Auteur: Patrick De Graeve

Patrick De Graeve is een gepassioneerde blogger die schrijft over zijn ervaringen en inzichten in de wereld van de popmuziek en geschiedenis. Hij is de oprichter en beheerder van de Facebookgroepen Gisteren nog vandaag en Weetjes over Popmuziek, waar hij regelmatig interessante feiten, anekdotes en trivia deelt met andere muziekliefhebbers. Patrick is ook een fervent verzamelaar van tijdschriften, vooral van het populaire Belgische blad Joepie. Hij heeft een volledige collectie vanaf september 1973 tot en met eind december 1989, die hij zorgvuldig bewaart en koestert. Patrick's blog, Gisteren nog vandaag, is een bron van inspiratie en nostalgie voor iedereen die meer wil weten over de geschiedenis van Vlaanderen en dat via oude tijdschriften, foto's, tv-reeksen, films en reclame.

Het is vandaag al 40 jaar geleden dat cabaretier en zanger Frans Halsema is overleden.

Halsema werd geboren in Amsterdam in een katholiek gezin, als zoon van schrijver-tekenaar Arie Halsema en Maria Hermina Schelvis.

Zijn eerste kennismaking met het podium waren zijn optredens in de door zijn vader geschreven revuetjes.

Zijn cabaretdebuut maakte Halsema in 1960, bij het ‘Pauze-Cabaret’ in de City Music Hall in Amsterdam.

Een jaar later ging hij aan de slag bij cabaret ‘Lurelei’.

Aanvankelijk deed hij dit als pianist en componist, maar na verloop van tijd nam hij ook een deel zang en spel voor zijn rekening.

Omdat hij de groep op den duur te commercieel vond worden, verliet hij Lurelei in 1964 en solliciteerde bij het ABC-cabaret van Wim Kan en Corry Vonk.

Aanvankelijk werd hij daar geweigerd, maar na lang aandringen kon hij toch tot het gezelschap toetreden.

Bij het ABC-cabaret leerde hij de fijne kneepjes van het vak en werd hij een veelzijdige cabaretier.

Hij leerde daar de danseres Anke Cordess kennen met wie hij trouwde en een zoon kreeg.

In 1967 verliet hij het cabaretgezelschap en begon hij freelancewerk te doen.

In 1968 vroeg cabaretier Gerard Cox of hij samen met hem iets wilde doen.

Omdat Frans Halsema ook al zoiets aan Adèle Bloemendaal had beloofd, besloten ze gedrieën een programma te maken.

Zo ontstond in 1968 de voorstelling “Met blijdschap geven wij kennis”.

Daarnaast was hij ook te zien in televisieshows waarin hij als zanger, danser en acteur optrad met artiesten uit binnen- en buitenland.

In 1971 verscheen het album Portret van Frans Halsema met o.a. het lied met de titel Dolf van der Linden een ode aan de Nederlandse dirigent Dolf van der Linden.

Van 1971 tot 1973 speelde hij met Jenny Arean twee seizoenen lang in de musical En nu naar bed van Annie M.G. Schmidt en Harry Bannink.

Dankzij deze musical had hij samen met Jenny Arean in 1972 een hit met het nummer Vluchten kan niet meer.

Toen hij met Jenny Arean een kortstondige relatie begon, liep zijn huwelijk op de klippen.

De scheiding met Anke werd op 26 juli 1976 uitgesproken.

Met zijn nieuwe vriendin, de KRO-programmamaakster Ria Groeneveld, verhuisde hij in 1976 naar een boerderijtje in Dreumel in het Land van Maas en Waal.

In 1973 maakte Halsema een tweede programma met Gerard Cox: Wat je zegt ben je zelf.

Het werd een succes, maar Halsema vond het naar eigen zeggen ‘te plat’ en hij brak dan ook met Cox en begon dan met een solocarrière.

Zijn eerste voorstelling was geen succes, maar zijn tweede en derde productie sloegen beter aan.

Toen Halsema gevraagd werd om op het Boekenbal van 1983 op te treden, moest hij hiervan afzien wegens problemen met zijn stembanden.

