Tag: oktober 1978

45 jaar geleden, Frida en Anna van Abba in opstand.

Het nummer is zoals gewoonlijk geschreven door Benny Andersson en Björn Ulvaeus, en geproduceerd door hen samen met hun manager Stig Anderson.

In Vlaanderen was de single goed voor een tweede plaats in de BRT Top 30. In Nederland bereikte het nummer de vijfde plaats in de Top 40.

Het nummer was een groot succes in veel landen, en bereikte de top 10 in onder andere het Verenigd Koninkrijk, Duitsland, Frankrijk, Noorwegen, Australië. In hun thuisland was de single zelfs goed voor een eerste plaats.

Het nummer is ook te vinden op het verzamelalbum Greatest Hits Vol. 2 dat in 1979 verscheen.(Joepie 15 oktober 1978)

45 jaar geleden, hoe Nico Haak (geboren als Nicolaas Olivier Haak) zich fit houdt.

Nico Haak was niet altijd een bekende zanger.

Voordat hij doorbrak bij het grote publiek, had hij samen met zijn broer Dik een autospuiterij in Delfgauw, vlakbij Delft.

In december 1970 veranderde zijn leven toen hij werd opgemerkt door Martin Stoelinga, een manager van twee andere bandjes uit Delft.

Stoelinga raadde Haak aan om zelf liedjes te gaan schrijven. Haak nam dit advies ter harte en samen met zijn onderbuurman Polle Eduard, die toen speelde bij Tee Set en After Tea, bedacht hij een aantal nummers.

Door de contacten van Stoelinga kwam Haak in contact met Cor Aaftink en maakte hij een plaatje met de titel Ik zou zo graag in mijn leven (wel ’s wat willen beleven).

Op de B-kant van deze single staat het nummer De Vlieger dat geschreven werd door Haak en Han Grevelt en later bekend is door de vertolking van André Hazes.

Het plaatje werd gedraaid op enkele nationale radiozenders.

Haak begon met enkele optredens en er werd een bandje geformeerd met de naam De Paniekzaaiers, een project van Haak, Peter Koelewijn en Eduard.

De Paniekzaaiers bestond uit Jan en Aad Eland, Karel Schouten en Hennie Asman.

Het eerste televisieoptreden van Nico Haak en de Paniekzaaiers vond plaats in een show van Ted de Braak met het nummer Daar zie ik glazen staan.

De feestmuziek bleek aan te slaan en uiteindelijk brak Haak in 1973 definitief door met het lied Joekelille.

In 1974 werd het succes gecontinueerd met Honkie-Tonkie Pianissie en Sokkies Stoppen.

Nadat de samenwerking met Eduard was beëindigd, scoorde Haak in 1975 zijn grootste hit: Foxie Foxtrot.

Met dat lied werd onder de titel Schmidtchen Schleicher ook de Duitse markt veroverd.

Hij ontving op 24 maart 1977 een toonaangevende onderscheiding met de naam Goldene Labeltrofee voor de verkoop van meer dan 500.000 exemplaren in Duitsland.

Een doorbraak bij de oosterburen bleef verder uit, omdat Haak als grapje in de billen kneep van de presentatrice van het keurige muziekprogramma.

In 1978 werkte Haak weer samen met Eduard en scoorde hij zijn laatste grote hit: Is je moeder niet thuis.

Haak bleef gedurende de jaren tachtig een graag geziene gast in het schnabbelcircuit, maar wist zijn successen van de jaren zeventig niet meer te evenaren.

Hij had met zijn vrouw Jeanne drie kinderen, Nico jr, Kees en Eric (overleed als kind al).

Nico Haak is 51 jaar geworden en ligt begraven bij zijn zoon Eric in een familiegraf op de Algemene begraafplaats Jaffa in Delft.

Zijn zoon Kees treedt in de jaren 2010 op in hetzelfde genre en met dezelfde liedjes als zijn vader en ook met hetzelfde motto: Haak gevraagd, feest geslaagd (Diverse bronnen, Wikipedia en Joepie 16 oktober 1978).

Gisteren nog vandaag

Vandaag 45 jaar geleden, Karen Young met haar nummer Hot Shot komen binnen in de Brt Top 30.

Het nummer werd geschreven en geproduceerd door Andrew Kahn en Kurt Borusiewicz, en stond twee weken op nummer 1 in de Billboard disco chart.

Het nummer bereikte ook de 67e plaats in de Billboard Hot 100 en de 34e plaats in de UK Singles Chart.

In Vlaanderen was de single goed voor een derde plaats in de Brt Top 30, in Nederland bereikte het nummer de tweede plaats in de Top 40.

Het nummer is ook terug te vinden op haar debuutalbum met dezelfde naam dat werd uitgebracht door West End Records.

Karen Young was getrouwd met John Young, met wie ze een zoon had, John Jr.

Ze woonde in Philadelphia, waar ze ook geboren was.

Ze begon haar carrière als achtergrondzangeres voor artiesten als Lou Rawls, Teddy Pendergrass en Harold Melvin & the Blue Notes.

Ze had ook een eigen band, The Tri-Us, waarmee ze optrad in lokale clubs.

