Tag: Tina Turner

Een passend eerbetoon aan een icoon: de muzikale erfenis van Bonnie Tyler

Gisteren is de zangeres Bonnie Tyler op 75-jarige leeftijd overleden. Haar verhaal begon in 1953, toen ze als Gaynor Hopkins ter wereld kwam in het Zuid-Welshe Skewen.

Ze groeide op met de muziek van Tina Turner en Janis Joplin, die ze gedurende haar hele leven als haar twee grote voorbeelden bleef zien.

Haar muzikale talent bleek al vroeg, toen ze op 17-jarige leeftijd deelnam aan een zangwedstrijd.

Dankzij een indrukwekkende vertolking van het nummer Those Were The Days van Mary Hopkin behaalde ze de tweede plaats.

De sensatie van het optreden en de waardering van het publiek gaven haar zoveel voldoening dat ze besloot voluit voor een zangcarrière te gaan.

Na een succesvolle auditie sloot ze zich aan bij Bobby Wayne And The Dixies. Deze formatie verliet ze na twee jaar om haar eigen band, Imagination, op te richten.

Omdat Hopkins vond dat haar geboortenaam te weinig uitstraling had voor een artiest, nam ze de artiestennaam Bonnie Tyler aan.

Later gaf ze overigens toe dat ze spijt had van die keuze. Als Bonnie Tyler trad ze aanvankelijk op in diverse bars en clubs in Zuid-Wales.

Daar werd ze ontdekt door Ronnie Scott en Steve Wolfe.

Deze producers en liedjesschrijvers namen haar direct onder hun hoede en bleven tot 1981 actief als haar managers, schrijvers en producers.

Zij wisten een platencontract voor haar te regelen bij RCA Records, waar haar allereerste single My My Honeycomb verscheen.

Dit typische popnummer deed echter erg denken aan de dertien-in-een-dozijn-popsongs uit de vroege jaren zeventig en wist de hitlijsten dan ook niet te bereiken.

Tyler zelf dacht later liever zo min mogelijk aan deze debuutsingle terug.

In 1976 kreeg de zangeres te maken met fysieke tegenslag en moest ze een keeloperatie ondergaan.

Na de ingreep kreeg ze het dwingende advies om zes weken lang volledig te zwijgen, waardoor ze zich alleen via geschreven briefjes verstaanbaar kon maken.

Omdat ze zich niet aan deze rustperiode hield, hield ze permanent een karakteristieke, schorre stem over aan de operatie.

Kort na deze medische ingreep scoorde ze haar eerste hit met ‘Lost in France’.

Dit nummer was nog voor de operatie opgenomen, waardoor luisteraars haar oude stemgeluid hoorden.

In Nederland behaalde de single een bescheiden 24e positie, in Vlaanderen was de single goed voor een vijftiende plaats in de BRT Top 30 en in haar thuisland Groot-Brittannië reikte het nummer tot de 9e plaats.

Haar grootste succes met deze plaat beleefde ze echter in Duitsland, waar het nummer ruim een half jaar in de Top 10 genoteerd stond.

De opvolger ‘More Than A Lover’ slaagde er vervolgens niet in om dit succes te evenaren.

Dat lukte haar derde single ‘It’s A Heartache’ daarentegen wel. Dit nummer groeide uit tot een internationale hit die in Groot-Brittannië de 4e plaats bereikte, in Nederland doorstootte naar de 3e positie en ook in de Verenigde Staten de Top 5 behaalde.

Toch bleek het lastig om deze populariteit vast te houden, want de zeven daaropvolgende singles flopten stuk voor stuk.

Tyler nam in totaal vier albums op voor RCA Records, waarbij ze door de maatschappij steeds nadrukkelijker in de richting van de countrymuziek werd gestuurd.

Mede door deze muzikale koers en het feit dat ze uitsluitend materiaal van Scott en Wolfe mocht opnemen, besloot ze in 1981 te breken met haar managers, producers en platenlabel.

Ze moest op zoek naar een volledig nieuw team, dat ze vond in CBS Records, manager David Aspden en producer Jim Steinman.

