Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
Auteur: Patrick De Graeve
Patrick De Graeve is een gepassioneerde blogger die schrijft over zijn ervaringen en inzichten in de wereld van de popmuziek en geschiedenis. Hij is de oprichter en beheerder van de Facebookgroepen Gisteren nog vandaag en Weetjes over Popmuziek, waar hij regelmatig interessante feiten, anekdotes en trivia deelt met andere muziekliefhebbers. Patrick is ook een fervent verzamelaar van tijdschriften, vooral van het populaire Belgische blad Joepie. Hij heeft een volledige collectie vanaf september 1973 tot en met eind december 1989, die hij zorgvuldig bewaart en koestert. Patrick's blog, Gisteren nog vandaag, is een bron van inspiratie en nostalgie voor iedereen die meer wil weten over de geschiedenis van Vlaanderen en dat via oude tijdschriften, foto's, tv-reeksen, films en reclame.
Het Kasteel ter Ham is een historisch waterslot in Steenokkerzeel, dat al sinds de 13e eeuw bestaat.
Het huidige kasteel werd gebouwd rond 1500 door Filip III Hinckaert, die het domein had gekocht van de familie van Lannoy.
Hij liet het oude stenen kasteel afbreken en een nieuw kasteel optrekken, omgeven door grote vijvers en twee ophaalbruggen.
Het kasteel werd geïnspireerd door het kasteel van Laarne en kreeg een donjonachtig uitzicht met een groot zadeldak, kantelen en een kegelvormige torenspits.
Het kasteel wisselde nog verschillende keren van eigenaar, onder meer de families van Hamme, Brandenburg, Cotereau, Salm, Groesbeek en de Croix.
Het kasteel kende ook verschillende verbouwingen en restauraties, vooral in de 18e en 20e eeuw.
In 1929 werd het kasteel verhuurd aan de voormalige keizerin Zita van Bourbon-Parma en haar gezin, die er tot mei 1940 verbleven.
In 1943 werd het kasteel zwaar beschadigd door een Duitse bom.
In 1955 kocht de gemeente Steenokkerzeel het domein, maar kon het niet onderhouden.
In 1964 werd het kasteel eigendom van de Vlaamse overheid, die het liet restaureren en inrichten als conferentieoord.
Sinds 2014 is het kasteel in erfpacht gegeven aan Optimum C, een expertisecentrum voor ouderenzorg.
In de onmiddellijke nabijheid van het kasteel, op de plaats van de oude kasteelhoeve, werden vanaf 2018 twintig nieuwbouwwoningen opgetrokken.
Halsema werd geboren in Amsterdam in een katholiek gezin, als zoon van schrijver-tekenaar Arie Halsema en Maria Hermina Schelvis.
Zijn eerste kennismaking met het podium waren zijn optredens in de door zijn vader geschreven revuetjes.
Zijn cabaretdebuut maakte Halsema in 1960, bij het ‘Pauze-Cabaret’ in de City Music Hall in Amsterdam.
Een jaar later ging hij aan de slag bij cabaret ‘Lurelei’.
Aanvankelijk deed hij dit als pianist en componist, maar na verloop van tijd nam hij ook een deel zang en spel voor zijn rekening.
Omdat hij de groep op den duur te commercieel vond worden, verliet hij Lurelei in 1964 en solliciteerde bij het ABC-cabaret van Wim Kan en Corry Vonk.
Aanvankelijk werd hij daar geweigerd, maar na lang aandringen kon hij toch tot het gezelschap toetreden.
Bij het ABC-cabaret leerde hij de fijne kneepjes van het vak en werd hij een veelzijdige cabaretier.
Hij leerde daar de danseres Anke Cordess kennen met wie hij trouwde en een zoon kreeg.
In 1967 verliet hij het cabaretgezelschap en begon hij freelancewerk te doen.
In 1968 vroeg cabaretier Gerard Cox of hij samen met hem iets wilde doen.
Omdat Frans Halsema ook al zoiets aan Adèle Bloemendaal had beloofd, besloten ze gedrieën een programma te maken.
Zo ontstond in 1968 de voorstelling “Met blijdschap geven wij kennis”.
Daarnaast was hij ook te zien in televisieshows waarin hij als zanger, danser en acteur optrad met artiesten uit binnen- en buitenland.
In 1971 verscheen het album Portret van Frans Halsema met o.a. het lied met de titel Dolf van der Linden een ode aan de Nederlandse dirigent Dolf van der Linden.
