Oude postkaart van de Nationale Bank van België in Antwerpen (1912)

De Nationale Bank van België in Antwerpen is een monument dat een centrale rol speelt in de architecturale en financiële geschiedenis van de stad.

Het gebouw bevindt zich aan de Frankrijklei, op de plek waar vroeger de zestiende-eeuwse stadswallen lagen.

Nadat deze vestingswerken halverwege de negentiende eeuw werden gesloopt, ontstond er ruimte voor monumentale architectuur die de groeiende economische macht van Antwerpen moest weerspiegelen.

De bank werd opgericht om de monetaire stabiliteit te waarborgen en de handel in de wereldhaven te ondersteunen.

Het ontwerp is van de hand van architect Beyaert, die tussen 1875 en 1879 een indrukwekkend complex neerzette in een rijke eclectische stijl.

Hij combineerde elementen uit de Franse neorenaissance met barokke invloeden, wat resulteerde in een paleisachtige uitstraling die autoriteit en veiligheid uitstraalt.

De gevel is versierd met gedetailleerd beeldhouwwerk en beschikt over een kenmerkende koepel en paviljoens op de hoeken.

Beyaert slaagde erin om functionaliteit te koppelen aan esthetiek, waarbij de zware muren en het gesloten karakter van de benedenverdieping de noodzakelijke beveiliging voor de goudreserves en bankbiljetten boden.

Tegenwoordig heeft het gebouw zijn oorspronkelijke functie als operationeel bankkantoor verloren, nadat de Nationale Bank haar diensten in Brussel centraliseerde.

Het pand ondergaat momenteel een grootschalige renovatie via een meerfasig project onder leiding van Group L en de Participatiemaatschappij Vlaanderen.

De herwaardering van de benedenverdieping en een groot deel van de kantoorruimtes is reeds voltooid, wat in 2021 leidde tot de opening van interieurzaak Donum na jaren van leegstand.

Op 12 mei 2024 vond er een grote opening plaats waarbij het publiek een kijkje kon nemen in het vernieuwde interieur.

Op dit moment ligt de focus van de werkzaamheden op de dakverdiepingen, die verder worden aangepakt om het historische gebouw weer volledig functioneel te maken voor de toekomst.

Gisteren nog vandaag

Doris Duke was een Amerikaanse erfgename, filantrope en kunstverzamelaar.

Doris Duke werd geboren in 1912 als het enige kind van James Duke, een tabaksbaron die de American Tobacco Company oprichtte.

Ze erfde een groot deel van zijn fortuin toen ze 12 jaar oud was en werd door de pers “het rijkste kleine meisje ter wereld” genoemd.

Ze leidde een jetsetleven vol reizen, liefdesaffaires en controverses.

Ze trouwde twee keer, maar beide huwelijken eindigden in een scheiding.

Haar eerste echtgenoot was James Cromwell, een diplomaat en politicus, met wie ze een dochter kreeg die kort na de geboorte overleed.

Haar tweede echtgenoot was Porfirio Rubirosa, een Dominicaanse playboy en spion, die bekend stond om zijn vele relaties met beroemde vrouwen.

Duke had ook een passie voor kunst en cultuur.

Ze verzamelde waardevolle schilderijen, sculpturen, juwelen en antiek uit verschillende landen en tijdperken.

Ze steunde ook verschillende goede doelen op het gebied van milieu, gezondheid, onderwijs en mensenrechten.

Ze richtte de Doris Duke Foundation op om haar filantropische werk voort te zetten na haar dood.

Duke stierf in 1993 op 80-jarige leeftijd in haar huis in Beverly Hills.

Ze liet haar enorme rijkdom na aan haar stichting, haar vrienden en haar butler, Bernard Lafferty, die haar executeur-testamentair werd.

Haar dood en erfenis waren het onderwerp van veel speculatie en juridische geschillen.

Sommigen beweerden dat Lafferty haar had vergiftigd of verwaarloosd om haar geld te krijgen.

Anderen betwistten de geldigheid van haar testament of eisten een deel van haar nalatenschap op.

110 jaar geleden, mijn bomma met haar 2 broers (1912)

De oudste broer op de foto is mijn nonkel Pol en de jongere broer is nonkel Victor.

Tussen beide broers klikte het niet en het ging zo ver dat ze elkaar nooit meer hebben gezien.

De rede waarom, heb ik nooit vernomen.

Mijn bomma en ik dus ook, hadden met beide een goed contact.

Nonkel Victor had een viswinkel en woonde in een huis op het Sint-Michielsplein in Gent.

Het huis is gemakkelijk te herkennen aan de blauwe deur.

Nonkel Pol was ambtenaar en woonde in Sint-Amandsberg.

110 jaar geleden, mijn bomma met haar 2 broers (1912)