Hun samenwerking leidde tot het album Faster Than The Speed Of Night, waarmee ze resoluut brak met haar muzikale verleden en een compleet nieuwe sound introduceerde.

Op dit album stond de wereldhit ‘Total Eclipse Of The Heart’, die Tyler haar allereerste nummer 1-hit opleverde in zowel Groot-Brittannië als de Verenigde Staten, hoewel het nummer in Nederland vreemd genoeg bleef steken op de 24e plek.

In Vlaanderen was de single goed voor een zestiende plaats in de BRT Top-30.

Ondanks het beperkte succes in Vlaanderen en Nederland, blijft ‘Total Eclipse Of The Heart’ voor de meeste mensen nog altijd het nummer dat zij het meest associëren met Bonnie Tyler

Op Spotify is het nummer inmiddels al meer dan 1 miljard keer gestreamd.

Het album zelf bereikte eveneens de top van de hitlijsten.

Nieuwe hitsingles bleven daarna echter uit en ook het daaropvolgende album Secret Dreams And Forbidden Fire werd geen commercieel succes.

Zelfs de inzet van een andere producer, Desmond Child, kon het tij niet keren; hoewel Secret Dreams goede kritieken ontving, liet de promotie vanuit de platenmaatschappij te wensen over.

Wat veel mensen niet weten, is dat ‘The Best’ van Tina Turner een cover was.

Bonnie Tyler bracht het nummer namelijk al in 1988 uit, een jaar voordat Tina Turner met haar versie kwam.

Het nummer was geschreven door de bekende producer en componist Mike Chapman, in samenwerking met Holly Knight, die geboren werd als Holly Erlanger.

Om haar carrière nieuw leven in te blazen, besloot de zangeres in 1991 tot een radicale koerswijziging en verhuisde ze naar Duitsland, het land waar ze historisch gezien altijd veel succes had gehad.

Deze stap wierp al snel zijn vruchten af, want haar albums Bitterblue en Angelheart werden in diverse Europese landen bekroond met goud of platina.

Opvallend genoeg werden deze platen destijds niet eens uitgebracht in Groot-Brittannië.

In 1995 bracht ze het album Free Spirit uit via East West in Europa en Atlantic Records in de Verenigde Staten.

Ondanks uitstekende recensies vielen de verkoopcijfers van het album erg tegen.

De single ‘Making Love Out Of Nothing At All’ werd daarentegen wel populair.

In Engeland miste het nummer de hitlijsten, omdat er simpelweg te weinig fysieke exemplaren in de winkels lagen, maar in Nederland wist de single wel door te dringen tot een mooie 12e positie in de Top 40.

In Vlaanderen bereikte het nummer niet de hitparade.

Het nummer ‘Making Love (Out Of Nothing At All)’ is geschreven door Steinman en voor het eerst uitgebracht door Air Supply in 1983.

In maart 2013 lanceerde Tyler haar album Rocks And Honey.

Dit project was opgenomen in de Amerikaanse muziekstad Nashville, waarmee de zangeres na vele jaren weer bewust terugkeerde naar haar oude country-roots.

Op haar 62e vertegenwoordigde Tyler in 2013 het Verenigd Koninkrijk tijdens het Eurovisiesongfestival in Malmö met het nummer Believe In Me, waarmee ze uiteindelijk op de 19e plaats eindigde.

Gedurende haar carrière werd Bonnie Tyler in totaal drie keer genomineerd voor een Grammy, de belangrijkste Amerikaanse muziekprijzen.

Daarnaast werd ze opgenomen in de Orde van het Britse Rijk voor haar grote verdiensten voor de muziek.

Tijdens haar indrukwekkende muzikale loopbaan bracht de Welshe zangeres 18 studioalbums en 83 singles uit, waarmee ze wereldwijd meer dan 100 miljoen platen wist te verkopen.

In juni 1976 dacht iedereen nog dat Bohemian Rhapsody van Queen dé single van het jaar zou worden, maar plotseling dook er een ernstige concurrent op voor die felbegeerde titel.

