45 jaar geleden, Bryan Ferry neemt afscheid van het hitwerk met zijn nieuw soloalbum.

Bryan Ferry, bracht in 1978 zijn vijfde solo studioalbum uit, getiteld The Bride Stripped Bare.

De titel is een verwijzing naar een kunstwerk van de Franse kunstschilder en beeldhouwer Marcel Duchamp, dat Ferry bewonderde.

Het album werd geproduceerd door Ferry en dit samen met Rick Marotta, Simon Puxley, Steve Nye en Waddy Wachtel.

Het album bevat zowel eigen composities van Ferry als covers zoals Hold On, I’m Coming van Sam and Dave, een nummer geschreven door David Porter & Isaac Hayes, The Same Old Blues van en geschreven door J J Cale, Take Me To The River van en meegeschreven door Al Green en What Goes On van The Velvet Underground en geschreven door Lou Reed.

Het album werd geen groot commercieel succes, maar kreeg wel goede kritieken van de pers.

De enige hit die het album voortbracht was de single “Sign of the Times”, die de top 40 bereikte in het Verenigd Koninkrijk.

Zowel in Vlaanderen als in Nederland bereikte de single niet de hitparade.

Andrew van York (oktober 1978)

Andrew Albert Christian Edward, Hertog van York, is de tweede zoon van koningin Elizabeth II en prins Philip, hertog van Edinburgh.

Hij werd geboren op 19 februari 1960 in Buckingham Palace en is momenteel achtste in de lijn van de Britse troonopvolging.

Hij diende als helikopterpiloot in de Royal Navy en nam deel aan de Falklandoorlog in 1982.

Hij trouwde met Sarah Ferguson in 1986 en kreeg twee dochters, Beatrice en Eugenie, voordat ze in 1996 scheidden. Hij bleef nauwe banden onderhouden met zijn ex-vrouw en zijn dochters.

Zijn leven en zijn relaties zijn echter niet zonder controverse.

Hij wordt al lang bekritiseerd om zijn extravagante levensstijl, zijn vriendschappen met dubieuze figuren en zijn vermeende betrokkenheid bij een internationaal seksschandaal.

Hij wordt ervan beschuldigd seks te hebben gehad met een minderjarig meisje dat werd aangeboden door zijn vriend Jeffrey Epstein, een veroordeelde zedendelinquent die zelfmoord pleegde in de gevangenis in 2019.

Hij ontkent alle aantijgingen en beweert dat hij zich het meisje niet herinnert of haar ooit heeft ontmoet.

Hij gaf een rampzalig televisie-interview in 2019 waarin hij probeerde zijn naam te zuiveren, maar dat leidde alleen maar tot meer kritiek en verontwaardiging.

Hij trok zich terug uit zijn koninklijke taken en houdt zich sindsdien grotendeels uit de schijnwerpers.

50 jaar geleden, Willy Sommers te gast bij kunstenaar Willem Omer Johan.

W.O. JOHANN (volledige naam Willem Omer Johan Van den Eynde) is een Vlaamse kunstschilder die geboren werd op 19 maart 1953 in Hemiksem aan de Schelde.

Hij verhuisde op zesjarige leeftijd naar Zele in Oost-Vlaanderen, waar hij nog steeds woont en werkt.

Hij leerde al op jonge leeftijd tekenen en schilderen van zijn vader, Willy Van den Eynde, die ook een kunstschilder was en zijn andere zoon, Joost, opleidde. Joost overleed helaas veel te vroeg.

Johann volgde in de jaren 70 ook enkele academies, waaronder die van Dendermonde.

Van 1973 tot 1983 nam hij deel aan verschillende groepstentoonstellingen in Zele en andere plaatsen.

In 1975 won hij met een grote voorsprong een publieksprijs die georganiseerd werd door de Zeelse cultuurvereniging ‘Feniks’.

De familie Van den Eynde richtte ondertussen een eigen kunstgalerij op in de Pieter Gorusstraat in Zele.

In het midden van de jaren 80 werd deze omgevormd tot “Galerij W.O. Johann Van den Eynde”.

In de laatste 20 jaar heeft Johann ook tentoongesteld in cultuurcentra, gemeente- en stadhuizen, galerijen en abdijen, onder andere in Hamme, Waasmunster, Dendermonde, Affligem en Grimbergen.

