In de herfst van 1986 zat KK Downing midden in de Fuel for Life Tour, de wereldtournee die Judas Priest sinds mei afwerkte voor hun album ‘Turbo’.
Met zo’n 105 concerten verspreid over Noord-Amerika, Europa en Japan was het een loodzwaar jaar.
Het podium was ronduit gigantisch en theatraal, inclusief een enorme oprijzende robot met de bijnaam The Metallian, het monster dat eerder al de hoes van ‘Defenders of the Faith’ sierde.
De traditionele zwarte studs hadden de heren ingeruild voor kleurrijkere leren pakken, een visuele stijl die naadloos aansloot bij het meer gepolijste geluid van die periode.
Hoewel de tournee een commercieel schot in de roos was met uitverkochte zalen aan de lopende band, hielden de groepsleden er onder de streep bitter weinig aan over.
Volgens zanger Rob Halford kwam de financiële eindbalans zelfs op een droge nul uit.
De kolossale, op maat gemaakte podiumconstructie, de torenhoge kosten voor trucks, tourbussen en crew, extra technici voor onder meer de elektronische drums én wat Halford omschreef als goochelarij in de boekhouding, slikten de opbrengsten integraal in.
Hij noemde het hele spektakel achteraf ronduit belachelijk duur, al was zo’n megalomane aanpak typerend voor de hardrock- en metalshows uit het midden van de jaren tachtig.
In de Verenigde Staten stond vaak Dokken in het voorprogramma.
Die Amerikaanse formatie beleefde toen haar absolute gloriedagen en scoorde flinke MTV- en radiohits met nummers als ‘In My Dreams’, gedragen door een opvallend toegankelijke en radiovriendelijke rocksound.
In Europa mocht onder meer Warlock de zalen opwarmen.
De Duitse metalband rond frontvrouw Doro Pesch wist met een rauwere aanpak en hun kersverse plaat ‘True as Steel’ het Europese publiek moeiteloos voor zich te winnen.
Ook onze contreien werden niet overgeslagen: op maandag 20 oktober 1986 zetten ze de Jaarbeurs in Utrecht op stelten, om amper een dag later, op dinsdag 21 oktober, hetzelfde kunstje over te doen in een kolkend Vorst Nationaal in Brussel.
Na een slopende show liet Downing tegenover de verzamelde pers vallen dat zijn ultieme jongensdroom eindelijk werkelijkheid was geworden: een eigen Ferrari.
Hij had de rode bolide intussen al twee jaar op stal staan, maar op de teller prijkte nog geen duizend mijl, een goeie 1600 kilometer.
Geld maakt niet gelukkig, concludeerde hij met een knipoog, als je door een tourschema van negen maanden per jaar toch nooit de tijd vindt om ermee de baan op te gaan.
Klagen deed de blonde gitarist desondanks niet. Met Judas Priest ging het na elk album crescendo en hij stond precies waar hij wilde staan: aan de absolute top.
Gehuld in een strak zwartleren pak met een roze glitterhandschoen denderde hij avond na avond zij aan zij met Glenn Tipton synchroon over het podium.
De optredens eisten fysiek wel hun tol, want buiten een korte adempauze rond Kerstmis waren de heren vrijwel continu onderweg.
Het muzikantenbestaan slorpte hem volledig op, maar hij maalde er niet om: die grenzeloze vrijheid was precies waar hij vroeger van had gedroomd.
Een doorsnee gezinsleven hoefde voor hem niet, en direct na zo’n slopende reeks optredens opnieuw de studio induiken zag hij evenmin zitten. Zijn thuis was zijn reiskoffer.
Om de torenhoge Britse belastingen te ontwijken en te genieten van de zon, had hij destijds een toevluchtsoord aan de Spaanse Costa del Sol.
Daar hadden de bandleden in alle rust gerepeteerd en aan het songmateriaal geschaafd, alvorens richting de befaamde Compass Point Studios op de Bahama’s te vliegen voor de opnames.
Veel tijd om van zijn Spaanse stulpje te genieten was Downing echter niet gegund, want het moordende tourschema duldde geen uitstel.
Judas Priest gold destijds als een van de weinige bands die al meer dan een decennium in een vaste kern samenspeelde, zonder constante personeelswissels.
