Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
Het nummer geldt als het allereerste voorproefje van High Noon, het langverwachte twaalfde studioalbum van Blondie.
De release van het album staat gepland voor 26 februari 2027 en wordt hun eerste nieuwe langspeler sinds Pollinator uit 2017.
De opnamesessies gingen al van start in 2022 in New York City. Zowel de nieuwe single als het volledige album dragen een bijzonder emotionele lading.
Ze bevatten immers de allerlaatste studio-opnames van medeoprichter en topdrummer Clem Burke, die in 2025 op 70-jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van kanker.
Zijn herkenbare, stuwende en dynamische drumstijl drukt dan ook nog een laatste keer een onmiskenbaar stempel op het groepsgeluid.
‘Spectral Eyes’ fungeert meteen als opener van het album.
Het nummer werd geschreven door voormalig The Smiths-gitarist Johnny Marr, die zelf ook de gitaarpartijen inspeelde.
Onder leiding van topproducer John Congleton brengt de track die typische, sprankelende gitaarsound samen met een eigentijdse newwave-energie, afgewerkt met de herkenbare en doorleefde stem van Debbie Harry.
Het verwachte album telt in totaal dertien nieuwe nummers.
Naast Johnny Marr doken nog heel wat andere vertrouwde namen en muzikale gasten de studio in, zoals Sex Pistols-bassist Glen Matlock, Zach Condon van Beirut en het Amerikaanse zangduo Jess Wolfe en Holly Laessig van Lucius.
Volgens Harry en Stein vloeien alle muzikale invloeden en tijdperken van de groep samen op de plaat: een geluid dat stevig verankerd ligt in het heden, maar tegelijk als een prachtig eerbetoon aan hun rijke muziekgeschiedenis en aan Clem Burke aanvoelt.
Naast de single vinden we op de tracklijst titels terug zoals Heartbreak Kid, Tambo Tambo, Little Metal Drummer, Sleepwalking en de afsluiter Ah, Sunflower, Weary of Time.
Wat vinden jullie van deze nieuwe van Blondie?
Kan Spectral Eyes jullie al bekoren, en kijken jullie ook al uit naar de nieuwe plaat High Noon volgend jaar? Laat maar horen wat jullie ervan vinden.
De Britse mode- en textielontwerpster Zandra Rhodes staat wereldwijd bekend om haar uitgesproken, theatrale stijl en haar liefde voor felle kleuren.
Geboren op 19 september 1940 in Chatham, Kent, groeide ze op in een omgeving waarin mode een vanzelfsprekend onderdeel van het dagelijks leven was.
Haar moeder werkte als passter in een modehuis in Parijs en gaf later les aan het Medway College of Art, waar Rhodes zelf haar eerste artistieke stappen zette.
Vervolgens studeerde ze textielontwerp aan het prestigieuze Royal College of Art in Londen, waar ze in 1964 afstudeerde.
Haar opleiding in de mode legde de basis voor haar creaties van textielprints.
Haar vroege ontwerpen werden door traditionele Britse fabrikanten vaak als te bont en gedurfd bestempeld, waardoor ze besloot haar eigen stoffen te bedrukken en kledingstukken te ontwerpen waarin het textielpatroon zelf de vorm van de jurk bepaalde.
In 1969 lanceerde ze haar eerste eigen collectie, die meteen opgemerkt werd door het toonaangevende Amerikaanse modetijdschrift Vogue.
Haar vloeiende jurken van chiffon en zijde, versierd met golvende prints en handgeschilderde motieven, veroverden al snel zowel Londen als New York.
Binnen haar carrière creëerde Rhodes veelvuldig handgemaakte avondkleding met behulp van haar unieke vrouwelijke textiel.
Elk kledingstuk dat wordt gemaakt, bevat veel elementen die als vrouwelijk worden aangeduid.
Wanneer ze haar kledingstukken creëert, gaat er altijd veel aandacht naar de constructie, waarbij simplistische vormen helpen de basis van haar silhouetten te vormen.
In 1977 had zij een grote invloed op de gevestigde orde met een baanbrekende lijn die ze Conceptual Chic noemde.
Geïnspireerd door de opkomende punkbeweging creëerde ze jurken met gaten, gescheurde zomen en met juwelen bezette veiligheidsspelden, tien jaar vóór Versace, om zo een soort borduurwerk te vormen.
Deze details werden gemengd met felle neonkleuren en losjes getekende figuren die gezeefdrukt werden op zijdejersey of op de destijds nieuw ontwikkelde Ultra suède-stof.
Deze gewaagde samensmelting van punk en haute couture leverde haar in de media de bijnaam The Princess of Punk op.
Haar excentrieke beeldtaal trok een indrukwekkende kring van beroemde bewonderaars aan.
Ze ontwierp legendarische kleding voor onder meer Diana, prinses van Wales, en Freddie Mercury en Brian May van Queen.
Daarnaast kleedde ze stijliconen zoals Marc Bolan, Bianca Jagger en later ook moderne sterren als Debbie Harry.
Haar bekendheid reikte zelfs tot de televisiewereld: tijdens het tweede seizoen van de populaire BBC-show Absolutely Fabulous verscheen ze als zichzelf in een aflevering.
