijn vriend Stevens naar Honduras te gaan.

Ze hadden geen idee wat ze daar konden verwachten en raakten verdwaald in de jungle.

Na vijf maanden van ontberingen en ziekte gaven ze hun avontuur op en keerden ze terug naar de beschaving.

O’Neill ging vervolgens als matroos aan boord van een schip naar Buenos Aires.

In 1911 was hij weer in New York, waar hij zich overgaf aan drank en het nachtleven.

In 1912 werd hij gediagnosticeerd met tuberculose en moest hij naar een sanatorium.

Daar kwam hij in contact met de literatuur en begon hij zelf te schrijven.

Hij verhuisde naar Provincetown, waar hij onderdak vond bij een Engelse familie.

Hij schreef daar zijn eerste toneelstukken, vooral eenakters, maar ook langere werken en gedichten.

Hij sloot zich ook aan bij de artistieke en politieke beweging van Greenwich Village in New York, waar hij veel vrienden en invloeden vond.

In 1918 trouwde hij voor de tweede keer, nu met Agnes Boulton, een jonge Engelse schrijfster.

Ze kregen twee kinderen, Shane en Oona.

O’Neill werd steeds succesvoller als toneelschrijver en won vier keer de Pulitzerprijs en in 1936 de Nobelprijs voor Literatuur.

Hij reisde veel met zijn gezin, onder andere naar Bermuda, Europa en het Midden-Oosten.

Hij experimenteerde met verschillende stijlen en thema’s in zijn drama’s, die vaak autobiografisch waren.

In 1929 scheidde hij van Agnes Boulton en trouwde hij voor de derde en laatste keer, met Carlotta Monterey, een voormalige actrice.

Ze vestigden zich eerst in een kasteel bij Tours in Frankrijk, later in San Francisco en New York.

O’Neill schreef in deze periode zijn meest bekende en gewaardeerde werken, zoals The Iceman Cometh, Long Day’s Journey into Night en A Moon for the Misbegotten.

Hij leed echter ook aan de ziekte van Parkinson, die zijn vermogen om te schrijven steeds meer aantastte.

Hij stierf op 27 november 1953, op 65-jarige leeftijd, in Boston (foto Wikipedia)

Robin Williams, ik verzon mijn vrienden.

Robin Williams werd geboren in Chicago op 21 juli 1951 als zoon van Robert Fitzgerald Williams en Laurie McLaurin.

Hij begon zijn carrière als stand-upcomedian in de jaren 70 en kreeg zijn eerste tv-rol als alien Mork in de serie Mork & Mindy.

Hij speelde zowel komische als serieuze rollen in films als Good Morning, Vietnam, Dead Poets Society, Aladdin, Mrs. Doubtfire, Good Will Hunting en One Hour Photo.

Hij won een Oscar voor zijn bijrol in Good Will Hunting en verschillende Golden Globes en Emmy Awards voor andere rollen.

Williams had drie kinderen uit twee eerdere huwelijken: Zachary, Zelda en Cody.

Zijn eerste huwelijk duurde van 4 juni 1978 tot in 1988. In 1983 kreeg hij een zoon.

Op 30 april 1989 trouwde hij voor de tweede maal, en uit dat huwelijk kreeg hij een dochter en een zoon.

In 2008 scheidde hij van zijn tweede vrouw.

In 2009 onderging Williams een hartoperatie. In 2011 trouwde hij voor de derde keer met Susan Schneider.

Williams leed aan een zware depressie en had problemen met alcohol en drugs.

Een paar weken voor zijn overlijden liet Williams zich nog opnemen in een kliniek in de hoop zijn focus weer terug te vinden. Het mocht niet baten.

Op 11 augustus 2014 werd hij dood aangetroffen in zijn huis in Californië.

De doodsoorzaak was zelfmoord door ophanging.

Hij was 63 jaar oud.

Drie dagen na zijn overlijden verklaarde zijn weduwe Susan Williams dat hij sinds korte tijd wist dat hij aan de ziekte van Parkinson leed.

Uit de lijkschouwing bleek dat hallucinaties een mogelijke oorzaak van zijn zelfmoord konden zijn geweest: Williams bleek Lewy Body Dementie te hebben.

Twee jaar later vertelde ze dat Williams een breed scala aan behandelingen had ondergaan in een poging beter te worden. „Hij bleef maar zeggen: ’Ik wil gewoon mijn hersenen opnieuw opstarten’(Joepie 20 november 1988).

Gisteren nog vandaag