De single “Music” van John Miles beloofde namelijk een internationale knaller te worden, waarmee Engeland er in één klap een nieuw fenomeen bij had.

Zeker na het uitbrengen van zijn prachtige debuutalbum Rebel, met daarop ook de eerdere single Highfly, werd de muzikant door velen meteen in hetzelfde rijtje geplaatst als idolen zoals Leo Sayer en David Essex.

In tegenstelling tot die twee langharige krullenbollen, die er destijds zeer modieus bij liepen, presenteerde John Miles zich op foto’s, op televisie en op zijn platenhoezen liever met een ouderwetse vetkuif.

In reclamecampagnes werd hij dan ook volop gelanceerd als een soort zingende James Dean.

Toen hem werd gevraagd of een flinke portie muzikaal talent alleen niet voldoende was, legde hij lachend uit dat dit imago hem juist heel snel naar de top had gebracht.

Vroeger had hij net zo’n grote bos krullen als Leo Sayer en David Essex, alleen nog een stuk langer, maar hij wilde simpelweg anders zijn.

Het besluit om zich bij zijn televisieoptreden als James Dean te stylen, bleek een gouden greep. Binnen twee weken schreven de kranten volop over de vergelijking, en dat is daarna altijd zo gebleven.

Niet alleen de hoesfoto, die zo weggeslopen leek uit Deans bekende film ‘Giant’, deed aan de legendarische filmheld denken; ook de titeltrack van de elpee Rebel verwees naar hem.

John Miles gaf toe dat hij altijd al een enorme bewondering voor de acteur had gehad.

Hij had talloze boeken en biografieën over hem gelezen en al zijn films intensief bekeken. Op basis daarvan concludeerde hij dat James Dean feitelijk helemaal geen rebel was, een standpunt dat hij destijds ook letterlijk bezong in het titelnummer van zijn eerste plaat.

Hoewel hij dacht nooit te worden zoals zijn idool, vond hij de constante vergelijking door het publiek absoluut niet erg.

De zanger, die destijds werd begeleid door Alan Parsons, de bekende producer van onder andere Pilot en Cockney Rebel, maakte zich weinig illusies over de vluchtigheid van populariteit.

Toch zorgden zijn verfijnde composities, met de toenmalige hit ‘Music’ voorop, er destijds al voor dat hij in één moeite door tussen de allergrootste artiesten werd geplaatst.

Op jonge leeftijd leerde John Miles al piano en gitaar spelen en op zijn achttiende speelde hij in de groep The Influence, met gitarist Vic Malcolm en drummer Paul Thompson, die vanaf 1971 de drummer bij Roxy Music werd.

In 1976 produceerde Alan Parsons zijn eerste album, Rebel.

De rockballade Music werd een wereldhit en leidde tot een Amerikaanse tournee met Elton John.

Nadat zijn eigen carrière later vastliep, werkte John Miles vervolgens als studiomuzikant voor andere artiesten.

Hij werd vooral bekend als de vaste gitarist van Tina Turner, met wie hij vanaf 1987 toerde. Bij het Alan Parsons Project zong hij een aantal nummers, waaronder La Sagrada Familia in 1987, en in 1992 begeleidde hij Joe Cocker.

John Miles werd daarnaast door grote artiesten als Jethro Tull, Fleetwood Mac, Tom Petty, Stevie Wonder en Jimmy Page van Led Zeppelin mee op tournee gevraagd.

In 1985 was John Miles al aanwezig bij de allereerste editie van Night of the Proms in Antwerpen.

Sindsdien was hij als zanger en als leider van de Electric Band een vast onderdeel van Night of the Proms, met uitzondering van 2008, toen hij op tournee was met Tina Turner en tijdelijk werd vervangen door Midge Ure.

Miles is een muzikale uitdaging nooit uit de weg gegaan, wat zorgde voor onvergetelijke muzikale momenten, waaronder zijn duetten met Andrea Bocelli, Michael McDonald, Sharon den Adel, Anastacia, Zucchero, Emily Bear, Lara Fabian, Milow en Ronan Keating.

Daarnaast verzorgde hij schitterende covers van hits van Queen, Led Zeppelin, ELO, Miley Cyrus, Avicii en Van Halen.

