Tag: Film

Vandaag is het precies 64 jaar geleden dat de Franse acteur Henri Vidal overleed aan een hartaanval.

Hij was een van de populairste filmsterren van zijn tijd, vooral bekend om zijn rollen in historische en avonturenfilms.

Hij was ook de echtgenoot van de beroemde actrice Michèle Morgan, met wie hij een stormachtige relatie had.

Ze trouwden in 1950, maar gingen vaak uit elkaar en weer bij elkaar.

Ze hadden geen kinderen samen, maar Vidal had wel een zoon uit een eerder huwelijk met de actrice Michèle Cordoue.

Vidal leed aan depressie en drugsverslaving, wat zijn gezondheid en carrière ernstig aantastte.

Hij stierf op 10 december 1959 op 40-jarige leeftijd in zijn huis in Parijs.

Gisteren nog vandaag

De Franse actrice Isabelle Adjani.

Isabelle Adjani is geboren uit een Berbers-Algerijnse vader en een Duitse moeder.

Ze had al vroeg een passie voor acteren.

Ze deed mee aan amateurtheater toen ze twaalf jaar oud was.

Op haar veertiende maakte ze haar filmdebuut.

Na enkele bijrollen, kreeg ze in 1974 lovende recensies en veel publieke waardering voor haar rol in de film La Gifle. Dit was haar doorbraak in de Franse cinema.

Het jaar daarop gaf François Truffaut, een icoon van de nouvelle vague, haar haar eerste serieuze hoofdrol in zijn drama L’Histoire d’Adèle H. dat het tragische leven van Adèle Hugo verbeeldt.

Voor haar vertolking van de jongste dochter van Victor Hugo werd ze genomineerd voor een Oscar voor beste actrice.

In 1982 won ze haar eerste César voor beste actrice voor haar rol in de angstaanjagende horrorfilm Possession.

In 1984 kreeg ze opnieuw de César voor haar rol in het zinderende liefdes- en wraakdrama L’Été meurtrier.

Een gerucht dat Isabelle Adjani ziek of dood was, verspreidde zich in januari 1987. Om het te ontkrachten, verscheen de Franse actrice op 18 januari in het journaal op de Franse Tv-zender. Ze toonde aan dat ze in goede gezondheid en vol leven was.

In 1989 speelde ze de hoofdrol in de tragische biopic Camille Claudel.

Ze kreeg hiervoor haar derde César-prijs en haar tweede nominatie voor een Oscar voor beste actrice.

De film werd ook genomineerd voor de beste film in een vreemde taal.

Door deze grote bekendheid werd ze door het tijdschrift People uitgeroepen tot een van de 50 mooiste mensen ter wereld.

Voor haar hoofdrol in het bloedige historisch drama La reine Margot (1994) ontving ze haar vierde César.

Vijftien jaar later kreeg ze haar voorlopig laatste César met het drama La Journée de la jupe (2009).

Als zangeres heeft Adjani ook een carrière opgebouwd.

Ze bracht een album (1983) uit dat werd geproduceerd door Serge Gainsbourg.

Hij schreef ook de muziek voor het album Isabelle Adjani. Het nummer Pull marine was een groot succes en werd haar meest bekende muzikale prestatie.

Adjani is moeder van twee zonen. Barnabé (1979) is de zoon van haar relatie met cameraman en regisseur Bruno Nuytten.

Gabriel-Kane Day-Lewis (1995) is de zoon van haar relatie met de Britse acteur Daniel Day-Lewis.

In 2002 begon ze een relatie met de Franse muzikant Jean-Michel Jarre.

Deze relatie trok veel aandacht in de media, maar hield geen stand en eindigde in 2005.

Gisteren nog vandaag

Het verhaal van de Oostenrijkse muzikant Anton Karas die beroemd werd door zijn citermuziek voor de film The Third Man.

Anton Karas ontmoette de regisseur Carol Reed in 1948, toen Reed in Wenen was om de film te draaien naar een verhaal van Graham Greene.

