Tag: 1984

Hans de Booy, onderweg naar huis.

De Booij studeerde kleinkunst in Antwerpen en werd daarna theatertechnicus voor onder andere Boudewijn de Groot.

In het begin van de jaren tachtig vormde hij met Alain Mazijn de cabaretgroep Circus Stupido.

Ze brachten een single uit (We gaan en Alles is al gezegd), geproduceerd door Bram Vermeulen. De groep Golden Delicious verzorgde de begeleiding.

Muziekuitgever Hans Kusters stelde hem in 1983 in staat zijn eerste album op te nemen. Dit album (Hans de Booij) was zowel in België als in Nederland een succes en leverde de hitsingles Een vrouw zoals jij, Annabel en Thuis ben op.

Voor deze successen moest De Booijs eigenzinnigheid wel een beetje worden bijgestuurd.

Zijn oorspronkelijke tekst van Thuis ben werd bijvoorbeeld door tekstschrijver Herman Pieter de Boer van zijn scherpe kantjes ontdaan en De Booijs grootste hit Annabel is geen eigen compositie maar een lichtvoetig popliedje van de hand van diezelfde De Boer en componist Boudewijn de Groot.

De Booijs eigen werk valt veel meer in de categorie grimmige chansons, zoals Jacques Brel en Ramses Shaffy die vertolkten.

In de tweede helft van de jaren tachtig legde hij zich steeds meer toe op die stijl en verder plaatsucces bleef uit. Wel trad De Booij in de loop der jaren regelmatig op in theaters, of in Antwerpse cafés.

Zo bracht hij de evergreen De lichtjes van de Schelde van Bobbejaan Schoepen uit 1952 weer onder de aandacht.

Maar waar hij ook optrad of welk liedje hij ook speelde: het publiek bleef maar schreeuwen om Annabel.

Hij moest ervan hyperventileren en bezocht een dokter. Niet alleen raakte Hans in paniek als-ie enkel al dácht aan z’n grote hit, hij gleed helemaal af.

De zanger werd dakloos, ging failliet en raakte verslaafd. ‘Aan Belgisch speciaalbier en wiet. Maar dan wel in grote hoeveelheden

Ook werd hij gearresteerd voor wildplassen, brak daarbij z’n sleutelbeen én gijzelde hij in 2006 een wapenhandelaar.

Hij schreef een boek uit waarin hij zijn persoonlijke levensfilosofie beschreef en waarbij hij onder meer pleitte voor de oprichting van een Ministerie van Liefde. De Booij ging maandenlang met een rugzak vol boeken door het land om zijn boeken deur aan deur te verkopen.

Uiteindelijk wist hij er meer dan 4000 te verkopen. De Booij, die inmiddels in het Belgische Oostende woonde, keerde in 2007 met een nieuwe band terug op de Nederlandse podia en zong liedjes van zijn album Emocratie dat in september was uitgekomen.

In interviews zegt hij teleurgesteld te zijn in de Nederlandse muziekcultuur, omdat de publieke radiozenders nauwelijks nog Nederlandstalig repertoire draaien.

In 2012 maakte De Booij een nummer getiteld Verkiezingen 12 september.

In april van 2012 trouwde De Booij in Thailand. De Booij heeft volgens eigen zeggen een vorm van autisme, die pas op latere leeftijd, in 2013, gediagnosticeerd werd.

Volgens De Booij biedt de diagnose hem rust. De Booij praktiseert het boeddhisme.

In 2014 verscheen de single Halleloejah! en een jaar later de single Niets = voor altijd in samenwerking met De kleinkunstRockband, waarmee hij in 2015 en 2016 op verschillende locaties in Nederland en Vlaanderen optrad.

Eind 2020 maakte hij zijn comeback als zanger met de single De knecht. In november 2020 kwam zijn nieuwe album uit, gepresenteerd in april 2021.

Eind november 2021 werd De Booij opgenomen op de intensive care van het Amsterdam UMC met COVID-19.