John Miles overleed op 5 december 2021 op 72-jarige leeftijd na een kort ziekbed door kanker in zijn woonplaats Newcastle.

Naast zijn vrouw Eileen, met wie hij 49 jaar getrouwd was, liet hij een zoon, een dochter en twee kleinkinderen na.

John Miles, ik ben geen James Dean, ik lijk er alleen maar op (Joepie 6 juni 1976)

Gisteren nog vandaag

40 jaar geleden, Tina Turner, waar blijft de grote liefde in mijn leven

Na decennia in de schijnwerpers, vond Turner rust en geluk in Zwitserland, waar ze sinds de jaren negentig woonde.

Haar grote liefde was de Duitse muziekmanager Erwin Bach, die ze in 1985 ontmoette.

Hij was haar onvoorwaardelijke steun tijdens de ernstige gezondheidsproblemen die haar leven teisterden, waaronder een hoge bloeddruk, een beroerte en darmkanker.

Toen enkel een orgaantransplantatie haar nog kon redden, doneerde hij een nier. In 2013 bekroonden ze hun lange relatie met een bruiloft in Zürich en ruilde ze haar Amerikaanse nationaliteit in voor de Zwitserse.

Tina Turner overleed op 24 mei 2023 op 83-jarige leeftijd in haar huis in Zwitserland.

Een aangrijpend artikel in de Joepie van 4 juni 1975, “De Vlaamse zanger Tony Winter na zware klap, namelijk het overlijden van zijn vrouw Rita Heymans, een loopbaan in dienst van zijn kinderen”, belichtte de moeilijke periode voor Tony Winter.

Tony Winter, geboren als Frans De Schrijver en getogen in Affligem-Teralfene (Vlaams-Brabant), begon zijn muzikale reis op veertienjarige leeftijd als gitarist.

Zijn artiestennaam was een speelse knipoog naar Willy Sommers, met de ambitie om de nummer twee in Vlaanderen te evenaren.

Dit lukte echter niet helemaal, want buiten twee bescheiden hits – “Geef mij jouw liefde” (een vertaling van Mike Brants “C’est ma prière”) in 1972 en “Mi Amore Angelica” in 1974, die de top van de Vlaamse Top 10 bereikte – bleef een doorbraak uit.

Na het tragische overlijden van zijn echtgenote in 1975, sloeg Tony Winter een nieuwe weg in.

Hij toerde met Frédéric François als diens licht- en geluidstechnicus.

In 1977 richtte hij zich op productiewerk en kwam hij in contact met Emly Starr. Tony Winter produceerde en schreef onder andere “No No Sheriff” voor Emly Starr, een nummer dat de veertiende plaats bereikte in de BRT Top 30 en de tweeëndertigste plaats in de Nederlandse Top 40.

Ook schreef hij “Samson” voor haar, waarmee Emly Starr België vertegenwoordigde op het Eurovisie Songfestival in 1981 en op de dertiende plaats eindigde met 40 punten.

Hoewel Tony en Emly verdwenen van het zangtoneel, werden ze bekend als het brein achter Globe Show Center in Denderleeuw, dat ook een filiaal in Dubai heeft. In de opnamestudio’s van het Globe Show Center in Denderleeuw werden onder andere de eerste uitzendingen van “Tien om te zien” opgenomen.

Tony Winter was zelfs de bedenker van de titel!

Zelfs wereldsterren als Tom Jones en Tina Turner maakten gebruik van zijn studio’s.

Tony’s drang naar innovatie leidde tot de ontwikkeling van de “Cyber-stage” in 1993.

In 2018 lanceerde hij met zijn bedrijf HD Ledshine het grootste mobiele scherm ter wereld, met afmetingen van 16 meter breed en 9 meter hoog.

Tragisch genoeg werd Tony Winter ernstig ziek door een zeldzame bijwerking van een medicijn.

Hij overleed op 2 februari 2022 op 71-jarige leeftijd.