In deze laatste plaats exposeerde hij in de bekende abdij naar aanleiding van een opdracht om een portret te schilderen van Vader Abt, H.E.H.Prelaat W. Wagenaar.

Kunstcriticus Gilbert Putteman  schreef over deze tentoonstelling: “Het werk van W.O.Johann getuigt van een streven naar totale beheersing van de materie en het vakmanschap, los van alle modernismen en dit in de beste traditie van de Vlaamse grootmeesters.” “Het oeuvre van deze schilder is zeer veelzijdig.

Hij beoefent zowel het landschapsgenre, de stillevens, de historische composities als het portretgenre en het is vooral in dit laatste genre dat hij zich in de loop der jaren heeft gespecialiseerd.”

Naast zijn eigen werk geeft Johann ook les, de zogenaamde ‘masterclasses’ en ‘workshops’, en is hij ook heel bedreven in het restaureren van schilderijen die beschadigd zijn door de tijd.

45 jaar geleden, Rod Steward en de mooie meiden.

Het nummer werd geschreven door Rod Stewart samen met vier leden van zijn band: Gary Grainger, Jim Cregan, Kevin Savigar en Phil Chen.

De coproducent was Tom Dowd, een beroemde muziekproducent die ook gewerkt heeft met artiesten als Lynyrd Skynyrd en The Allman Brothers.

Het nummer gaat over de kracht en het gevaar van passie, die overal te vinden is en soms de grenzen van de liefde overschrijdt.

Passion verscheen op het album Foolish Behaviour, dat in november 1980 werd uitgebracht.

Het nummer was de eerste single van het album en werd een groot succes in verschillende landen.

Het bereikte onder andere de vijfde plaats in de Amerikaanse Billboard Hot 100, de tweede plaats in Canada en de eerste plaats in Zuid-Afrika.

Zowel in Vlaanderen als in Nederland bereikte het nummer de vierde plaats in de hitparade.

Het nummer werd ook uitgebracht als een 12-inch promotiesingle met een langere versie van 7:30 minuten. (Joepie 22 oktober 1978)

Fb Weetjes over popmuziek

45 jaar geleden, te gast bij Charlton Heston en zijn vrouw Lydia Clarke.

Charlton Heston en zijn vrouw Lydia Clarke waren een Amerikaans acteurskoppel dat bekend werd door hun rollen in films als The Ten Commandments, Ben-Hur en The Greatest Show on Earth.

Ze ontmoetten elkaar op de Northwestern-universiteit en trouwden in 1944.

Ze bleven samen tot de dood van Heston in 2008.

Gisteren nog vandaag

Ze hadden twee kinderen: Fraser Clarke Heston, die ook acteur en regisseur werd, en Holly Heston Rochell, die advocaat werd. Naast acteren hielden ze zich ook bezig met fotografie, theater en activisme.

Ze steunden de burgerrechtenbeweging van Martin Luther King en waren lid van de National Rifle Association.

Lydia Clarke overleed in 2018 op 95-jarige leeftijd aan de gevolgen van een longontsteking.

Gisteren nog vandaag

Elvis Presley was ontembaar(Muziek Expres oktober 1978).

Elvis Presley scoorde een grote hit met zijn cover van het nummer Burning Love dat in 1972 werd uitgebracht als single.

Het nummer werd geschreven door de Amerikaanse componist Dennis Linde en dit voor de soul zanger Arthur Alexander.

Dennis Linde schreef ook nummers voor onder meer Roger Miller, Everly Brothers, Kitty Starr, Billy Swan, Teresa Brewer en Brenda Lee.

De producer van Burning Love was Felton Jarvis, die al sinds 1966 met Elvis samenwerkte en veel van zijn latere albums produceerde.

Met dit nummer bereikte hij voor de veertigste keer de Top 10 in zijn thuisland. In de Billboard Hot 100 was het nummer goed voor een tweede plaats op de Billboard Hot 100 en de eerste plaats op de Cash Box Top 100.

In Vlaanderen was de single goed voor een tiende plaats in de Brt Top 30 en in Nederland bereikte het nummer de negentiende plaats in de Top 40.