Eenvoudig was dat niet altijd geweest, maar de groepsleden waren nuchter en professioneel genoeg om onderlinge meningsverschillen volwassen uit te praten.
K.K. Downing beschreef die zakelijke dynamiek later heel openhartig in zijn autobiografie Heavy Duty: Days and Nights in Judas Priest.
Het waren geen hechte stapmaten die buiten het werk bij elkaar over de vloer kwamen; zodra ze samenkwamen, ging de focus meteen op de muziek.
Net door elkaar die professionele ademruimte te gunnen, slaagden ze erin om al die jaren aan de wereldtop stand te houden.
Waren er hier destijds getuigen bij in Utrecht of Vorst Nationaal die The Metallian en de heren in vol ornaat live aan het werk hebben gezien?
Vijfentwintig jaar later, in 2011, kwam er plotseling een einde aan dat decennialange verbond en verliet KK Downing Judas Priest.
Officieel klonk het destijds nog dat alles in onderling overleg gebeurde en dat de heren als vrienden uit elkaar gingen.
De werkelijkheid bleek achteraf een pak minder fraai, want sindsdien is er flink wat vuile was buiten gehangen.
Waar destijds werd aangenomen dat hij op zijn lauweren ging rusten, bleek dat allerminst zijn bedoeling te zijn geweest.
De frustraties zaten simpelweg te diep: Downing kon zich niet meer vinden in de muzikale koers van de groep, ergerde zich aan het niveau van de liveshows en ook de sfeer onderling zat helemaal scheef.
Eigenlijk had hij gewoon nood aan een adempauze en wilde hij de deur naar Priest nooit definitief dichttrekken.
Hij kreeg dan ook al snel spijt van zijn vertrek.
Toen zijn oude strijdmakker Glenn Tipton wegens de ziekte van Parkinson noodgedwongen moest stoppen met toeren, hoopte Downing stiekem dat de telefoon zou rinkelen voor een terugkeer.
Vanuit het Priest-kamp bleef het echter muisstil. Ook voor de viering van het vijftigjarige jubileum van de band werd hij straal genegeerd, en dat steekt nog altijd.
Achter de schermen speelde zich destijds een bizar verhaal af met twee verschillende ontslagbrieven.
Het ging om veel meer dan alleen een muziekband: Judas Priest opereert zakelijk via de vennootschap Judas Priest Music Limited. Downing was daar zowel directeur als aandeelhouder van, naar eigen zeggen met een kwart van de aandelen.
De groepsnaam, de merchandising en een belangrijk deel van de zakelijke beslissingen liggen bij dat bedrijf, waardoor een formele ontslagbrief juridisch noodzakelijk was.
Zijn eerste brief uit 2011 was hoffelijk en netjes geformuleerd. Omdat Downing vond dat die versie de werkelijkheid verbloemde, stuurde hij er meteen een tweede achteraan waarin hij keihard uithaalde naar zijn ex-collega’s en de koers van de muziek.
Het management koos er destijds logischerwijs voor om enkel die eerste, diplomatieke versie naar buiten te brengen.
Volgens Downing zelf is het net die vlijmscherpe tweede brief geweest die ervoor zorgde dat de overige bandleden de deur voorgoed in het slot gooiden.
Na zijn vertrek hielden Rob Halford, Glenn Tipton en Ian Hill de touwtjes van het bedrijf stevig in handen.
Downing bleef nog jarenlang aandeelhouder, maar had naar eigen zeggen, vrijwel geen zeggenschap meer
In 2021 legde hij ook zijn mandaat als directeur definitief neer.
Zijn aandeel in de songrechten had hij in 2018 al van de hand gedaan aan Round Hill Music.
De klap bij de trouwe aanhang kwam toen keihard aan.
Veel fans reageerden stomverbaasd en diepbedroefd, zeker omdat de groep net aan de vooravond stond van de Epitaph-tour, die indertijd nota bene als de ultieme afscheidstournee werd aangekondigd.
Op online forums en sociale media overheersten ongeloof en spijt: zonder KK zou Judas Priest nooit meer hetzelfde zijn.
Tegelijkertijd toonden sommigen ook begrip: als het heilige vuur en het speelplezier weg waren, was stoppen de meest eerlijke keuze.
