60 jaar geleden, te gast bij onderwijzer Kuifje (Jean-Pierre Talbot, Panorama november 1963)

Jean-Pierre Talbot was 17 jaar oud toen hij als sportmonitor op het strand van Oostende werd opgemerkt door Jacques Van Melkebeke, een vriend en medewerker van Hergé.

Hij leek erg op Kuifje en troostte op dat moment een kind: ‘iets wat Kuifje ook gedaan zou hebben’.

Hij werd voorgesteld aan Hergé en de twee konden het goed vinden.

Talbot kreeg daarop de titelrol in de film Kuifje en het geheim van het Gulden Vlies (1961).

Drie jaar later trad hij opnieuw op in Kuifje en de blauwe sinaasappels.

Een derde Kuifje-film, gepland voor 1967, werd uiteindelijk niet opgenomen.

Talbot heeft daarna nooit meer in een film gespeeld en ook geen poging daartoe gedaan.

Volgens een Belgische documentaire uit 2007 krijgt hij elke maand nog steeds zo’n veertig brieven van fans voor zijn vertolking van Kuifje.

Datzelfde jaar verscheen zijn autobiografie J’étais Tintin au cinéma.

Talbot was van beroep sportleraar.

Hij bracht het tot directeur van een school in zijn geboortestad en ging in 2000 met pensioen.

Hij woont nog altijd in Spa en deed altijd veel aan sport.

In zijn films kwam zijn sportiviteit goed van pas, want hij deed zijn eigen stunts.

In 2011 trad hij voor het eerst sinds het einde van zijn filmcarrière opnieuw op als acteur: hij speelde in een videoclip de rol van een astronaut.

Gisteren nog vandaag

Lp bespreking van het album Infidels van Bob Dylan in de Joepie van 13 november 1983.

Het album werd mede geproduceerd door Mark Knopfler, die ook gitaar speelde op de plaat.

Een andere gastartiest was Clydie King, die meezong op het nummer Union Sundown. Helaas ook al overleden op 7 januari 2019.

Dit album bevat enkele sterke nummers, zoals Don’t Fall Apart On Me Tonight, Sweetheart Like You, I And I en natuurlijk de hit Jokerman.

Het album laat een meer seculiere kant van Dylan zien, na zijn religieuze periode in de jaren 70.

Als Claudia Cardinale cowboy speelt.

Het was 60 jaar geleden dat het tijdschrift Panorama te gast was bij Claudia Cardinale, de Italiaanse actrice die toen bezig was met de opname van de film Circus World met John Wayne en Rita Hayworth.

De regie was in handen van Henry Hathaway.

In een exclusief interview vertelde ze over haar passie voor het circus en western films(Panorama 26 november 1963).

50 jaar geleden, reclame voor potloden en kleurstiften van het Zwitsers bedrijf Caran d’Ache.

Het bedrijf werd opgericht in 1915 door Arnold Schweitzer, die de naam Caran d’Ache overnam van de Franse karikaturist Emmanuel Poiré.

De naam Caran d’Ache is afgeleid van het Russische woord voor potlood, карандаш (karandash).

Het bedrijf begon met het maken van potloden, maar breidde al snel zijn assortiment uit met andere producten, zoals vulpennen, balpennen, pastels, aquarellen en kleurpotloden.

Caran d’Ache staat bekend om zijn hoge kwaliteit en innovatie op het gebied van schrijf- en tekenmaterialen.

Het bedrijf gebruikt alleen de beste materialen, zoals cederhout, grafiet, pigmenten en metalen.

Het bedrijf heeft ook verschillende patenten op zijn producten, zoals de ecologische wateroplosbare potloden, de zeshoekige vorm van de potloden en de draaibare gum.

Het bedrijf levert zijn producten aan kunstenaars, schrijvers, studenten en professionals over de hele wereld.