Tina Turner, oma draait de klok terug (Muziek Expres oktober 1978)

Een van de bekendste nummers van Ike en Tina Turner is Nutbush City Limits, een rock- en soulnummer dat gaat over het geboortedorp van Tina Turner in Tennessee.

Het nummer werd geschreven door Tina zelf en geproduceerd door Ike, die ook de gitaarpartij speelde.

Nutbush City Limits was een grote hit in 1973, toen het de tweede plaats bereikte in de Billboard R&B chart en de elfde plaats in de Billboard Hot 100.

In 1978 werd het nummer opnieuw uitgebracht als een discoversie, die opnieuw de hitlijsten haalde in verschillende landen.

In Vlaanderen was de single toen goed voor een twintigste plaats in de Brt Top 30 en in Nederland een twaalfde plaats in de Top 40.

In 1991 verfriste Tina het nummer, zou ze volgens mij niet moeten gedaan hebben, maar de single bereikte wel terug de hitparade.

Meer nog, de single bereikte zelfs in Vlaanderen de tiende plaats in de Brt Top 30.

In Nederland was het nummer goed voor een elfde plaats in de Top 40.

Het nummer is gecoverd door andere artiesten, zoals Bob Seger, Alvin Lee, Sam Brown en Glee Cast.

45 jaar geleden, de Amerikaanse zangeres Judy Cheeks met haar hit Mellow Lovin’.

Het nummer Mellow Lovin’ schreef ze zelf en dit samen met Ronald Lee Williams-Clarke en Anthony Monn.

In Vlaanderen was het nummer goed voor een eenentwintigste plaats in de Brt Top 30. In Nederland bereikte de single niet de hitparade.

Judy Cheeks begon haar carrière als achtergrondzangeres voor onder andere Stevie Wonder, Ike en Tina Turner en Donna Summer.

Voor haar debuutsingle You Flu uit 1973, kreeg ze steun van Ike Turner.

Ondanks die steun was het geen hit en ook de opvolgers deden het niet goed.

Het betekende dan ook het einde van de samenwerking met haar platenfirma United Artists Records.

Zoals Donna Summer, verliet ze Amerika en ging ze aan de slag in Duitsland.

Daar werkte ze onder meer als achtergrondzangeres van Udo Jurgens.

In die periode waren er geruchten dat ondanks Udo Jurgens getrouwd was met het Duitse fotomodel Erika Meier. Er toch een liefdesrelatie is ontstaan tussen de Udo en Judy.

Feit is dankzij hem kreeg ze in 1977 een platencontract bij de Duitse platenfirma Ariola. De platenfirma waar ook Udo Jurgens onder contract staat.

Om haar te lanceren als zangeres in Europa besloot Udo Jurgens om van zijn nummer Einmal Wenn Du Gehst uit 1969 een duet te maken. Voor het Engelse gedeelte van het nummer schreef Judy Cheeks de tekst.

In Vlaanderen bereikte de single niet de hitparade. In Nederland was het nummer goed voor een zestiende plaats in de Top 40.

De platenfirma bracht haar in contact met de Duitse producer Anthony Monn.

Anthony Monn kennen we ook als de producer van de eerste vier albums van Amanda Lear.

Samen met haar schreven ze bijna alle nummers voor haar enige album Please Give Me This Night bij Ariola.

Buiten de hit Mellow Lovin’ bevat het album ook een Disco cover van de klassieker Suspicious Minds.

Ook uitgebracht op de b-kant van de single The Little Girl In Me.

Deze opvolger van Mellow Lovin’ was zowel in Vlaanderen als in Nederland geen hit.

In de jaren tachtig verhuisde ze naar Engeland, waar ze meer succes had met dance- en soulmuziek.

Ze scoorde hits met onder andere I Still Love You, Reach, Respect en As Long As You’re Good To Me.

In de jaren negentig werkte ze samen met producers als Stock Aitken Waterman en Roger Sanchez.

Ze bracht ook een gospelalbum uit, getiteld True Spirit.

In de maand juni van 2023 bracht ze haar nieuwe single Let Your Soul Dance uit en eind augustus kregen we terug nieuw werk van haar met de single Hands Up In The Air.