Met in de hoofdrol Orson Welles, Joseph Cotten, en Alida Valli.

Reed was onder de indruk van Karas’ spel in een Heuriger, een typisch Weens wijnbar, en nodigde hem uit om in zijn hotel voor hem te spelen.

Reed besloot om Karas de muziek voor de film te laten componeren en nam hem mee naar Londen voor 12 weken.

Hij schreef muziek voor elke scène van de film, maar het beroemdste stuk, het Harry Lime Theme of The Third Man Theme, had hij al zo’n 20 jaar eerder gemaakt.

De film werd eind 1949 uitgebracht in Engeland en werd een groot succes.

Dankzij de film kreeg Karas al snel aanbiedingen van muziekuitgevers en zelfs een uitnodiging van de koninklijke familie om in Londen een concert te geven.

Het nummer The Third Man Theme werd een grote hit en maakte Karas wereldberoemd.

Het nummer bereikte de eerste plaats in de Amerikaanse en Britse hitlijsten, en bleef daar wekenlang staan.

Het wordt geschat dat er meer dan 40 miljoen exemplaren van het nummer zijn verkocht, zowel op plaat als op bladmuziek.

Het thema van The Third Man wordt nog steeds beschouwd als een iconisch stukje filmgeschiedenis, en een meesterwerk van muzikale sfeer.

Anton Karas overleed op 10 januari 1985 en werd begraven op een begraafplaats in Sievering in Wenen.

Nina Hagen werd geboren in Oost-Berlijn als dochter van actrice Eva-Maria Hagen en journalist, schrijver Hans Oliva-Hagen.

Haar stiefvader was de cabaretier en protestzanger Wolf Biermann, die haar inspireerde om zich te verzetten tegen het communistische regime.

Nina Hagen was buiten haar stiefvader dan ook een van de eerste artiesten die kritiek durfde te uiten op het leven in de DDR.

Haar nummer Du Hast Den Farbfilm Vergessen, dat ze opnam met de band Automobil, was een ironische aanklacht tegen de somberheid en de onderdrukking van het Oost-Duitse regime.

Het nummer werd in 1974 uitgebracht als haar debuutsingle en maakte haar meteen populair bij het jonge publiek.

In december 2021 koos bondskanselier Angela Merkel voor de taptoe bij haar afscheid voor dit nummer.

Ze emigreerde naar het Westen in 1977 en richtte de Nina Hagen Band op, waarmee ze twee succesvolle albums uitbracht: Nina Hagen Band (1978) en Unbehagen (1979).

Haar grootste hits waren onder andere “Unbeschreiblich weiblich”, “TV-Glotzer” en “African Reggae”.

Nina Hagen wordt beschouwd als een pionier van de punk- en new wave-beweging in Duitsland.

Ze experimenteerde met verschillende muziekgenres, zoals rock, pop, opera, reggae, rap en dance.

Ze werkte samen met artiesten als Herman Brood, Adamski, M.C. Shawn en Apocalyptica.

Ze bracht meer dan 20 albums uit, waarvan de laatste Return of the Mother (2000) was.

Ze is ook bekend om haar spirituele en politieke activisme.

Ze bekeerde zich tot het hindoeïsme in de jaren 80 en steunde verschillende sociale en ecologische doelen.

Betref het hindoeïsme daar ze maakte een einde aan in 2005 en stapte ze over naar de Evangelisch-Reformierte Kirche in Schüttorf.

Nina Hagen had verschillende relaties en huwelijken in haar leven.

Ze heeft twee kinderen: Cosma Shiva Hagen (1981), die ze kreeg met gitarist Ferdi Karmelk (lid geweest van James Mean, Tee Set, Les Baroques, Vitesse, Wild Romance, Nina Hagen begeleidingsband en The Managers en kwam te overlijden 20 augustus 1988) en Otis Chevallier-Hagen, die ze adopteerde met haar tweede echtgenoot Lucas Alexander Breinholm, een relatie die een jaar duurde, namelijk van 2004 tot en met 2005.

