Kim Carnes was al beroemd voordat ze beroemd werd.

In 1981 werd de stem van Kim Carnes in Amerika omschreven als een geluid dat tegelijkertijd zoet en schor was, vergelijkbaar met gekarameliseerde suiker.

Ze kon destijds inderdaad zeemzoet overkomen, om dan plots rauw uit te pakken.

Dat was destijds goed te horen op Bette Davis Eyes, haar eerste hit in onze hitlijsten.

Kim Carnes weigerde eerst om het nummer op te nemen, maar gelukkig voor haar en voor ons veranderde ze van mening na het horen van de nieuwe arrangementen die geschreven waren door Bill Cuomo.

Het nummer was destijds geschreven door Jackie DeShannon en Donna Weiss en was oorspronkelijk terug te vinden op het album New Arrangements van Jackie DeShannon uit 1975.

De single kwam op 28 maart 1981 de Billboard Hot 100 binnen en stond vanaf 16 mei 1981 negen weken op de eerste plaats.

In Vlaanderen bereikte de single de vijfde plaats in de hitlijst, terwijl de single in Nederland niet verder kwam dan de zeventiende plaats in de Top 40.

Hiermee bereikte de kleine blonde dame destijds eindelijk wat haar jaren daarvoor al was voorspeld.

Collega-muzikanten en journalisten waren het er toen immers al roerend over eens dat ze in de wieg was gelegd voor de status van superster, en met die felbegeerde eerste plaats in de Amerikaanse hitlijsten had ze dat doel op dat moment ook helemaal waargemaakt.

De eerste grote stap werd ruim een jaar daarvoor gezet met de hit ‘Don’t fall in love with a dreamer’, een duet van Kim met Kenny Rogers.

Dat liedje had ze destijds samen met haar echtgenoot Dave Ellingson geschreven.

Kim kende Kenny Rogers trouwens al lang, aangezien ze ooit samen lid waren van de groep The New Christy Minstrels.

Kenny Rogers was daar toen niet de zanger, maar speelde er gedurende een kleine twee jaar contrabas.

Deze groep had een sterk wisselende bezetting.

Andere bekende oud-leden zijn Barry McGuire, die na zijn vertrek in 1965 een wereldwijde hit scoorde met Eve of Destruction, Jerry Yester, die later bij The Lovin’ Spoonful speelde, Gene Clark, die later deel uitmaakte van The Byrds, en Larry Ramos, die later zanger en lid werd van The Association.

Haar eerste solo-hit in Amerika was geen eigen compositie, maar ‘More Love’ van Smokey Robinson.

Uit dezelfde eerdere elpee Romance Dance kwam destijds ook een eigen versie van ‘Cry like a baby’ van de Box Tops.

Grote namen zoals Barbra Streisand, Anne Murray en Rita Coolidge hadden haar nummers toen al vertolkt.

Barbra Streisand heeft zelfs drie verschillende nummers gezongen die door Kim Carnes zijn geschreven: ‘Love Comes from Unexpected Places’, dat Streisand opnam voor haar succesvolle album ‘Superman’ uit 1977,

‘Stay Away’, dat door Streisand werd gecoverd op haar album ‘Songbird’ uit 1978, en later het nummer ‘Make No Mistake, He’s Mine’, wat een bijzonder geval is, omdat dit nummer in 1984 werd uitgebracht als een duet tussen Barbra Streisand en Kim Carnes en terug te vinden is op Streisands album ‘Emotion’.

Anne Murray coverde ‘You’re a Part of Me’, een nummer dat oorspronkelijk door Kim Carnes werd geschreven en uitgebracht op haar titelloze album uit 1975.

Ook Rita Coolidge coverde datzelfde nummer ‘You’re a Part of Me’.

Daarnaast coverden ook grotere namen zoals Don Williams, Engelbert Humperdinck, Kenny Rogers en Tim McGraw nummers van haar hand.