In de jaren daarna bleef een groot deel van de fans hem vurig missen.
De hoop op een verzoening flakkerde weer even op toen hij in 2022 kort samen met zijn oude makkers op het podium stond tijdens de inhuldiging in de Rock & Roll Hall of Fame.
Richie Faulkner, de man die de loodzware taak kreeg om zijn plek in te nemen, heeft altijd benadrukt dat je een boegbeeld als Downing niet zomaar vervangt.
Hij zat er veertig jaar en heeft de legendarische sound mee vormgegeven, liet Faulkner later optekenen.
Zijn insteek was dan ook nooit om Downing te doen vergeten, maar om zijn eigen stempel te drukken met het diepste respect voor het muzikale verleden.
Faulkner is intussen een onmisbare vaste waarde binnen Judas Priest, en de band blijft onvermoeibaar toeren, zoals met hun Faithkeepers-tournee in Europa in 2026.
Stilzitten bleek uiteindelijk niets voor Downing.
Hij besloot de gitaar weer op te pakken en stampte KK’s Priest uit de grond. Daarvoor haalde hij niemand minder dan ex-Judas Priest-zanger Tim ‘Ripper’ Owens aan boord, geflankeerd door gitarist A.J. Mills van Hostile, bassist Tony Newton van Voodoo Six en drummer Sean Elg van Deathriders.
Daarmee bewees de gitarist dat hij nog altijd over bakken energie beschikt.
Ook in 2026 stond hij nog volop in de spotlights: KK’s Priest trok die herfst op een uitgebreide Noord-Amerikaanse tournee als special guest van W.A.S.P., met een stomende mix van tijdloze Priest-klassiekers en eigen stevig werk.
Gisteren nog vandaag
Judas Priest, de goede ouwe keiharde rock (Joepie 8 januari 1975)
Rob Halford van Judas Priest in de Joepie van 18 mei 1980
Gisteren nog vandaag
Judas Priest (Poster Joepie 9 oktober 1983)
Op 9 oktober 1978 brachten de Britse rockers van Judas Priest hun vijfde studioalbum uit: Killing Machine.
Voor de Amerikaanse markt kozen ze echter voor de titel Hell Bent For Leather, omdat de oorspronkelijke naam te gevoelig lag na een recente schietpartij op de Cleveland Elementary School.
In die Amerikaanse release werd het titelnummer Killing Machine dan ook vervangen door de Fleetwood Mac-cover The Green Manalishi (With The Two Pronged Crown).
Waar de teksten net als op de voorgaande albums lekker donker bleven, koos de band muzikaal voor een meer toegankelijke en commerciële insteek.
Dat legde hen geen windeieren, want er verschenen maar liefst vier singles van de plaat: Before the Dawn, Take On the World, Evening Star en The Green Manalishi.
De grootste hit bleek echter Hell Bent For Leather. Die kraker is sindsdien nooit meer uit de live setlist verdwenen en luidt nog altijd het moment in waarop zanger Rob Halford op een Harley Davidson het podium op komt scheuren.
Judas Priest, neemt nieuwe start in Amerika (Joepie 27 juli 1980)
Judas Priest, een lesje zelfverdediging (Joepie 29 januari 1984)
Judas Priest , de nieuwe kleren van de keizers (Joepie 18 mei 1986)
Gisteren nog vandaag
Judas Priest onthutst, we schrikken zelf van onze show (Joepie 14 februari 1982)
Gisteren nog vandaag
Op 4 januari 1984 bracht het Britse Judas Priest hun negende studioalbum Defenders of the Faith uit. Hoewel Wikipedia 13 januari noemt, houdt de officiële website van de band het ook gewoon op 4 januari.
Van deze plaat verschenen drie singles: Freewheel Burning, Some Heads Are Gonna Roll en Love Bites. Vooral over de track Eat Me Alive ontstond destijds flink wat ophef in het vrome Amerika, omdat de tekst over orale seks zou gaan. Naast de bekende singles zijn overigens ook The Sentinel en Jawbreaker uitgegroeid tot absolute metalklassiekers.
Commercieel deed het album het uitstekend: in Amerika schopte de plaat het tot de achttiende plek in de Billboard-albumlijst, terwijl in Nederland de 27ste positie werd bereikt.