Hij had zijn manager toen al gevraagd bij een eventueel overlijden het nummer ‘Vlinderhart’ uit te brengen.

De Booij herstelde echter goed. In november 2022 was hij op tv in Secret Duets om te zingen met Samantha Steenwijk.

Op 14 februari 2023, Valentijnsdag, was De Booij te zien als deelnemer in het tv-programma First Dates.

Op 12 april 2023 verscheen het boek Het wordt niets zonder jou, een biografisch portret, geschreven door auteur Sander van Leeuwen.

Tegelijkertijd bracht hij de single Hoe had ik het anders moeten doen uit, een samenvatting van de in het boek opgetekende levenservaringen van de zanger.

Eind april 2023 bracht hij een nieuwe versie van zijn hit Annabel terug uit op single (Joepie 5 februari 1984).

Vanaf vandaag, 40 jaar geleden, ligt het album “Sparkle in the Rain” van de Schotse band Simple Minds in de platenwinkel.

Het was reeds hun zesde studioalbum en dit album mag gezien worden als een verandering in hun muzikale stijl, namelijk van new wave naar meer rock.

Het album bevat drie succesvolle singles: “Waterfront”, “Speed Your Love to Me” en “Up on the Catwalk”.

Andere hoogtepunten zijn “Book of Brilliant Things”, “The Kick Inside of Me” en “C” Moon Cry Like A Baby”.

Ook de cover van Lou Reed’s “Street Hassle” mag er gerust zijn.

Het album deed het heel verschillend in de hitlijsten van Vlaanderen en Nederland.

In Vlaanderen bereikte het slechts een 89ste plaats, terwijl het in Nederland een tweede plaats haalde.

Irene Cara over haar geheime schuilplaats (Joepie 29 januari 1984)

Irene Cara begon haar carrière al op jonge leeftijd, toen ze op vijfjarige leeftijd debuteerde op Broadway.

Ze speelde in verschillende musicals en trad ook op in een eerbetoon aan Duke Ellington, samen met beroemde artiesten als Stevie Wonder, Sammy Davis jr. en Roberta Flack.

In 1975 maakte ze haar filmdebuut als Angela in de romantische thriller Aaron Loves Angela.

Haar grote doorbraak kwam in 1980, toen ze de rol van Coco Hernandez speelde in de musicalfilm Fame.

Ze zong ook het titelnummer van de film, dat een wereldwijde hit werd en haar een Oscar, een Golden Globe en een Grammy opleverde.

In 1983 speelde ze de hoofdrol in de dansfilm Flashdance, waarvoor ze ook het lied “Flashdance… What a Feeling” zong.

Dit nummer werd nog succesvoller dan “Fame” en leverde haar opnieuw een Oscar, een Golden Globe en een Grammy op.

Na deze successen bleef Cara actief als zangeres en actrice, maar ze bereikte niet meer hetzelfde niveau van populariteit.

Ze raakte ook betrokken bij juridische geschillen met haar platenmaatschappijen over haar contracten en royalty’s.

Ze bracht nog enkele albums uit en speelde in kleinere films en tv-series.

Irene Cara was getrouwd met Conrad Palmisano, een stuntman en regisseur, van 1986 tot 1991.

Ze gingen uit elkaar na vijf jaar huwelijk. Ze kregen geen kinderen samen.

In 2004 richtte ze haar eigen platenlabel op, Caramel Productions.

De laatste jaren leefde ze een teruggetrokken bestaan in Florida.

Irene Cara kwam te overlijden op 22 november 2022.

In februari 2023 publiceerde het Amerikaanse ‘TMZ’ op hun website de resultaten van het medisch onderzoek naar de rede van het overlijden van Irene Cara.

Daaruit blijkt dat ze is overleden aan de gevolgen van hypertensie (hoge bloeddruk) en een hoge cholesterol.

Uit de resultaten van het onderzoek is ook gebleken dat de zangeres aan diabetes leed.