Zelfs Frank Sinatra had al met haar werk te maken gehad; zij en haar echtgenoot herbewerkten en schreven destijds de tekst voor zijn nummer ‘You Turned My World Around’, een compositie van Bert Kaempfert en Herbert Rehbein die Sinatra in 1974 uitbracht als single en die ook te horen is op zijn album Some Nice Things I’ve Missed.

Kim Carnes heeft in haar carrière naar schatting tussen de 10 en 15 miljoen platen verkocht, waarbij albums en singles zijn meegeteld.

Ze heeft 2 Grammy Awards gewonnen uit haar in totaal 8 persoonlijke nominaties.

Tegenwoordig leidt ze samen met haar man een rustig leven in Nashville. Achter de schermen is ze nog altijd actief als songwriter, en ze brengt af en toe nog nieuw werk of een remix uit.

Zo verscheen haar laatste single “If I Was an Angel” in 2023, en bracht ze dit jaar een nieuwe versie van haar klassieker Bette Davis Eyes uit op Spotify.

Over drie dagen, op 20 juli, viert ze haar verjaardag en mag ze 81 kaarsjes uitblazen

Vandaag is het precies 55 jaar geleden dat Carole King een indrukwekkende mijlpaal bereikte.

Op deze dag in 1971 behaalde haar legendarische tweede soloalbum Tapestry de gouden status in Amerika.

Dit meesterwerk, dat begin 1971 werd opgenomen in de beroemde A&M Recording Studios, groeide uit tot een van de meest succesvolle en invloedrijke albums aller tijden.

Vanaf juni van dat jaar domineerde het album maar liefst vijftien weken lang de eerste plaats van de Amerikaanse Billboard-hitparade.

Het succes was werkelijk overweldigend, want binnen twee jaar tijd gingen er in de Verenigde Staten al meer dan twaalf miljoen exemplaren van over de toonbank.

Inmiddels staat de wereldwijde teller zelfs op meer dan dertig miljoen verkochte platen.

Wat Tapestry zo bijzonder maakt, is de diepe persoonlijke stempel van Carole King, die aan elk nummer op het album meeschreef.

Voordat ze doorbrak als soloartiest, was ze in de jaren zestig al een ongelooflijk succesvolle songwriter in het befaamde Brill Building in New York.

Ze schreef daar destijds talloze hits voor anderen, vaak samen met haar toenmalige echtgenoot Gerry Goffin.

Voor de nummers ‘It’s too late’ en ‘Where you lead’ werkte ze op Tapestry samen met Toni Stern, terwijl absolute klassiekers als ‘Will you love me tomorrow’ en ‘(You make me feel like) a natural woman’ voortkwamen uit haar partnerschap met Gerry Goffin.

Voor dat laatste nummer leverde ook producer Jerry Wexler een bijdrage aan de tekst.

Hoewel sommige van deze liedjes al eerder wereldberoemd waren geworden in de uitvoeringen van respectievelijk The Shirelles en Aretha Franklin, kregen ze op Tapestry een geheel eigen, intiem karakter.

King nam de nummers op met een minimalistische bezetting, waarbij haar eigen pianospel en warme, kwetsbare stem centraal stonden.

Een leuk detail is dat de albumhoes, waarop King met haar kat naast haar bij het raam zit, werd gefotografeerd in haar eigen huiskamer in Laurel Canyon, de creatieve broedplaats van de toenmalige folkrockscene.

De kat op de voorgrond heette trouwens Telemachus.

De invloed van het album reikte destijds veel verder dan Kings eigen vertolkingen.

Haar goede vriend James Taylor, die ook meespeelde en zong op Tapestry, scoorde in diezelfde periode een gigantische nummer 1-hit met zijn eigen versie van ‘You’ve got a friend’.

Ook Barbra Streisand behaalde succes met haar vertolking van ‘Where You Lead’.

Deze ongekende muzikale en culturele impact werd in 1972 groots bekroond tijdens de Grammy Awards.

