Tag: 1984

De Belgische muzikant, producer en componist Sylvain Vanholme in de Joepie van januari 1984

Hij begon zijn muziekcarrière in de jaren zestig als lid van de popgroep The Wallace Collection, die bekend werd met het nummer “Daydream”.

Veel rockgroepen uit die tijd lieten zich inspireren door klassieke muziek, zoals The Moody Blues, Procol Harum en The Beatles.

Vanholme haalde twee leden van het Nationaal Orkest van België erbij, Jacques Namotte en violist Raymond Vincent.

Sylvain wilde een unieke sound creëren en de manager van de groep Jean Martin regelde een contract bij EMI Records in Londen, dezelfde platenmaatschappij als The Beatles.

Tijdens een opname in de beroemde Abbey Road Studio’s begon Raymond Vincent te spelen op Het Zwanenmeer van Tsjajkovski. Vanholme bedacht er een tekst bij over de liefde en de natuur en zo ontstond Daydream.

Daydream werd een hit in 20 landen en verkocht meer dan 3 miljoen stuks.

Later was hij lid van de popband Two Man Sound op, die hits scoorde met “Charlie Brown” en “Disco Samba”.

Vanholme werkte ook als producer voor artiesten als Jo Lemaire, Plastic Bertrand en Soulsister.

Hij componeerde ook muziek voor films, televisie en reclame.

Vanholme is getrouwd met Anne-Marie Vanholme en heeft twee kinderen, David en Sarah.

Hij woont in Brussel en is nog steeds actief in de muziekwereld.

40 jaar geleden, reclame voor het album You Broke My Heart In 17 Places van Tracey Ullman.

Tracey Ullman is een Britse actrice, comédienne en zangeres die in de jaren tachtig bekend werd met haar debuutalbum You Broke My Heart In 17 Places.

Op het album kreeg ze steun van Kirsty MacColl en dit dankzij twee nummers die ze schreef, namelijk They Don’t Know en You Broke My Heart In 17 Places.

Het album werd geproduceerd door Peter Collins en bevatte ook verschillende covers van bekende nummers uit de jaren zestig, zoals Bobby’s Girl, Breakaway en Move Over Darling.

Deze laatste was een hit van Doris Day, die Ullman bewonderde en aan wie ze het nummer opdroeg.

Het nummer Move Over Darling is geschreven is door Hal Kanter, Jack Sher en Bella Spewack.

Ze schreven dit nummer voor de film Move Over, Darling uit 1963, een komedie met Doris Day, James Garner en Polly Bergen in de hoofdrollen.

In Vlaanderen bereikte haar cover de vijftiende plaats in de Brt Top 30.

In Nederland was het nummer goed voor een dertiende plaats in de Top 40.

De nieuwe romantiek van Patrick Nebel.

Hij werd in de studio ontdekt door Roland Beelen, de oprichter van Antler Records, toen hij aan het werken was met Twee Belgen.

Hij was gefascineerd door de persoon Nebel; hij had iets fascinerends, iets exuberants, aldus Beelen.

Maar Nebel kampte helaas ook met angstpsychoses en raakte verslaafd aan drank en drugs.

Hij hield zijn psychoses geheim om zijn imago als wildeman in stand te houden en verspreidde het gerucht opgenomen te zijn in Zwitsers sanatorium, om te vechten tegen de kilo’s en drankmisbruik.

In realiteit zat hij in Oostende.

Volgens Beelen verspreidde hij de leugen om het mysterie rond hem in stand te houden.

Alcohol, pillen en een fatale hartziekte maakten een einde aan zijn leven in 1986.

Dit betekende meteen ook het einde van Nacht und Nebel.

Nebel overleed in Ekeren in de Sint-Lucaskliniek.

De kerkdienst werd gehouden in de kerk van de Zilverenhoek in Kapellen. (Diverse bronnen en Wikipedia)

Vandaag is het precies 40 jaar geleden dat het album 1984 (MCMLXXXIV) van de Amerikaanse rockband Van Halen in de platenwinkels lag.

Het was het zesde en laatste studioalbum van de groep in de originele bezetting met zanger David Lee Roth, gitarist Eddie Van Halen, bassist Michael Anthony en drummer Alex Van Halen.

Het album werd geproduceerd door Ted Templeman, die ook verantwoordelijk was voor de vorige vijf albums van de band.

1984 was een groot commercieel succes voor Van Halen, mede dankzij de hitsingles Jump, I’ll Wait, Panama en Hot for Teacher.

Deze nummers lieten een diversiteit aan stijlen zien, van synthesizerpop tot hardrock.

Het album bereikte de tweede plaats in de Amerikaanse Billboard 200 en werd meer dan 10 miljoen keer verkocht, waarmee het evenveel verkocht als het debuutalbum Van Halen uit 1978.

Het album wordt beschouwd als een van de klassiekers van de hardrock en een van de invloedrijkste albums van de jaren 80.

Het album verkocht meer dan 10 miljoen exemplaren in de Verenigde Staten alleen.

Het album markeerde ook het einde van een tijdperk voor Van Halen, want kort na de release verliet Roth de band vanwege muzikale meningsverschillen met Eddie Van Halen.

Roth begon een solocarrière en werd vervangen door Sammy Hagar, die tot 1996 bij de band bleef.

In 2007 kwam Roth terug bij Van Halen voor een reünie-tournee en in 2012 brachten ze samen het album A Different Kind of Truth uit.

Gisteren nog vandaag

Maurice White van Earth, Wind & Fire, ik heb het veel te druk om te trouwen.

Maurice White, die actief is als sessiemuzikant, richt eind jaren 60 de groep Salty Peppers op in Chicago.