Wel bereidde hij een nieuw theaterprogramma voor, The show must go on, dat in april 1984 in première zou moeten gaan.

Begin 1984 liet hij zich voor keelkanker opnemen in het Antoni van Leeuwenhoek-ziekenhuis in Amsterdam.

Op 24 februari 1984 overleed hij op 44-jarige leeftijd.

Halsema ligt begraven op de Amsterdamse begraafplaats Zorgvlied. (diverse bronnen en Wikipedia)

De geschiedenis van Onze-Lieve-Vrouwekerk van Pamele in Oudenaarde.

De Onze-Lieve-Vrouwekerk van Pamele is een gotische kerk in Oudenaarde, aan de rechteroever van de Schelde.

In deze kerk werd op 5 juli 1522 Margaretha van Parma gedoopt.

Margaretha van Parma was een buitenechtelijke dochter van keizer Karel V en Johanna van der Gheynst.

Johanna van der Gheynst werd geboren rond 1505 in Nukerke bij Oudenaarde, als dochter van een tapijtverkoper en een adellijke dame.

Ze werd wees op vijfjarige leeftijd en kwam in dienst bij Karel I van Lalaing, de gouverneur van Oudenaarde.

In 1521 ontmoette ze keizer Karel V.

Na de bevalling van haar dochter, moest ze afstand doen van haar kind. Want Karel V erkende haar als zijn wettige kind en liet haar opvoeden door zijn tante en zijn zus.

Johanna trouwde later met Johan van den Dijcke, een raadsheer en rekenmeester, en kreeg nog negen kinderen.

Ze stierf in Brussel op 15 december 1541.

Margaretha van Parma verhuisde op jonge leeftijd naar Italië, waar ze twee keer trouwde en hertogin van Florence, Parma en Piacenza werd.

In 1559 werd ze door haar halfbroer Filips II aangesteld als landvoogdes over de Habsburgse Nederlanden.

Ze kreeg te maken met de opstand van de edelen, het smeekschrift en de beeldenstorm.

In 1567 werd ze vervangen door de hertog van Alva en keerde ze terug naar Italië, waar ze in 1586 overleed in Ortona.

De kerk werd gebouwd tussen 1234 en 1300 in opdracht van Arnulf IV, de heer van Oudenaarde en Pamele.

De naam van de bouwmeester, Arnulf van Binche, staat vermeld op een plaat op de gevel.

De kerk is een voorbeeld van Scheldegotiek, met een dubbele overlangse galerij, een achtzijdige vieringstoren en hoektorentjes.

De kerk heeft ook een authentiek dakgebinte uit de 13e eeuw bewaard.

De drassige grond rond en onder de funderingen van het kerkgebouw zorgt voor instabiliteit.

De Schelde stroomt vlak langs de noordwestelijke gevel. De verzakking is vooral zichtbaar aan de binnenkant van het transept en het priesterkoor.

De provincie Oost-Vlaanderen houdt de stabiliteit regelmatig in de gaten via Monumentenzorg.

Van 21 september 2024 tot 5 januari 2025 organiseert het MOU een ambitieuze tentoonstelling gewijd aan de fascinerende figuur Margaretha van Parma (1522-1586).

35 jaar geleden, thuis bij Tom Hanks (Joepie 12 februari 1989)

Tom Hanks heeft in vele films gespeeld, waaronder de klassieker Big uit 1988.

In deze film speelt hij Josh Baskin, een 12-jarige jongen die na een wens bij een mysterieuze machine verandert in een volwassen man.

Hij krijgt een baan bij een speelgoedbedrijf, waar hij indruk maakt op de eigenaar Mr. MacMillan (Robert Loggia) met zijn kinderlijke enthousiasme en inzicht in speelgoed.

De film werd geregisseerd door Penny Marshall en geschreven door Gary Ross en Anne Spielberg.

Andere acteurs die meespeelden waren Elizabeth Perkins, David Moscow en John Heard.

Voor deze film kreeg hij een Saturn Award en uitgereikt door de Academy of Science Fiction, Fantasy & Horror Films.

Tom Hanks is sinds 1988 getrouwd met actrice Rita Wilson, met wie hij twee zoons heeft.