Carole King schreef geschiedenis door als eerste vrouw vier grote Grammy’s op één avond in de wacht te slepen, waaronder de prestigieuze prijzen voor Album of the Year en Record of the Year voor ‘It’s too late’

Ook James Taylor viel die avond in de prijzen en ontving een Grammy voor zijn prachtige uitvoering van haar compositie.

Met Tapestry vestigde Carole King zich definitief als de koningin van de singer-songwriters, en het album blijft tot op de dag van vandaag een tijdloos monument in de popgeschiedenis.

35 jaar geleden, Barbra Streisand en Don Johnson met hun nummer Till I Loved You.

Het nummer was oorspronkelijk geschreven door Maury Yeston voor de musical Goya: A Life in Song, die het leven van de Spaanse schilder Francisco Goya vertelde.

De musical werd nooit opgevoerd, maar er werd wel een album van gemaakt met verschillende artiesten.

Op de Europese versie van het album zongen Plácido Domingo en Jennifer Rush het lied Till I Loved You, terwijl op de Amerikaanse versie Dionne Warwick de plaats van Rush innam.

Voor de Braziliaanse markt werd er zelfs een Portugese versie gemaakt, waarbij Domingo het lied zong met Simone Bittencourt de Oliveira.

Een andere versie van het nummer is in het Spaans gezongen door Plácido Domingo en Gloria Estefan. Deze versie bereikte de achtste positie op de Billboards Hot Latin Songs lijst in de Verenigde Staten.

De versie van Streisand en Johnson was echter de succesvolste.

Het nummer werd geproduceerd door Phil Ramone en verscheen op het album Till I Loved You van Streisand, dat op 25 oktober 1988 werd uitgebracht.

Het lied haalde de 24e positie in de Britse hitlijst en de vierde plaats in zowel de Brt Top 30 als de Nederlandse Top 40.

Streisand en Johnson hadden een kortstondige romance in de late jaren 80, maar gingen in 1989 uit elkaar.

Barbra Streisand onthult in haar nieuwe biografie Mijn naam is Barbra hoe haar liefdesleven eruitzag.

Ze vertelt over haar mislukte huwelijk met acteur Elliot Gould, die ze leerde kennen op de set van ‘Funny Girl’.

Ze beschrijft ook haar affaires met Hollywoodsterren als Warren Beatty, Jon Peters en Don Johnson.

Ze zegt dat ze met Johnson alleen maar een vriendschappelijke band had, zonder echte verliefdheid. ‘We waren gewoon eenzaam en zochten troost bij elkaar. Daarom zijn we nog steeds goede vrienden.’

Ze noemt James Brolin, die ze op haar 54ste ontmoette, de liefde van haar leven. Ze is ook heel blij met haar kleindochter, de dochter van James’ zoon Josh Brolin en zijn vrouw Kathryn Boyd.

De Britse zanger, acteur Michael Crawford mag vandaag 80 kaarsjes uitblazen.

Hij begon zijn acteercarrière als zevenjarige in de première van Let’s make an Opera van de beroemde Engelse componist Benjamin Britten.

Toen hij meteen voor de volgende opera werd gevraagd – Noye’s Fludde – besloot hij dat hij acteur wilde worden.

In het begin van zijn professionele carrière speelde hij van alles en zo veel mogelijk; van stukken van Shakespeare (Julius Caesar, Coriolanus en Twelfth Night tot The Importance of Being Earnest van Oscar Wilde en lichtvoetige Franse kluchten; honderden radio-optredens, gastrollen in een groot aantal televisieseries en films.

In 1967 speelt hij op West-End in Black Comedy/White Lies van Peter Shaffer en het stuk wordt zo’n groot succes dat ze in 1968 naar Broadway gaan om het daar nog eens dunnetjes over te doen.

Op Broadway wordt hij gezien door Gene Kelly die hem vraagt voor de film Hello Dolly met o.a. Barbra Streisand en Walter Matthau.

De film wordt geen kassucces, maar zijn naam is aan beide kanten van de oceaan gevestigd.