Haar eerste huwelijk was met David Lynn van 1996 tot en met 2000.

Betreft haar relatie met Herman Brood in 1979 toen de krantenkoppen melding maakte van een sensationele huwelijk van Herman Brood en Nina Hagen en toen ook de hoofdrolspelers van de film Cha Cha.

Was het al vlug duidelijk dat dit niet meer was dan publiciteitsstunt om de film te promoten.

Op de set leerde ze wel gitarist Ferdi Karmelk kennen. Sommige beweren dat er wel eerder een korte relatie was tussen haar en Herman Brood.

Later vertelde ze in een interview dat Herman Brood haar soulmate was, maar dat ze geen relatie met hem kon hebben gezien zijn drugsgebruik.

Een vreemde reactie gezien Ferdi Karmelk zelf verslaafd was aan drugs en daar ook aan kwam te overlijden in 1988.

Ook zou ze voor een korte periode getrouwd geweest zijn met een kraker uit Londen.

Robin Williams, ik verzon mijn vrienden.

Robin Williams werd geboren in Chicago op 21 juli 1951 als zoon van Robert Fitzgerald Williams en Laurie McLaurin.

Hij begon zijn carrière als stand-upcomedian in de jaren 70 en kreeg zijn eerste tv-rol als alien Mork in de serie Mork & Mindy.

Hij speelde zowel komische als serieuze rollen in films als Good Morning, Vietnam, Dead Poets Society, Aladdin, Mrs. Doubtfire, Good Will Hunting en One Hour Photo.

Hij won een Oscar voor zijn bijrol in Good Will Hunting en verschillende Golden Globes en Emmy Awards voor andere rollen.

Williams had drie kinderen uit twee eerdere huwelijken: Zachary, Zelda en Cody.

Zijn eerste huwelijk duurde van 4 juni 1978 tot in 1988. In 1983 kreeg hij een zoon.

Op 30 april 1989 trouwde hij voor de tweede maal, en uit dat huwelijk kreeg hij een dochter en een zoon.

In 2008 scheidde hij van zijn tweede vrouw.

In 2009 onderging Williams een hartoperatie. In 2011 trouwde hij voor de derde keer met Susan Schneider.

Williams leed aan een zware depressie en had problemen met alcohol en drugs.

Een paar weken voor zijn overlijden liet Williams zich nog opnemen in een kliniek in de hoop zijn focus weer terug te vinden. Het mocht niet baten.

Op 11 augustus 2014 werd hij dood aangetroffen in zijn huis in Californië.

De doodsoorzaak was zelfmoord door ophanging.

Hij was 63 jaar oud.

Drie dagen na zijn overlijden verklaarde zijn weduwe Susan Williams dat hij sinds korte tijd wist dat hij aan de ziekte van Parkinson leed.

Uit de lijkschouwing bleek dat hallucinaties een mogelijke oorzaak van zijn zelfmoord konden zijn geweest: Williams bleek Lewy Body Dementie te hebben.

Twee jaar later vertelde ze dat Williams een breed scala aan behandelingen had ondergaan in een poging beter te worden. „Hij bleef maar zeggen: ’Ik wil gewoon mijn hersenen opnieuw opstarten’(Joepie 20 november 1988).

Gisteren nog vandaag

Vandaag herdenken we de vijfde verjaardag van het overlijden van de Regisseur Bernardo Bertolucci een van de grootste Italiaanse filmmakers aller tijden.

Bertolucci werd geboren in Parma, als zoon van een kunsthistoricus en dichter Attilio Bertolucci.

Hij volgde in de voetsporen van zijn vader en zijn broer, die ook filmregisseur en scenarioschrijver werd.

Bertolucci begon al op jonge leeftijd te schrijven en won prestigieuze literaire prijzen voor zijn eerste boek.