Uit zijn eerste huwelijk met Samantha Lewes, dat eindigde in 1987, heeft hij nog een zoon en een dochter.

Zijn zoon Colin Hanks is ook acteur en speelde mee in de serie Band of Brothers, die mede geproduceerd werd door zijn vader.

Tom Hanks is bekeerd tot de Grieks-Orthodoxe Kerk van zijn vrouw en heeft sinds 2020 ook de Griekse nationaliteit.

40 jaar geleden, de Gentse groep The Machines in de Joepie.

In 1980 brachten The Machines twee singles uit, waarvan er één (The Hustle) op het verzamelalbum Get Sprouts beland was, een door Marcel Vanthilt gemaakte compilatie van Belgische popnummers die door de bank ASLK verspreid werd.

The Machines was een van de vele newwavebands die begin jaren 80 in België als paddenstoelen uit de grond schoten en de naam Belpop meekregen.

De groep verwierf verdere bekendheid door deel te nemen aan de tweede editie van Humo’s Rock Rally in 1980.

In deze editie deden ook Red Zebra, The Employees, The Singles (met Ben Crabbé) en De Brassers mee. The Machines wonnen uiteindelijk de wedstrijd.

De grote doorbraak bij het publiek kwam er eind 1981 met de single ‘Don’t Be Cruel’, een meer gepolijst lied dan hun eerste twee singles.

Het debuutalbum ‘A World of Machines’ uit 1982, waarvan de hoes verzorgd werd door Hergés rechterhand Bob De Moor, werd een groot succes.

‘Yellow Lights’ en het fel door Yesterday van The Beatles beïnvloede ‘(I See) the Lies in Your Eyes’ werden radiohits in Vlaanderen.

In 1983 volgde het album ‘Dots & Dashes’. Met een modernere sound scoorden The Machines opnieuw.

‘Local Radio DJ’ leverde de groep opnieuw een radiohit op.

Daarna volgden enkele disputen met platenmaatschappij EMI. In 1984 trok deze zich terug uit de Belpopmarkt, zodat heel wat bands hun contract verloren.

The Machines zouden nog een handvol singles en het album Jungle! (1989) uitbrengen bij een kleiner platenlabel, maar het grote succes bleef uit.

Ten slotte ging de band uit elkaar: Paul Despiegelaere legde zich toe op productiewerk en Joris Angenon richtte eerst met Alain Tant (Luna Twist) het duo Onygo op, en ging daarna verder met The Dinky Toys.

In 2006 werd het nummer Take Me Away nog gebruikt op de soundtrack van de film Windkracht 10: Koksijde Rescue.

Op 7 september 2013 overleed Paul Despiegelaere na een lange ziekte. (Diverse bronnen, Joepie 12 februari 1984 en Bruno Massaer)

Vandaag 90 jaar geleden, eedaflegging van Koning Leopold III (23 februari 1934)

Hij volgde zijn vader Albert I op, die een paar dagen eerder was omgekomen bij een klimongeval in Marche-les-Dames.

Leopold III werd geboren op 3 november 1901 in Brussel als oudste zoon van Albert I en Elisabeth.

Hij bracht zijn jeugd door op het kasteel van Laken en kreeg een strenge opvoeding.

In 1914, na het uitbreken van de oorlog, vergezelde hij zijn ouders en verbleef met hen in De Panne.

Van 1915 tot 1919 was hij, met onderbrekingen, leerling in Eton College.

Vanaf 1919 volgde hij in Brussel een militaire opleiding.

Hij huwde in 1926 met prinses Astrid van Zweden, met wie hij drie kinderen kreeg: Josephine-Charlotte, Boudewijn en Albert.

Bij zijn eedaflegging op 23 februari 1934 was hij 32 jaar oud.

De plechtigheid vond plaats in het parlement, in aanwezigheid van de regering, de hoge magistratuur, de diplomatieke vertegenwoordigers en de leden van de koninklijke familie.

Leopold III legde de eed af in de drie landstalen: Nederlands, Frans en Duits.

Hij beloofde de grondwet en de wetten van het Belgische volk te onderhouden en de nationale onafhankelijkheid en de integriteit van het grondgebied te handhaven.