Als hij uiteindelijk in 1973 wordt gevraagd voor de rol van Frank Spencer in de televisiereeks Some Mothers Do ‘Ave ‘Em heeft hij voorgoed zijn naam gevestigd.

Hierin speelt hij een uiterst onhandige en onnozele jongeman die compleet alles in het honderd laat lopen en iedereen in zijn omgeving tot razernij brengt, behalve zijn vrouw die in hem blijft geloven.

Hij was niet de eerste keuze voor deze rol.

Want acteurs Ronnie Barker en Norman Wisdom weigerde de rol.

Hierna volgden grotere en mooiere rollen in het theater op West End zoals Billy (1974), Flowers for Algernon (1980) en Barnum (1981).

Op 26 januari 1988 gaat in het Majestic Theatre op Broadway, New York de musical Phantom Of The Opera in première.

In deze musical van Andrew Lloyd Webber, Richard Stilgoe en Charles Hart spelen Michael Crawford en Sarah Brightman de hoofdrollen.

Voor deze rol kreeg hij een Olivier Award als beste acteur in een musical, een Tony Award en nog vele andere prijzen.

In 1995 gaat hij naar Las Vegas om de grote ster te zijn in EFX; een show die 70.000.000 dollar heeft gekost en staat in het MGM Grand Theatre waar elke voorstelling 1700 personen van kunnen genieten.

Crawford houdt ervan zijn eigen stunts te doen.

Dat was al zo bij Some Mothers Do ‘Ave ‘Em en ook in de musical Barnum deed hij de meeste circusacts zelf.

Ook in EFX zit een aantal fantastische stunts, maar hij raakt al snel geblesseerd en moet stoppen met deze productie.

In 2004 staat hij opnieuw in een Andrew Lloyd Webber-musical: Woman In White.

Maar ook voor deze rol moet hij omwille van zijn gezondheid stoppen.

40 jaar geleden, reclame voor het album Bad For Good van Jim Steinman (mei 1981)

Jim Steinman schreef zijn eerste musical met als titel ‘The Dream Engine’ in 1969 met Richard Gere in de hoofdrol.

Een melodie uit die musical zal later gebruikt worden voor de hit Total Eclipse Of The Heart.

In 1972 werkte hij aan zijn eerste studio-opname en dit met het nummer Happy Ending die te beluisteren is op het album ‘Food Of Love’ van Yvonne Elliman.

In 1973 schreef hij zijn tweede musical met als titel ‘More Than You Deserve’.

Daar leerde hij de zanger Marvin Lee Aday kennen, die toen al een bijnaam had als Meat Loaf.

Beide beginnen aan het idee om samen te werken en vanaf 1975 proberen ze de platenfirma’s te overtuigen om een lp op te nemen.

Een jaar later starten de opnames voor de lp Bat Out of Hell en in 1977 was de lp goed voor een verkoop van meer dan 40 miljoen exemplaren.

Ook schreef hij het andere album van Meat Loaf Bat Out of Hell II: Back into Hell en de wereldhit I’d Do Anything For Love (But I Won’t Do That).

Ook Bonnie Tyler heeft haar grootste successen te danken aan Steinman.

Hij is verantwoordelijk voor haar iconische hit Total Eclipse of the Heart.

Jim Steinman werkte daarnaast samen met artiesten als Celine Dion, Barbra Streisand, Def Leppard en Air Supply.

Jim Steinman is verleden maand overleden op 19 april 2021 op 73-jarige leeftijd overleden

35 jaar geleden, Barbra Streisand klopt Bruce Springsteen en dit met de verkoopcijfers haar album The Broadway Album. (Joepie 2 februari 1986)

35 jaar geleden, Barbra Streisand klopt Bruce Springsteen en dit met de verkoopcijfers haar album The Broadway Album. (Joepie 2 februari 1986)
35 jaar geleden, Barbra Streisand klopt Bruce Springsteen en dit met de verkoopcijfers haar album The Broadway Album. (Joepie 2 februari 1986)