Het bedrijf heeft ook samengewerkt met beroemde kunstenaars en ontwerpers, zoals Paul Klee, Pablo Picasso, Karl Lagerfeld en Zaha Hadid.

Het bedrijf heeft ook verschillende prijzen gewonnen voor zijn producten, zoals de Red Dot Design Award, de IF Design Award en de Swiss Design Award.

Vandaag is het precies 65 jaar geleden dat Patrick Nebel (echte naam Patrick Marina Schools) geboren werd, de Vlaamse drummer en zanger die bekend werd als de frontman van Nacht und Nebel.

Zijn muzikale carrière begon toen hij in de studio opgemerkt werd door Roland Beelen, de stichter van Antler Records, die onder de indruk was van zijn samenwerking met Twee Belgen.

Beelen zag in Nebel een charismatische en excentrieke artiest, die een unieke stijl en energie had.

Nebel leed echter aan ernstige psychische problemen en raakte verstrikt in een spiraal van alcohol- en drugsmisbruik.

Hij probeerde zijn angstaanvallen te verbergen voor het publiek en creëerde een mythe rond zijn persoon.

Zo beweerde hij dat hij zich had laten opnemen in een Zwitsers kuuroord om af te kicken en af te slanken, terwijl hij in werkelijkheid in Oostende verbleef.

Beelen denkt dat Nebel dit deed om zijn imago als wilde rocker te beschermen en om de nieuwsgierigheid van zijn fans aan te wakkeren.

Zijn levensstijl eiste echter zijn tol: in 1986 overleed hij aan een hartaandoening in de Sint-Lucaskliniek in Ekeren.

Hij was slechts 32 jaar oud. Zijn dood betekende ook het einde van Nacht und Nebel, de band die hij had opgericht en waarmee hij hits scoorde als Beats of Love en Victoria 2000.

Reclame van het hotel Metropole in Brussel en zijn geschiedenis.

In 1890 besloten twee broers een Café Metropole te openen om hun bier te verkopen.

Het werd een succes en de familie Wielemans-Ceuppens kocht de aanpalende bank om het hotel te laten bouwen door de Franse architect Alban Chambon.

In het hotel kan men bij het binnenkomen aan de receptie nog de balie van de bank herkennen.

Naast deze authentieke delen werd het vooral modern luxueus met als eerste hotel elektrische verlichting en centrale verwarming.

Er werd gewerkt met luxueuze materialen als marmer en mahoniehout.

Naast de architectuur werd het ook bekend als de plaats waar de eerste Solvayconferenties (de solvayraad is een internationale conferentie voor natuurkundigen, voor het eerst georganiseerd door Ernest Solvay op 29 oktober 1911 en tegenwoordig door de door hem opgerichte organisatie, het Internationaal Instituut voor Fysica en Chemie plaats hadden).

In 1949 maakte de barman Gustave Tops een nieuwe cocktail voor de VS-ambassadeur Perle Mesta, namelijk Black Russian.

In tientallen producties figureert het hotel als locatie, onder meer in de film Mortelle randonnée (1982) en in de clip Nue van Clara Luciani (2018).

In de roman Soumission van Michel Houellebecq is het sluiten van de hotelbar voor de hoofdpersoon reden om zich te bekeren tot de islam.

Hij ziet er de ondergang van de westerse beschaving in.

Het hotel, dat nog in familiebezit was, werd in 2020 failliet verklaard.

Wanbeheer, de aanleg van een voetgangerszone, de aanslagen in Brussel en uiteindelijk de Coronacrisis lagen aan de basis.

In december 2022 werd het hotel overgenomen door het investeringsfonds Lone Star Fund met het oog op uitbating door Centaurus Hospitality Management.

De inboedel werd in het voorjaar van 2023 geveild.

Het hotel zal in het laatste kwartaal van 2025 de deuren heropenen, na een grondige renovatie. (Diverse bronnen, Wikipedia en reclame van november 1973)