Vandaag 60 jaar geleden, start van de 24 uren van Le Mans 25 juni 1960)

De race begon oorspronkelijk met Le Mansstart, waarbij coureurs na het startsignaal naar hun auto’s renden die aan de overkant van de weg stonden geparkeerd.

Deze spectaculaire startmethode werd in 1970 om veiligheidsredenen afgeschaft.

Deze race, die samen met de Grand Prix van Monaco en de Indianapolis 500 tot de beroemdste races van het jaar behoort, trekt jaarlijks ongeveer 260.000 toeschouwers, 2500 journalisten en bijna 200 miljoen televisiekijkers.

De allereerste editie van de 24 uur van Le Mans vond plaats op 26 en 27 mei 1923, op de gewone openbare wegen rondom Le Mans.

Aanvankelijk was het de bedoeling om een prijs uit te reiken voor de auto die over drie opeenvolgende edities de grootste afstand had afgelegd, maar dit concept werd in 1928 losgelaten.

Helaas kent de geschiedenis van Le Mans ook een zwarte bladzijde.

Op 11 juni 1955 vond er een ernstig ongeluk plaats waarbij een racewagen na een botsing in het publiek belandde.

Dit tragische incident eiste het leven van de coureur en 82 toeschouwers en staat bekend als de grootste ramp in de autosportgeschiedenis.

Tegenwoordig starten er ongeveer 60 auto’s in verschillende klassen, elk bestuurd door drie coureurs.

Sinds 2018 is het circuit 13,626 kilometer lang en legt de winnende auto ruim 5000 kilometer af.

Dit gebeurt met een topsnelheid van wel 350 km/u en een gemiddelde snelheid van 220 km/u.

De recentste editie, de 93e 24 uur van Le Mans, werd verreden op 14 en 15 juni 2025 op het Circuit de la Sarthe.

Het team Manthey met de coureurs R. Hardwick, R. Pera en R. Lietz wonnen de wedstrijd dit jaar.

Deze race vormde de vierde etappe van het FIA World Endurance Championship-seizoen 2025.

Vandaag 55 jaar geleden: Feestelijke opening van het Royale Belge-hoofdkantoor.

Gelegen aan de Vorstlaan in Watermaal-Bosvoorde, Brussel, was dit kruisvormige gebouw een ontwerp van René Stapels en Pierre Dufau.

Met een hoogte van 50,80 meter en een indrukwekkende totale vloeroppervlakte van 54.000 vierkante meter, viel het gebouw meteen op.

De buitenzijde was bekleed met cortenstaal en bronskleurig gefumeerde ramen, wat het een kenmerkende uitstraling gaf.

Dankzij de landschapsarchitecten Jean Delogne en Claude Rebold werd het gebouw naadloos geïntegreerd in een weelderige omgeving van vijvers en groen, wat bijdroeg aan de harmonieuze uitstraling.

Na de fusie van Royale Belge met het Franse AXA in 1999, werd het complex verkocht aan Cofinimmo, dat het tot 2018 terug verhuurde.

In 2017 verplaatste AXA haar Belgische hoofdzetel naar het Troonplein, naar het voormalige hoofdkantoor van Electrobel

Een opmerkelijke episode in de geschiedenis van het gebouw deed zich voor toen de Verenigde Staten interesse toonden om het aan te kopen en er de Amerikaanse ambassade in onder te brengen.

Echter, de structuur bleek ongeschikt om zwaar kogelvrij glas te dragen. Om ingrijpende verbouwingen te voorkomen, plaatste de Brusselse regering het gebouw op de bewaarlijst, waarna de Amerikanen van het project afzagen.

Op 23 mei 2019 werd het gebouw officieel ingeschreven op de bewaarlijst van beschermde gebouwen in Brussel.

In 2021 kreeg de nieuwe eigenaar, Souverain 25, een vergunning voor een omvangrijke verbouwing.

Het Britse architectenbureau Caruso St John en het Antwerpse kantoor Bovenbouw Architectuur wonnen de ontwerpwedstrijd die de bouwheer in samenwerking met de Brusselse bouwmeester had uitgeschreven.

Sinds 2023 heeft het voormalige Royale Belge-hoofdkantoor een indrukwekkende transformatie ondergaan en functioneert het nu als een gemengd complex met kantoren, een viersterren hotel met de naam Mix, een foodmarket, een fitness- en een wellnesscentrum, inclusief een openluchtzwembad (De Post van 28 juni 1970)

60 jaar geleden, flitsen uit Joegoslavië, het land tussen Oost en West (Zondagsvriend juni 1960).

