Deze week, 50 jaar geleden, komt de Nederlandse groep Silvio met hun nummer Vera binnen in de Nederlandse Tipparade.

De groep Silvio werd, door de bekende Bossche organist, Ad van der Gein opgericht in de tweede helft van de jaren 60 van de vorige eeuw.

De groep heeft in diverse samenstelling bestaan tot eind 1969.

In 1970 werd de groep door Eraj v.d. Peppel (drummer en medeoprichter van het eerste uur), Henk Wouters(toetsen) en Wim Eekels(basgitaar/zang), alle drie leden uit de laatste bezetting, opnieuw leven ingeblazen.

De groep bestond toen verder nog uit de leden: Rini de Wit (gitaar/zang), Henny Jansen (saxofoon) en Egbert van Rossum (trompet)

De groep heeft in verschillende bezettingen bestaan t/m 1992 en is daarna definitief gestopt.

Er zijn in de jaren 70 en 80 diverse singels uitgebracht, waarvan de eerste, in 1974, geschreven door gitarist/zanger Rini de Wit “Marian come back home”, belandde op plaats 11 in de Top 40.

Daarna, ook in 1974, “Vera” (plaats 17), 1976 “Angie my love”(plaats 24), 1977 “Buenaventura”(tipparade) en tenslotte in 1984, de grootste hit ” I’m your son South America”, dit was echter een geremixte rerelease uit 1980, maar die toen, tot verbazing van iedereen, niets had gedaan.

Mede door deze hits en de daaraan verbonden Tv optredens(ook in Duitsland) kreeg Silvio landelijke bekendheid en werd er door enkele enthousiaste fans een heuse fanclub opgericht, die in de topdagen uit ongeveer 600 leden bestond en werden er jaarlijks diverse fan avonden georganiseerd in dancing Lunenberg te Loosbroek.

Ook werd Silvio door, toentertijd bekende Nederlandse en buitenlandse artiesten, erg gewaardeerd als begeleidingsorkest en hebben ze veelvuldig opgetreden met o.a.: Rob de Nijs, Lee Towers, Imca Marina, Patricia Paay, Ben Cramer, Donna Linton, Oscar Harris, Lori Spee, René Froger, Sandra, Sandra & Andres, Kees & Marian, Albert West, Maywood, Rita Hovink, Ria Valk, Saskia & Serge, Dennie Christian, Freddy Breck en Chris Andrew (Met dank aan Jan Onbekend)

Vandaag, 90 jaar geleden, de vliegtuigramp met de Uiver en daarmee een van de eerste grote vliegtuigrampen in de geschiedenis van de Nederlandse luchtvaart (20 december 1934)

De Uiver, een Douglas DC-2 vliegtuig van de KLM, was op weg van Amsterdam naar Batavia (het huidige Jakarta) voor een speciale Kerstvlucht.

Aan boord waren 350 kilogram post, drie passagiers en vier bemanningsleden.

Van de 350 kg post aan boord, is 145 kg verbrand.

De rest is later alsnog bezorgd, vaak met zichtbare sporen van het ongeluk. Deze poststukken zijn nu zeer gewild bij verzamelaars.

Na een tussenstop in Caïro, vloog de Uiver richting Bagdad.

Door hevig noodweer en slecht zicht, verongelukte het toestel in de Syrische woestijn bij Rutbah Wells (Irak).

Helaas kwamen toen alle zeven inzittenden om het leven:

Gezagvoerder Koene Dirk Parmentier (Parmentier was een nationale held in Nederland omdat hij een jaar eerder in 1933 de race Londen-Melbourne gewonnen had met de Uiver)

Copiloot Jan J. Moll

Marconist Cornelis van Brugge

Boordwerktuigkundige Bouwe Prins

En drie passagiers, namelijk H. van der Hoop, Frits Sollewijn Gelpke en Hans van Eek.

De precieze toedracht van het ongeluk is nooit volledig opgehelderd. Men vermoedt dat een combinatie van factoren een rol speelde:

Er was sprake van zware regenval, storm en onweer in het gebied, daardoor was het zicht zeer beperkt.

Mogelijk had de bemanning moeite om de juiste koers te bepalen in de storm en sommige theorieën suggereren dat er ook een technisch probleem met het vliegtuig was.

In Rutbah Wells is een monument opgericht ter nagedachtenis aan de slachtoffers (De Stad van 4 januari 1935, diverse bronnen en Wikipedia)

Kan een afbeelding zijn van 5 mensen, helikopter en tekst

Deze week, 70 jaar geleden, de film White Christmas te zien in de Vlaamse bioscoop (Tuney Tunes december 1954)

Een jaarlijkse traditie van mezelf om deze film te zien, tijdens kerstavond.

White Christmas werd geschreven door Irving Berlin in 1939 en voor het eerst gezongen door Bing Crosby op de radio op 25 december 1941.

Het was meteen een groot succes en werd een symbool van hoop voor de Amerikaanse soldaten die in de Tweede Wereldoorlog vochten.

In 1942 verscheen het lied in de film Holiday Inn, waar Bing Crosby het duetteerde met Marjorie Reynolds.