Hij kreeg ook de kans om te werken met Pier Paolo Pasolini, een andere invloedrijke Italiaanse regisseur, die hem aanstelde als eerste assistent voor zijn debuutfilm Accattone (1961).

Bertolucci toonde al snel zijn eigen visie en stijl, die hem de aandacht trokken van Sergio Leone, die hem vroeg om mee te schrijven aan het scenario voor Once Upon a Time in the West. (Leone verwierp later het scenario omdat hij het te intellectueel vond voor het Amerikaanse publiek.)

Bertolucci maakte naam als regisseur in de jaren 60 met films als La commaro secca (1962), Prima della rivoluzione (1964) en Ballata da un miliardo (1967), die getuigden van zijn politieke en sociale bewustzijn.

Hij verhuisde naar de VS, waar hij de controversiële film Last tango in Paris (1972) maakte, met Marlon Brando en Maria Schneider in de hoofdrollen.

De film veroorzaakte een schandaal door zijn expliciete seksuele inhoud, maar leverde hem ook twee Oscarnominaties op voor beste regisseur en beste acteur.

Bernardo Bertolucci, heeft in een interview met Twan Huys voor het televisieprogramma College Tour in 2013 bevestigd dat hij en Marlon Brando voorafgaande aan de opnames van de bekende boterscène zonder medeweten van Schneider hadden afgesproken dat Brando haar tijdens het filmen bij verrassing zou aanranden, omdat Bertolucci haar reactie als meisje wilde filmen en niet haar reactie als actrice.

Bertolucci bekende altijd wroeging te hebben gehad over deze aanpak.

In 1976 maakte hij 1900 of Novecento, een episch historisch drama over de klassenstrijd in Italië in de 20e eeuw, gezien door de ogen van twee vrienden die in 1900 geboren zijn, maar uit elkaar groeien door hun verschillende achtergrond.

De film had een sterrencast met onder anderen Robert De Niro, Gérard Depardieu, Burt Lancaster en Donald Sutherland.

Zijn grootste triomf was The last emperor (1987), een biografische film over de laatste keizer van China, die hij mocht opnemen in de Verboden Stad in Peking.

De film won negen Oscars, waaronder die voor beste film, beste regisseur en beste scenario. Bernardo Bertolucci won persoonlijk twee Oscars voor deze film.

Hij regisseerde ook andere succesvolle films, zoals “The sheltering sky”, “Little Buddha” en “Stealing beauty”.

Bertolucci combineerde politieke thema’s met intense liefdesverhalen in zijn werk.

Hij leed aan een ernstige ziekte en zat in een rolstoel na een ongeluk, maar bleef actief in de filmwereld tot zijn dood in 2018 op 77-jarige leeftijd.

Als Claudia Cardinale cowboy speelt.

Het was 60 jaar geleden dat het tijdschrift Panorama te gast was bij Claudia Cardinale, de Italiaanse actrice die toen bezig was met de opname van de film Circus World met John Wayne en Rita Hayworth.

De regie was in handen van Henry Hathaway.

In een exclusief interview vertelde ze over haar passie voor het circus en western films(Panorama 26 november 1963).

Vandaag, 65 jaar geleden, Jenny de eerste Nederlandse kleurenfilm te zien in de Vlaamse bioscoop.

Jenny is geregisseerd door Willy van Hemert.

De film was een remake van de Duitse film Acht Mädel im Boot uit 1932, die gebaseerd was op een toneelstuk.

Gisteren nog vandaag

De film werd op 21 november 1958 voor het eerst vertoond in de Vlaamse bioscoop.

De hoofdrollen werden gespeeld door Ellen van Hemert, Ko van Dijk jr., Maxim Hamel, Andrea Domburg, Kees Brusse, Teddy Schaank, Bert van der Linden en Corry Brokken.

Gisteren nog vandaag

In Nederland ging de film al in première op 21 februari 1958.

Gisteren nog vandaag