Deze week, 45 jaar geleden, komt de disco single Love Machine van Supermax binnen in de Brt Top 30.

Het nummer is geschreven door de oprichter van de groep, namelijk de Oostenrijkse Kurt Hauenstein.

De productie was in handen van Peter Hauke, die ook hun debuutsingle Don’t Stop The Music produceerde.

Hun tweede single Love Machine was in Vlaanderen goed voor een zesde plaats in de Brt Top 30 en in Nederland bereikte het nummer de elfde plaats in de Top 40.

De Duitse disco-rock fusion groep Supermax bestond uit acht leden en werd in 1976 opgericht.

De leden van de groep waren Hauenstein (Mini Moog, zang), Hans Ochs (gitaar), Ken Taylor (basgitaar), Lothar Krell (keyboards), Peter Koch (percussie), Jürgen Zöller (drums) en de zangeressen Cee Cee Cobb en Jean Graham.

Supermax bracht tussen 1976 en 1996 twaalf studioalbums uit.

Na het vertrek van Taylor in 1979 nam Hauenstein de basgitaar weer over.

Later voegden Bernadet Onore Eben en Jessica Hauenstein, de dochter van Kurt Hauenstein, zich bij de groep als achtergrondzangeressen.

Supermax was de eerste multiraciale band die door Zuid-Afrika toerde, ondanks doodsbedreigingen en politieke tegenstand.

In 1983 speelde Supermax als speciale gast uit Europa op het Reggae Sunsplash Festival in Montego Bay, Jamaica.

De groep bleef actief tot 2011, toen Hauenstein overleed op 62-jarige leeftijd aan een hartaanval.

Gisteren nog vandaag: Joepie 3 december 1978

Gisteren nog vandaag: Single van de week, African Blood van Supermax in de Hitkrant van Juni 1979

45 jaar geleden, de Gentse actrice Magda Cnudde speelt in de Jespersfilm de rol van Ondine Van Aelst, alias Rosanne Van Laere.

De film, Mijn vriend, is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van het proces Jespers dat in de jaren zeventig veel ophef veroorzaakte in België.

Magda Cnudde vertolkt de rol van Ondine met veel overtuiging en nuance.

Mijn mama en mijn plus vader waren toen ook te zien als figuranten in deze film.

De film, geregisseerd door Fons Rademakers, kwam in première op 5 april 1979.

De film was geen kassucces.

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

De Gentse actrice Magda Cnudde, leerde ik kennen toen ik werkte in het Ntg waar ze deel uitmaakte van het gezelschap bij het Nederlands Toneel Gent.

Magda Cnudde is een gerenommeerde Gentse actrice die zowel op het toneel als op het scherm schitterde.

Ze werkte samen met prestigieuze gezelschappen zoals NTGent en het Raamtheater, waar ze het podium deelde met grote namen als Bob Snijers, Steven De Lelie en Anneleen Cooreman.

Ze vertolkte uiteenlopende rollen in Het oneindige verhaal, de musical Peter Pan, Chocoladetongen en Spaans stuk.

Tijdens de Gentse Feesten van 2005 kroop ze in de huid van Flavie in De Paradijsvogels.

Ze maakte ook indruk op het witte doek in films als Mijn vriend en Pauline & Paulette. Ze had een rol in Confituur, de tweede film van Lieven Debrauwer.

Daarnaast was ze te zien in de BRT-jeugdserie Tim.

Ze was ook te gast op televisie in Heterdaad (mevrouw De Roover), Café Majestic (Rosalie), Alexander (Irene), Flikken (moeder van Kevin), Hallo België (Renée), De Kotmadam (Bernadette), Verschoten & Zoon (mevrouw Moreels), Aspe (Simonne Van Der Veken), Happy Singles (Martha) en Thuis (Hilde Camps).

Ze speelde een vaste rol in de VTM-serie Spoed als baliebediende/verpleegster Bea Goossens (2004-2008) en als Trudie, de “huismoeder” in Het Huis Anubis (2006-2009).

Van 2010 tot 2011 was ze te volgen in de VTM-soap Familie.

Van 2012 tot 2015 speelde ze mee in de jeugdserie Rox.