De single bereikte de eerste plaats in de hitlijsten en won een Oscar voor beste originele lied.

Omdat de originele opname versleten raakte, nam Bing Crosby het lied opnieuw op in 1947, met hetzelfde orkest en koor als de eerste keer.

Deze versie is de meest bekende en is ook te horen in de film The Polar Express uit 2004.

In 1954 kwam er nog een film uit met de titel White Christmas, waar Bing Crosby het lied twee keer zong: een keer solo en een keer met Danny Kaye, Rosemary Clooney, Vera-Ellen en dit samen met een koor.

Deze film was een groot succes en maakte het lied nog populairder.

In 1975 werd het lied gebruikt als codewoord om de Amerikaanse soldaten te laten weten dat ze Saigon moesten verlaten tijdens de Vietnamoorlog.

White Christmas is een van de best verkochte singles aller tijden, met meer dan 50 miljoen exemplaren.

Vandaag 45 jaar geleden, opening van de tentoonstelling Kermesse Heroique in het Centre Pompidou in Parijs.

Voor deze grote retrospectief van Salvador Dalí over de overdracht van voorwerpen in een wel of niet schaalverandering.

De bezoeker kreeg een installatie te zien van tientallen gerechten, worstjes en een theelepel op een andere schaal dan in de werkelijkheid.

Zo was de lepel 38 meter lang en goed voor een gewicht van 1600 kg.

Dali gaf de opdracht aan Kim Hamisky om dit kunstwerk te maken.

Gedurende meer dan zes weken hebben een twintigtal arbeiders metalen platen gesneden en gelast om dit kunstwerk samen te stellen.

De Theelepel kreeg een plaats in de hal, naast een rots die begroeid is met regenschermen.

De Theelepel en de rots kregen ook nog een andere functie.

Een pompsysteem pompte water uit de lepel en spoot die dan eens per uur over de rots.

Zo waren de beide kunstwerken verbonden als een soort fontein. (Diverse bronnen en De Post van 30 december 1979)

De Gentse zangeres Nancy Dee mag vandaag 75 kaarsjes uitblazen

Nancy Dee werd geboren als Annemarie Verhegghe (Sint-Amandsberg, 19 december 1949)

Haar moeder Joyce Nicholas (Engeland – Yorkshire) (was tapdanseres, zangeres en actrice en haar vader werkte als mijnwerker in Wallonië. Ze leerde elkaar kennen tijdens de bevrijding.

Gezien haar moeder niet kon wennen aan Vlaanderen verhuisde ze terug met Nancy naar Leads, Yorkshire.

Dankzij haar moeder mocht ze op jonge leeftijd al mee naar concerten van Cliff Richard & The Shadows en Helen Shapiro.

Toen ze 13 jaar was vertrok ze samen met haar moeder naar Vlaanderen.

Een jaar later begon ze te werken, eerst in een drukkerij en daarna aan de loopband in een koekjes fabriek.

Daar zong ze altijd mee met de radio en dankzij vrienden deed ze auditie bij het orkest “The Atlantics” met pianist Robert Payne.

Ze kreeg daar de job en al vlug ging het orkest verder onder de naam Nancy Dee & The Atlantics.

In die periode nam ze ook haar eerste single For Me op, die een klein hitje was in Gent. Na vier jaar stopte de groep door ruzie.

Dat gaf haar de kans om nieuwe horizonnen op te zoeken en ze begon dan ook te werken als studiozangeres en ook als zangeres bij de Big Band van Freddy Couché.

Daarna vormde Nancy met twee Nederlandse zangeressen in 1979-1980 het discotrio Benelux and Nancy Dee dat een hit had met Switch.

De tweede en de derde single Do It en Love On A Summer Night hadden minder succes.

In 1986 was ze te zien in de Vlaamse film Paniekzaaiers, waar ze zichzelf speelde.

Ze zong ook de titelsong I Love You in (Joepie 16 september 1979, Joepie van 2 juli 1984 en Story 30 juli 1985)

Gisteren nog vandaag

Nancy Dee verlaat definitief Japan (Story 30 juli 1985)

Gisteren nog vandaag

De Gentse zangeres Nancy Dee, als Japanse keukenprinses (Joepie 25 september 1983)

De Gentse zangeres Nancy Dee in de Joepie van 9 mei 1982

Gisteren nog vandaag

Het dolle keukenduet van Emly Starr en Nancy Dee (Joepie 7 november 1982)

Gisteren nog vandaag

De Top 10 van de Gentse zangeres Nancy Dee en Johan Verminnen in de rubriek Paspoort van de Joepie van 27 juni 1982

Gisteren nog vandaag

Het heimwee van Nancy Dee (Joepie 27 december 1987)

Gisteren nog vandaag

40 jaar geleden, de Gentse zangeres Nancy Dee verhuist naar Japan (Joepie 1 november 1986)

Gisteren nog vandaag

Benelux en Nancy Dee met de sterke Disco single Switch (Joepie 23 juli 1979)

Gisteren nog vandaag