Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
W.O. JOHANN (volledige naam Willem Omer Johan Van den Eynde) is een Vlaamse kunstschilder die geboren werd op 19 maart 1953 in Hemiksem aan de Schelde.
Hij verhuisde op zesjarige leeftijd naar Zele in Oost-Vlaanderen, waar hij nog steeds woont en werkt.
Hij leerde al op jonge leeftijd tekenen en schilderen van zijn vader, Willy Van den Eynde, die ook een kunstschilder was en zijn andere zoon, Joost, opleidde. Joost overleed helaas veel te vroeg.
Johann volgde in de jaren 70 ook enkele academies, waaronder die van Dendermonde.
Van 1973 tot 1983 nam hij deel aan verschillende groepstentoonstellingen in Zele en andere plaatsen.
In 1975 won hij met een grote voorsprong een publieksprijs die georganiseerd werd door de Zeelse cultuurvereniging ‘Feniks’.
De familie Van den Eynde richtte ondertussen een eigen kunstgalerij op in de Pieter Gorusstraat in Zele.
In het midden van de jaren 80 werd deze omgevormd tot “Galerij W.O. Johann Van den Eynde”.
In de laatste 20 jaar heeft Johann ook tentoongesteld in cultuurcentra, gemeente- en stadhuizen, galerijen en abdijen, onder andere in Hamme, Waasmunster, Dendermonde, Affligem en Grimbergen.
In deze laatste plaats exposeerde hij in de bekende abdij naar aanleiding van een opdracht om een portret te schilderen van Vader Abt, H.E.H.Prelaat W. Wagenaar.
Kunstcriticus Gilbert Putteman schreef over deze tentoonstelling: “Het werk van W.O.Johann getuigt van een streven naar totale beheersing van de materie en het vakmanschap, los van alle modernismen en dit in de beste traditie van de Vlaamse grootmeesters.” “Het oeuvre van deze schilder is zeer veelzijdig.
Hij beoefent zowel het landschapsgenre, de stillevens, de historische composities als het portretgenre en het is vooral in dit laatste genre dat hij zich in de loop der jaren heeft gespecialiseerd.”
Naast zijn eigen werk geeft Johann ook les, de zogenaamde ‘masterclasses’ en ‘workshops’, en is hij ook heel bedreven in het restaureren van schilderijen die beschadigd zijn door de tijd.
Charlton Heston en zijn vrouw Lydia Clarke waren een Amerikaans acteurskoppel dat bekend werd door hun rollen in films als The Ten Commandments, Ben-Hur en The Greatest Show on Earth.
Ze ontmoetten elkaar op de Northwestern-universiteit en trouwden in 1944.
Ze bleven samen tot de dood van Heston in 2008.
Gisteren nog vandaag
Ze hadden twee kinderen: Fraser Clarke Heston, die ook acteur en regisseur werd, en Holly Heston Rochell, die advocaat werd. Naast acteren hielden ze zich ook bezig met fotografie, theater en activisme.
Ze steunden de burgerrechtenbeweging van Martin Luther King en waren lid van de National Rifle Association.
Lydia Clarke overleed in 2018 op 95-jarige leeftijd aan de gevolgen van een longontsteking.
In de video Mani Meme zien we alleen maar zangeres Dett Peyskens van de groep.
Het nummer Mani Meme is geschreven door Walter Verdin en dit samen met Bea Daems en Karel Vereertbrugghen.
Deze drie kennen elkaar van hun gemeenschappelijke groep De Nota.
Karel Vereertbrugghen kennen we onder meer ook van de groep Soft Verdict.
De groep rond de Belgische muzikant Wim Mertens.
Dett Peyskens zingt in een verzonnen taal die lijkt op het Italiaans, maar geen echte betekenis heeft.
Het nummer werd terug bekend toen het modehuis Gucchi het gebruikte voor een reclamecampagne in oktober 2020.
Als muzikante en zangeres werkte Peyskens na Pas De Deux samen met Walter Verdin aan het video/concert Videorhythmics.
Ze speelde ook in de surrealistische film “Le Mur” van Alain Berliner uit 1998, in de voorstelling Revue van Ruud Gielens voor Het Toneelhuis en in vele kunstvoorstellingen die muziek, dans en theater combineerden.
In 2002 bracht ze samen met drummer Danny Van Hoeck het album October’Oktobre uit.
Het nummer werd terug bekend toen het modehuis Gucchi het gebruikte voor een reclamecampagne in oktober 2020.
Een van de bekendste begraafplaatsen in Vlaanderen is het Campo Santo in Sint-Amandsberg, een deelgemeente van Gent.
Deze begraafplaats is vernoemd naar het gelijknamige kerkhof in Rome en is de laatste rustplaats van vele bekende figuren uit de katholieke, culturele en financiële wereld.
Maar ook enkele vrijzinnigen hebben hier hun graf gevonden.
Het Campo Santo ligt op een heuvel waar volgens de overlevering de heilige Amandus in de zevende eeuw het evangelie verkondigde.
Gisteren nog vandaag
Op de top staat de Sint-Amanduskapel, een barok bouwwerk uit 1720.
Rondom de kapel staan oude bomen die getuigen zijn van de geschiedenis van deze plek.
De eerste persoon die hier werd begraven was Marie de Hemptinne, een rijke dame die veel geld schonk aan goede doelen.
Gisteren nog vandaag
Zij stierf in 1847 en liet haar landgoed na aan de kerk.
Sindsdien zijn er meer dan 130 grafmonumenten opgericht, die beschermd zijn als cultureel erfgoed.
Onder de beroemdheden die hier liggen, zijn er veel schrijvers, schilders en componisten.
Gisteren nog vandaag
Zo vinden we hier onder andere de graven van Cyriel Buysse, Maurice Maeterlinck, Gustave Van de Woestyne, Jules De Bruycker en Arthur Verhaegen.
Ook de Gentse acteur Cyriel Van Gent, die eigenlijk Cyriel Verbrugghen heette, ligt hier begraven.
Ook mijn papa heeft hier zijn laatste rustplaats gevonden. (Foto’s met dank aan Beeldbank Stad Gent en Claude Faseur)