Van 1971 tot 1973 speelde hij met Jenny Arean twee seizoenen lang in de musical En nu naar bed van Annie M.G. Schmidt en Harry Bannink.
Dankzij deze musical had hij samen met Jenny Arean in 1972 een hit met het nummer Vluchten kan niet meer.
Toen hij met Jenny Arean een kortstondige relatie begon, liep zijn huwelijk op de klippen.
De scheiding met Anke werd op 26 juli 1976 uitgesproken.
Met zijn nieuwe vriendin, de KRO-programmamaakster Ria Groeneveld, verhuisde hij in 1976 naar een boerderijtje in Dreumel in het Land van Maas en Waal.
In 1973 maakte Halsema een tweede programma met Gerard Cox: Wat je zegt ben je zelf.
Het werd een succes, maar Halsema vond het naar eigen zeggen ‘te plat’ en hij brak dan ook met Cox en begon dan met een solocarrière.
Zijn eerste voorstelling was geen succes, maar zijn tweede en derde productie sloegen beter aan.
Toen Halsema gevraagd werd om op het Boekenbal van 1983 op te treden, moest hij hiervan afzien wegens problemen met zijn stembanden.
Wel bereidde hij een nieuw theaterprogramma voor, The show must go on, dat in april 1984 in première zou moeten gaan.
Begin 1984 liet hij zich voor keelkanker opnemen in het Antoni van Leeuwenhoek-ziekenhuis in Amsterdam.
Op 24 februari 1984 overleed hij op 44-jarige leeftijd.
Halsema ligt begraven op de Amsterdamse begraafplaats Zorgvlied. (diverse bronnen en Wikipedia)
De Onze-Lieve-Vrouwekerk van Pamele is een gotische kerk in Oudenaarde, aan de rechteroever van de Schelde.
In deze kerk werd op 5 juli 1522 Margaretha van Parma gedoopt.
Margaretha van Parma was een buitenechtelijke dochter van keizer Karel V en Johanna van der Gheynst.
Johanna van der Gheynst werd geboren rond 1505 in Nukerke bij Oudenaarde, als dochter van een tapijtverkoper en een adellijke dame.
Ze werd wees op vijfjarige leeftijd en kwam in dienst bij Karel I van Lalaing, de gouverneur van Oudenaarde.
In 1521 ontmoette ze keizer Karel V.
Na de bevalling van haar dochter, moest ze afstand doen van haar kind. Want Karel V erkende haar als zijn wettige kind en liet haar opvoeden door zijn tante en zijn zus.
Johanna trouwde later met Johan van den Dijcke, een raadsheer en rekenmeester, en kreeg nog negen kinderen.
Ze stierf in Brussel op 15 december 1541.
Margaretha van Parma verhuisde op jonge leeftijd naar Italië, waar ze twee keer trouwde en hertogin van Florence, Parma en Piacenza werd.
In 1559 werd ze door haar halfbroer Filips II aangesteld als landvoogdes over de Habsburgse Nederlanden.
Ze kreeg te maken met de opstand van de edelen, het smeekschrift en de beeldenstorm.
In 1567 werd ze vervangen door de hertog van Alva en keerde ze terug naar Italië, waar ze in 1586 overleed in Ortona.
De kerk werd gebouwd tussen 1234 en 1300 in opdracht van Arnulf IV, de heer van Oudenaarde en Pamele.
De naam van de bouwmeester, Arnulf van Binche, staat vermeld op een plaat op de gevel.
De kerk is een voorbeeld van Scheldegotiek, met een dubbele overlangse galerij, een achtzijdige vieringstoren en hoektorentjes.
De kerk heeft ook een authentiek dakgebinte uit de 13e eeuw bewaard.
De drassige grond rond en onder de funderingen van het kerkgebouw zorgt voor instabiliteit.
De Schelde stroomt vlak langs de noordwestelijke gevel. De verzakking is vooral zichtbaar aan de binnenkant van het transept en het priesterkoor.
De provincie Oost-Vlaanderen houdt de stabiliteit regelmatig in de gaten via Monumentenzorg.
Van 21 september 2024 tot 5 januari 2025 organiseert het MOU een ambitieuze tentoonstelling gewijd aan de fascinerende figuur Margaretha van Parma (1522-1586).
Toen gisteren nog vandaag was 