Naast kleding breidde Rhodes haar creatieve terrein uit naar theater- en operakostuums, onder meer voor producties van The Magic Flute en Aida.
In 2003 richtte ze in Bermondsey, Londen, het Fashion and Textile Museum op om hedendaagse mode en textielkunst te tonen en te bewaren.
Haar verdiensten voor de kunst- en modewereld werden breed erkend; zo ontving ze in 2007 een eredoctoraat van Heriot-Watt University.
Ook op het vlak van toegankelijk design liet ze zich gelden, zoals in 2021 toen ze in samenwerking met IKEA een nieuwe variant op de bekende blauwe Frakta-tas uitbracht onder de naam Karismatisk.
Met haar onmiskenbare felroze boblijn, kleurrijke oogmake-up en compromisloze vrolijkheid blijft Zandra Rhodes een van de meest herkenbare en invloedrijke vernieuwers in de Britse modegeschiedenis.
De inmiddels 86-jarige Zandra Rhodes is nog altijd buitengewoon actief en reist de wereld rond voor lezingen, interviews en live-gesprekken over haar decennialange loopbaan.
Samen met een jong team blijft ze onverminderd nieuwe ideeën ontwikkelen om de wereld te verrijken met haar kenmerkende kleurrijke, handgetekende patronen.
Ze gaat geregeld frisse mode- en textielsamenwerkingen aan, zoals recent met het modemerk Oceanus.
Daarnaast zet ze zich intensief in voor de nieuwe generatie ontwerpers.
Zo reikt ze jaarlijks haar eigen Zandra Rhodes Fashion Printed Textiles Award uit tijdens de Graduate Fashion Week en is ze aangesteld als jurylid voor de prestigieuze Dezeen Awards 2026.
Dit jaarlijkse prijzenprogramma, georganiseerd door het toonaangevende designmagazine Dezeen, bekroont de allerbeste internationale projecten op het gebied van architectuur, interieur en design en zet uitblinkende studio’s en individuele ontwerpers in de schijnwerpers.
Tegelijkertijd wijdt Rhodes veel tijd aan haar eigen stichting.
Daarmee digitaliseert ze haar omvangrijke archief van meer dan 6.000 unieke kledingstukken en textielprints om deze onder te brengen bij musea wereldwijd en zo haar mode nalatenschap duurzaam veilig te stellen.
Haar werk blijft ook volop te bewonderen voor het publiek: op 26 september 2026 opent de gloednieuwe tentoonstelling Zandra Rhodes Archive Unfolded in het De Montfort University Museum, in samenwerking met de Leicester Gallery en Trinity House in Leicester.
Producer Giorgio Moroder schreef de muziek van “Call Me” en Debbie Harry de tekst.
Giorgio Moroder had oorspronkelijk zangeres Stevie Nicks van Fleetwood Mac in gedachten, maar toen zij het aanbod afsloeg, liet hij Debbie Harry het nummer zingen.
Overigens waren Debbie Harry en haar man, Chris Stein, fan van de muziek van Giorgio Moroder. Voor het nummer ‘Heart Of Glass’ lieten ze zich inspireren op zijn producties.
In de studio waren alleen Debbie en Chris aanwezig, omdat Giorgio Moroder zijn eigen muzikanten verkoos boven de andere leden van Blondie.
Zo horen we onder meer Harold Faltermeyer (keyboards) en Keith Forsey (drums).
Ook Chris Stein moest toegevingen doen en zijn gitaarspel werd bewerkt met processing.
“Call Me” werd ook gebruikt voor de film “American Gigolo” en is de bestverkochte single van Blondie in Amerika.
Debbie Harry werd geboren als Angela Trimble in 1945 in Miami, Florida, maar werd al snel geadopteerd door Richard en Catherine Harry, een echtpaar uit New Jersey.
Ze groeide op in Hawthorne, een kleine stad waar ze zich vaak verveelde en eenzaam voelde.
Ze ontwikkelde een interesse voor muziek en kunst, en begon te zingen in het kerkkoor.
Toen ze 12 jaar oud was, ontdekte ze dat ze geadopteerd was, wat een grote schok voor haar was.
Ze voelde zich vervreemd van haar adoptieouders en zocht naar haar biologische familie, maar zonder succes.
Ze verliet het ouderlijk huis toen ze 18 was en verhuisde naar New York City, waar ze allerlei baantjes had om rond te komen.
Ze werkte onder andere als serveerster, secretaresse, Playboy Bunny en zelfs als prostituee.
Ze raakte betrokken bij de underground muziekscene van de stad, en ontmoette in 1973 Chris Stein, met wie ze een relatie kreeg en de band Blondie oprichtte.
Een nummer van Debbie Harry dat ze zelf heeft geschreven met Chris Stein over haar jeugdjaren is “Dreaming”.
Dit nummer gaat over haar dromen om een rockster te worden toen ze nog een tiener was.
Ze zingt over hoe ze zich verveelde op school en hoe ze fantaseerde over het leven in New York.
Ze zegt dat ze niet bang was om te falen of om afgewezen te worden, want ze geloofde in zichzelf en in haar muziek.
Ze eindigt het lied met de woorden: “Dreaming is free”, wat betekent dat ze altijd vrij was om te dromen, ook al had ze niet veel geld of kansen.