Gisteren nog vandaag

Na de ontmanteling van Oostenrijk-Hongarije in 1918 ontstond het Koninkrijk der Serviërs, Kroaten en Slovenen onder koning Peter I van Servië.

Dit legde de basis voor conflicten, aangezien Servië een eenheidsstaat wilde en Kroatië een federatie voorstond. Servië zette zijn wil door, wat in 1928 leidde tot een Kroatische afscheidingspoging na een parlementaire moord.

Het tweede Joegoslavië (1943-1992) was een marxistisch-leninistische staat onder Josip Broz (Tito), die achtereenvolgens de Federale Democratische Republiek, Federale Volksrepubliek en Socialistische Federale Republiek Joegoslavië heette.

Het derde Joegoslavië (1992-2003), ook bekend als Klein-Joegoslavië, ontstond uit de Joegoslavische Oorlog en omvatte Servië en Montenegro.

De naam Federale Republiek Joegoslavië leidde tot kritiek van voormalige republieken, die dit zagen als een claim op continuïteit. Een grondwet uit 1992 introduceerde een gekozen president als staatshoofd en opperbevelhebber, naast een federale premier.

Deze Federale Republiek Joegoslavië eindigde in 2003, waarna de lossere federatie Servië en Montenegro ontstond.

Deze confederatie viel op 3 juni 2006 uiteen nadat Montenegro via een referendum onafhankelijk werd.

Vandaag 30 jaar geleden, start rally van Ieper met Juha Kankkunen (22 juni 1995)

Vandaag 30 jaar geleden, start rally van Ieper met Juha Kankkunen (22 juni 1995)

De geschiedenis van de rally in Ieper begint in 1965 met de eerste editie, toen nog bekend als de 12 Uren van Ieper, naar een idee van Frans Thévelin.

Al snel werd dit evenement een vast onderdeel van de kalender van het Europees kampioenschap (ERC).

Sinds 1993 organiseert Ieper jaarlijks niet één, maar twee gelijktijdige rally’s.

Vanaf dat jaar is er namelijk een aparte rally voor oldtimers, speciaal voor rallywagens van minstens 25 jaar oud.

Helaas vond er tijdens de Rally van Ieper in 1995, op de tweede dag, 23 juni, een tragisch ongeval plaats.

Tijdens een klassementsproef belandde een wagen in een voor het publiek verboden zone in Boezinge. Een tienjarig kind kwam hierbij om het leven, en er vielen ook vier zwaargewonden en vijf lichtgewonden.

Ondanks dergelijke incidenten trok de rally grote namen uit de rallygeschiedenis aan. Rijders zoals Walter Röhrl, Miki Biasion en Henri Toivonen behaalden er al eens overwinningen.

De reclame van Marlboro sigaretten voor Juha Kankkunen illustreert hoe sigarettenbedrijven destijds alles deden om aandacht te genereren voor hun product, zonder expliciet een sigaret te tonen.

Dit leidde uiteindelijk tot aanpassingen in de wetgeving, waardoor deze vorm van reclame niet langer was toegestaan.

De Finse voormalig rallyrijder Juha Matti Pellervo Kankkunen, geboren op 2 april 1959, heeft in zijn ruim twintigjarige carrière maar liefst 23 overwinningen in het wereldkampioenschap rally behaald en vier keer de wereldtitel op zijn naam geschreven.

Hiermee was hij enige tijd recordhouder, al heeft Sébastien Loeb inmiddels de meeste rijderskampioenschappen gewonnen. Tot op heden heeft echter niemand Kankkunen weten te evenaren door met drie verschillende automerken wereldkampioen te worden.

Ondanks deze prachtige prestaties, heeft Juha Kankkunen heeft wel nooit de Rally van Ieper gewonnen.

Kankkunen was ook succesvol in andere disciplines. In 1988 won hij de toenmalige Parijs-Dakar-rally voor het team van Peugeot en zegevierde datzelfde jaar eveneens in de allereerste Race of Champions; een prestatie die hij in 1991 herhaalde.

Begin 2007 zette hij in Finland het wereldsnelheidsrecord op ijs neer achter het stuur van een Bentley Continental GT.

Na zijn actieve carrière als rallyrijder, die in 2002 eindigde, is Kankkunen de zakenwereld en de politiek ingestapt.

Kankkunen woont in Monaco, maar verblijft nog regelmatig in zijn geboorteplaats Laukaa, in Finland, waar hij ook een collectie historische rallyauto’s beheert.

Dit jaar staat de wedstrijd op de kalender van het Belgisch rallykampioenschap Divisie 1 en Divisie 2 en wordt deze gereden op 27 en 28 juni 2025.