Na haar succes met Hot Shot probeerde ze haar stijl te veranderen en meer rock- en popnummers op te nemen, maar zonder veel succes.

In 1982 nam ze nog een discohit op, Deetour, die de 21e plaats haalde in de Dance Club Songs chart.

Karen Young overleed op 26 januari 1991, op 39-jarige leeftijd aan een maagbloeding.

In 2007 werd er een nieuwe versie van Hot Shot uitgebracht, met nieuwe remixen die gebruikmaakten van haar stem.

Deze versie bereikte de 7e plaats in de Dance Club Songs chart, bijna 30 jaar na het origineel en 16 jaar na haar dood.

45 jaar geleden, leuke video van het Free Jazz festival in Gent, in 1978.

Ondanks de kritische geluiden die zowel bij traditionele(re) muzikanten als bij de pers te horen waren over het controversiële karakter van freejazz, werd het genre toen druk beoefend in het Gentse.

Locaties waar het onder meer een dankbaar publiek vond, waren café Trefpunt, kleinkunsttheater Op Zolder en de Hotsy Totsy Club.

Ook in de auditoria van de universiteit en in studentenrestaurant De Brug werden vaak freejazzconcerten georganiseerd op initiatief van de Universitaire Jazzclub. (Patrick De Groote)

Deze week, 45 jaar geleden, komt de Amerikaanse zangeres Evelyn “Champagne” King met haar disco nummer Shame binenn in de Brt Top 30.

Het nummer is geschreven door John H. Fitch, Jr, Reuben Cross en Theodore Life die ook de producer was.

Theodore Life leerde we kennen in de jaren zeventig als lid van de funkband B.T. Express, waar hij keyboards speelde.

Later richtte hij zijn eigen platenlabel op, Life Records, en produceerde hij hits voor onder andere The O’Jays, The Whispers, Teddy Pendergrass en Patti LaBelle.

Hij werkte ook samen met Michael Jackson, Whitney Houston, Mariah Carey en Beyoncé.

Het nummer Shame was in Amerika goed voor een negende plaats in de Billboard Hot 100.

In Vlaanderen bereikte de single de zevende plaats in de Brt Top 30 en in Nederland de achttiende plaats in de Top 40.

Het nummer werd ook genomineerd voor een Grammy Award voor Best R&B Vocal Performance, Female.

Het nummer is ook terug te vinden op haar debuutalbum Smooth Talk.

Evelyn “Champagne” King heeft nog andere hits gehad, zoals I Don’t Know If It’s Right, Out There, Love Come Down en I’m in Love.

45 jaar geleden, reclame voor fotocamera’s van het merk Praktica (oktober – november 1978)

Praktica is een fotocameramerk dat sinds 1949 wordt geproduceerd door Pentacon, een bedrijf in de optische en fijnmechanische industrie in Dresden, Duitsland.

Praktica ontstond toen Siegfried Böhm de eerste 35mm spiegelreflexcamera met elektrische diafragma-simulatie ontwierp.

Het merk was populair in zowel Oost- als West-Europa, vooral onder fotoamateurs en latere professionele fotografen die een goedkoop en degelijk toestel zochten.

Praktica-camera’s waren voorzien van een schroefdraad (M42 x 1) waarmee de objectieven op de camera konden worden geschroefd.

Deze draad werd ook door veel andere fabrikanten gebruikt.

Na de val van het IJzeren Gordijn in 1990 daalden het imago en de verkopen van het merk aanzienlijk.

Praktica bestaat nog steeds als een merknaam van een Brits bedrijf dat optische producten produceert.

45 jaar geleden, Patricia Paay met haar nummer Malibu.

Patricia Paay schreef Malibu en ook het nummer The touch die te horen was op B-kant samen met John Volita, een pseudoniem van John van Katwijk. Beide nummers waren ook terug te vinden op haar album Malibu touch.

De arrangementen en de productie waren in handen van Gerard Stellaard.

Het nummer was in Vlaanderen goed voor een twintigste plaats en in Nederland bereikte het nummer de veertiende plaats in de Top 40.

Het nummer bereikte de 14e plaats in de Nederlandse Top 40.

45 jaar geleden, de Sparks zijn fuifnummers geworden.

Het nummer Beat The Clock dat in 1979 werd uitgebracht hebben ze zelf geschreven en is terug te vinden op het album No. 1 In Heaven.

Het album werd geproduceerd door de legendarische Giorgio Moroder, die ook verantwoordelijk was voor de elektronische sound van het album.

De single was in Vlaanderen goed voor een achtste plaats in de Brt Top 30. In Nederland bereikte ze de vijftiende plaats in de Top 40.

De tekst van Beat The Clock gaat over de druk die de muziekindustrie uitoefent op artiesten om hits te maken in een beperkte tijd.

Ron en Russell Mael begonnen al op jonge leeftijd met muziek maken en werden beïnvloed door artiesten als The Beatles, The Who en Frank Zappa.

Ze staan bekend om hun humoristische, ironische en soms provocerende teksten en hun flamboyante podiumoptredens.

Over hun privéleven is niet veel bekend, behalve dat ze allebei ongetrouwd zijn en geen kinderen hebben.