Ze brachten twee singles uit, namelijk La La Time werd een bescheiden hit in het Midwesten en de tweede single Uh Huh Yeah was een flop.

Gezien het succes uitbleef, nam hij de beslissing om naar Los Angeles te verhuizen.

Daar vormt hij in 1969 de band Earth, Wind & Fire, samen met zijn broer Verdine en acht nieuwe muzikanten.

De nieuwkomers zijn onder andere zanger Philip Bailey, die met zijn hoge stemgeluid een enorme stempel op het geluid van de groep zou drukken.

White verkoos de naam van de groep omdat volgens hem de aarde, de wind en het vuur elementen van zijn sterrenbeeld zijn.

In februari en november 1971 verschenen de eerste twee albums (Earth, Wind & Fire en The Need of Love; beide geproduceerd door Joe Wissert) op Warner en werd met I Think About Lovin’ You een eerste top R&B 40-hit gescoord.

Tussendoor nam EWF ook de soundtrack op voor de regisseur Melvin Van Peebles en zijn film Sweet Sweetback’s Baadassss Song (uitgebracht op Stax) en bouwde de band een livereputatie op in het universiteitscircuit.

De eerste drie albums zijn geen groot succes.

Maar Earth, Wind & Fire werkt onafgebroken aan de eigen stijl: een lekkere mix van Motown-soul, R&B, pop, jazz en funk.

In 1975 is de track ‘Shining Star’ de eerste internationale hit.

Daarna volgde een voortdurende stroom van briljant geproduceerde albums. Live-album ‘Gratitude’ onderstreepte de band’s podiumreputatie. ‘Spirit’ (1976), EWF’s volgende studio-album, leverde klassiekers als ‘Getaway’ en ‘Saturday Nite’.

In 1977 verscheen ‘All ‘N All’, met ‘Serpentine Fire’, ‘Fantasy’ en ‘Love’s Holiday’.

Het album uit 1978 Fantasy wordt een eerste millionseller in Europa.

I Am wordt in de zomer van 1979 uitgebracht.

Daar staat de hitsingle ‘Boogie Wonderland’, ‘Star’ en ‘After the Love Has Gone’ op.

Vijf tracks op het album zijn geschreven door David Foster.

David Foster leerde we kennen toen hij lid was van de Canadese pop/rockband Skylark, die in 1972 een grote hit hadden met het nummer “Wildflower”.

Na 1973 werkte hij als componist en producer voor een pak artiesten zoals Paul Anka, Daryl Hall & John Oates, Dionne Warwick, Al Jarreau, Donna Summer, Whitney Houston en Barbra Streisand.

In oktober 1980 kwam EWF voor het eerst sinds Gratitude weer met een dubbelaar; hoewel Faces geen onverdeeld succes was, leverde het toch een gouden plaat op.

De fans bleven enthousiast en het album leverde memorabele tracks als ‘You’ en ‘And Love Goes On’.

De volgende lp Raise (1981) met hitsingle ‘Let’s Groove’ werd minder goed ontvangen.

Earth, Wind & Fire gaat in de jaren 80 steeds meer synthezisers, computers en elektronica gebruiken in hun muziek om met de tijd mee te gaan.

Dat is goed te horen op het album Electric Universe uit 1983. Maar het succes wordt minder, zoals met veel topacts uit de jaren 70. Gaandeweg groeit de groep uit elkaar en de muzikanten hun eigen weg.

Zo zingt Philip Bailey een duet met Phill Collins in ‘Easy Lover’.

Maar in 1987 komt de groep bij elkaar voor het album Touch The World met de R&B nummers ‘Thinking Of You’ en ‘System Of Survival’.

Daarna zou de groep gedoe krijgen met platenmaatschappijen om hun ‘ouderwetse’ sound.

In 1992 werd bij Maurice White Parkinson vastgesteld, waardoor hij uiteindelijk niet meer kon optreden met de groep.

Maar in plaats van in zijn ziekte te berusten bleef Maurice actief vanuit zijn eigen studio in Santa Monica, Los Angeles, waar hij teksten schreef en muziek produceerde voor EWF en andere artiesten.

Bij optredens nam vanaf dat moment Philip Bailey niet alleen de bandleidersrol over maar ook een groot deel van de lagere zangpartijen.

In 1997 proberen zanger Bailey en de broertjes White het nog eens met het album In The Name Of Love en in 1999 bereikt een remix (door Phats & Small) van het twintig jaar oude nummer ‘September’ de Top 40.

In 2005 brengen ze ter gelegenheid van hun 35-jarig bestaan het album Illumination uit met de single Pure Gold).

Voor dit album werkt de band samen met bekende producers en artiesten, waaronder Will.I.Am van Black Eyed Peas.

Het album werd lovend ontvangen door zowel de diehardfans als door de muziekpers – het heeft een goede balans van oud en nieuw.

Behalve dat de muziek de bestaande fans aansprak, bracht het Earth, Wind & Fire ook onder de aandacht bij de nieuwe generatie.

Illumination werd nummer 8 in de R&B/Hip-hop-hitlijsten en nummer 32 in de Billboard top 200.

Acht jaar later brengen ze een nieuw album uit met als titel Now, Then & Forever.

Voor die lp werken ze terug samen met Allee Willis. Zij is bekend van de grootste EWF-hit Boogie Wonderland die ze voor de band schreef.

Op 5 februari 2016 overleed Maurice White aan zijn ziekte.

De groep won zes Grammy’s Awards en White kreeg de prestigieuze prijs ook een keer individueel, net als zijn medezanger Philip Bailey.

De groep kreeg in 2000 ook een plekje in de Rock & Roll Hall of Fame.

Earth Wind en Fire verkocht wereldwijd meer dan 90 miljoen albums (Joepie 8 januari 1984)