Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
Het nummer, geschreven door Benjamin Dantès en Patxi Garat, is een modern Franstalig nummer dat bewijst hoe Lear zichzelf na bijna vijftig jaar in de schijnwerpers als een ware kameleon steeds opnieuw kan uitvinden.
De productie was in handen van Alain Mendiburu, met wie ze al sinds 2006 samenwerkt, en Georges Landtsheere.
Het nieuwe album, “Looking Back”, wordt omschreven als een verkenning van hedendaagse Franse chanson, met verrassende uitstapjes naar genres als de blues.
Het bevat, maar liefst acht nieuwe nummers die speciaal voor haar zijn geschreven door talenten als Pierre Lapointe, Sacha Rudy en Patxi Garat.
Naast nieuw materiaal kunnen we ook een versie van de klassieker “Strangers In The Night” verwachten.
Een opvallende samenwerking is die met de legendarische Amerikaanse DJ Chris Cox, die een krachtige dance-remix maakte van het nummer “When I Was Your Favourite Singer”.
Een ander uniek detail is dat de albumhoes een schilderij is van Amanda Lear zelf.
Het album zal zowel op lp als op cd verkrijgbaar zijn.
Door te poseren voor Playboy bewees ze eind jaren 70 dat ze in ieder geval geen travestiet was.
Maar de geruchten werden er niet door gestopt.
Zelfs recent bleef de controverse levend, toen in 2011 een Italiaanse krant uitpakte met een “geboorteakte” van een zekere Alain Tap, die geboren was in 1939 – veel vroeger dan altijd gedacht werd: Lear zou eind jaren 40 geboren zijn, maar die gegevens baadden altijd al in een sfeer van geheimzinnigheid – én een foto van een jonge Tap, met een gezicht dat sprekend geleek op dat van Lear.
“Net als alle mensen in de showbizz moet ik altijd acteren”, vertelde ze in 2009 tijdens een bezoek aan Brugge.
Het heeft haar muziekcarrière eind jaren 70 alvast geen kwaad gedaan.
Want Met behulp van de producer Anthony Monn ontpopte ze zich tot de blanke “queen of disco” en verwierf ze in 1978 wereldfaam met de hit “Follow me”.
Ook de volgende singles Queen of China-Town ( uitgebracht in 1977, maar door haar succes in 1978 terug uitgebracht), Enigma (Give a bit of mmmh to me), Gold, The sphinx en Fashion pack waren een groot succes. (Diverse bronnen en Wikipedia)
Het nummer Mellow Lovin’ schreef ze zelf en dit samen met Ronald Lee Williams-Clarke en Anthony Monn.
In Vlaanderen was het nummer goed voor een eenentwintigste plaats in de Brt Top 30. In Nederland bereikte de single niet de hitparade.
Judy Cheeks begon haar carrière als achtergrondzangeres voor onder andere Stevie Wonder, Ike en Tina Turner en Donna Summer.
Voor haar debuutsingle You Flu uit 1973, kreeg ze steun van Ike Turner.
Ondanks die steun was het geen hit en ook de opvolgers deden het niet goed.
Het betekende dan ook het einde van de samenwerking met haar platenfirma United Artists Records.
Zoals Donna Summer, verliet ze Amerika en ging ze aan de slag in Duitsland.
Daar werkte ze onder meer als achtergrondzangeres van Udo Jurgens.
In die periode waren er geruchten dat ondanks Udo Jurgens getrouwd was met het Duitse fotomodel Erika Meier. Er toch een liefdesrelatie is ontstaan tussen de Udo en Judy.
Feit is dankzij hem kreeg ze in 1977 een platencontract bij de Duitse platenfirma Ariola. De platenfirma waar ook Udo Jurgens onder contract staat.
Om haar te lanceren als zangeres in Europa besloot Udo Jurgens om van zijn nummer Einmal Wenn Du Gehst uit 1969 een duet te maken. Voor het Engelse gedeelte van het nummer schreef Judy Cheeks de tekst.
In Vlaanderen bereikte de single niet de hitparade. In Nederland was het nummer goed voor een zestiende plaats in de Top 40.
De platenfirma bracht haar in contact met de Duitse producer Anthony Monn.
Anthony Monn kennen we ook als de producer van de eerste vier albums van Amanda Lear.
Samen met haar schreven ze bijna alle nummers voor haar enige album Please Give Me This Night bij Ariola.
Buiten de hit Mellow Lovin’ bevat het album ook een Disco cover van de klassieker Suspicious Minds.
Ook uitgebracht op de b-kant van de single The Little Girl In Me.
Deze opvolger van Mellow Lovin’ was zowel in Vlaanderen als in Nederland geen hit.
In de jaren tachtig verhuisde ze naar Engeland, waar ze meer succes had met dance- en soulmuziek.
Ze scoorde hits met onder andere I Still Love You, Reach, Respect en As Long As You’re Good To Me.
In de jaren negentig werkte ze samen met producers als Stock Aitken Waterman en Roger Sanchez.
Ze bracht ook een gospelalbum uit, getiteld True Spirit.
In de maand juni van 2023 bracht ze haar nieuwe single Let Your Soul Dance uit en eind augustus kregen we terug nieuw werk van haar met de single Hands Up In The Air.
Amanda Lear begon in de jaren 60 als mannequin. Ze werkte onder anderen samen met Paco Rabanne.
Eind jaren zestig werkte ze als danseres in de Crazy Horse saloon in Parijs. Fotograaf Brian Duffy kwam daar met haar in contact via Monty Landis en fotografeerde haar voor Nova magazine met als onderwerp ‘How to undress in front of your husband’.
Later onthulde diezelfde Monty toen Duffy haar als sexy vrouw had gefotografeerd dat zij transgender was. Iets wat zij zelf altijd is blijven ontkennen.
In dezelfde periode leerde ze de Spaanse surrealistische schilder Salvador Dalí kennen.
Het zou de excentrieke kunstenaar Salvador Dali, met wie Lear meer dan vijftien jaar “een spiritueel huwelijk” had, zijn geweest die de twijfels rond Lears geslacht aanwakkerde als marketingstrategie.
Die twijfels doken al op in de jaren 60, toen Lear bezig was een modellencarrière uit te bouwen. Lear zou toen geen onbekende geweest zijn in het drag-queencircuit.
Lear zelf voedde de controverse door de ene keer te beweren dat het “een zot idee van een journalist” was, dan weer dat “het een publiciteitsstunt van Dali” was of dat “David Bowie ( ze had een affaire met Bowie en het was ook hij die haar aanstuurde om zangeres te worden) het gerucht gestart had”: “Het maakt me mysterieus en aantrekkelijk.
Er is niets wat de muziekwereld liever heeft dan een freak buiten categorie.
Mijn succes bij homo’s is helemaal te danken aan de buitengewone legendes die over mij bestaan.” En dan was er het nummer “I’m a Mistery”, waarbij “Mystery” verkeerd geschreven werd, met verwijzing naar “Mister”.
Door te poseren voor Playboy bewees ze eind jaren 70 dat ze in ieder geval geen travestiet was.
Maar de geruchten werden er niet door gestopt.
Zelfs recent bleef de controverse levend, toen in 2011 een Italiaanse krant uitpakte met een “geboorteakte” van Alain Tap, die geboren was in 1939 – veel vroeger dan altijd gedacht werd: Lear zou eind jaren 40 geboren zijn, maar die gegevens baadden altijd al in een sfeer van geheimzinnigheid – én een foto van een jonge Tap, met een gezicht dat sprekend geleek op dat van Lear.
“Net als alle mensen in de showbizz moet ik altijd acteren”, vertelde ze in 2009 tijdens een bezoek aan Brugge.
Het heeft haar muziekcarrière eind jaren 70 alvast geen kwaad gedaan.
Want Met behulp van de producer Anthony Monn ontpopte ze zich tot de blanke “queen of disco” en verwierf ze in 1978 wereldfaam met de hit “Follow me”.
Ook de volgende singles Queen of China-Town ( uitgebracht in 1977 maar door haar succes in 1978 terug uitgebracht), Enigma (Give a bit of mmmh to me), Gold, The sphinx en Fashion pack waren een groot succes.
In 1979 trouwde ze met de aristocraat Alain-Philippe Malagnac, de geliefde van de Franse schrijver Roger Peyrefitte. Bij een brand in hun huis in 2000 verloor hij het leven.
In 2001 maakte ze een comeback in de internationale muziekwereld met het in Frankrijk geproduceerde album “Heart”. Opvallende singles waren “Love boat” en “I just wanna dance again”.
Nadien volgden er verscheidene duetten (onder andere: “Beats of love” met Get Ready! uit België, “Martini disease” met Jet Lag uit Italië) en werden er enkele singles uitgebracht (onder andere: “Copacabana” en “Paris by night”).
In 2005 scoorden The Housekeepers een clubhit met Go down, een bewerking van Lears Queen of Chinatown.
In 2006 bracht Lear een cd uit met covers van onder anderen Shirley Bassey, Sarah Vaughan, Nina Simone, Dalida, Juliette Gréco, Hildegard Knef, Eartha Kitt: “With Love”.
Buiten het zingen heeft Amanda ook veel succes met haar schilderijen.
Haar eerste expo vond plaats in Rotterdam in de jaren 80. Volgens kenners is ze blijven groeien in haar werk.
In 2007 ontving ze in Frankrijk de titel “Chevalier dans l’ordre des arts et lettres”.
In 2016 bracht ze een album uit met als titel Let me entertain you en met de singles The best is yet to come en Catwalk.
Haar laatste album is van verleden jaar en kreeg als titel Tuberose. Voor mij één van haar beste albums. Een aanrader, helaas niet meer te koop, gelukkig wel in mijn bezit. Maar gelukkig ook te beluisteren op Spotify.(Diverse bronnen, Wikipedia, Joepie en Oor)
40 jaar geleden, Amanda Lear comeback met verf en penseel (Joepie 7 maart 1982)
Toen gisteren nog vandaag was 