Waarom George Michael de meisjes gek maakt (Joepie 15 januari 1989)
Auteur: Patrick De Graeve
Patrick De Graeve is een gepassioneerde blogger die schrijft over zijn ervaringen en inzichten in de wereld van de popmuziek en geschiedenis. Hij is de oprichter en beheerder van de Facebookgroepen Gisteren nog vandaag en Weetjes over Popmuziek, waar hij regelmatig interessante feiten, anekdotes en trivia deelt met andere muziekliefhebbers. Patrick is ook een fervent verzamelaar van tijdschriften, vooral van het populaire Belgische blad Joepie. Hij heeft een volledige collectie vanaf september 1973 tot en met eind december 1989, die hij zorgvuldig bewaart en koestert. Patrick's blog, Gisteren nog vandaag, is een bron van inspiratie en nostalgie voor iedereen die meer wil weten over de geschiedenis van Vlaanderen en dat via oude tijdschriften, foto's, tv-reeksen, films en reclame.
Cardinal Point in de Joepie van 9 januari 1974
De droomreis van Taco naar Amerika.
Taco Ockerse is een in Indonesië geboren Nederlandse zanger en entertainer die zijn carrière begon in Duitsland.
Hij is vooral bekend met zijn single Puttin’ On The Ritz, een compositie van Irving Berlin die eerder werd gezongen door Fred Astaire.
De single kwam uit in 1982 op het album After Eight en werd een groot succes in Amerika, waar hij meer dan een miljoen exemplaren verkocht en de vierde plaats bereikte in de Billboard Hot 100.
In Nederland haalde het nummer de twaalfde plaats in de Top 40.
Taco zong in een oude stijl, maar met begeleiding van synthesizers en vocoders.
De opvolger Singin’ In The Rain scoorde minder goed in de hitparade.
Een ander cover van hem is Cheek to Cheek, dat de tipparade haalde in 1983.
Na zijn doorbraak toerde Taco uitgebreid door Europa en verscheen hij in verschillende tv-shows.
Zijn tweede album, Let’s Face The Music, kwam uit in 1984 en bevatte vooral covers van klassieke nummers.
Taco’s repertoire is later moderner en diverser geworden en hij heeft ook dance- en disco-nummers gezongen.
Hij vormt ook de groep Taron X met Ronald Hoth.
Taco woont tegenwoordig in Duitsland en is getrouwd met de Amerikaanse zangeres Inga Rumpf.
Gisteren nog vandaag
45 jaar geleden, reclame voor Cornflakes van Kellogg’s.
Will Tura draagt ook zijn steentje bij in de oliebesparing.
Vandaag is het ook al een jaar geleden dat de actrice Gina Lollobrigida is overleden.
Gina, die eigenlijk Luigina Lollobrigida heet, is geboren op 4 juli 1927.
Haar vader is een meubelmaker en ze woont in een klein dorp in de bergen.
Ze begint al jong met modellenwerk en doet mee aan verschillende schoonheidswedstrijden.
In 1947 schrijft ze zich in voor de Miss Italia-verkiezing, waar ze veel concurrentie heeft van andere toekomstige filmsterren.
Lucia Bosè wint de verkiezing, maar Gina wordt derde en het publiek is dol op haar.
Ze krijgt al snel aanbiedingen om in films te spelen.
Een contract met Howard Hughes in Hollywood gaat niet door, maar ze speelt wel in veel succesvolle romantische komedies, zoals “Miss Italia” (1950).
De media noemen haar “la Lollo” of “de mooiste vrouw ter wereld”, naar een van haar films, “La più bella donna del mondo” uit 1955.
Ze trouwt in 1949 met de Joegoslavische dokter Milko Skofic, die ook haar manager wordt.
Ze krijgen samen een zoon, Andrea Milko Junior.
In 1966 had ze een affaire met de komiek Jerry Lewis, waarna ze in 1968 scheidde van Milko Škofič.
Toch zou het duren tot 1971, de scheiding officieel was.
Gina heeft ook veel bewonderaars, zoals Jerry Lewis, Burt Lancaster, Gary Cooper, Frank Sinatra, prins Rainier van Monaco, Buzz Aldrin en Christiaan Barnard.
Lollobrigida is vooral bekend om haar hoofdrol in de succesvolle film “Pane, amore e fantasia”, een romantische komedie van Luigi Comencini uit 1953.
De film wordt beschouwd als een van de beste Italiaanse films ooit gemaakt. Lollobrigida speelt er een mooie en pittige dorpsmeid die het hart verovert van een carabinieri-officier, gespeeld door Vittorio De Sica.
De actrice maakt ook carrière in Hollywood, waar ze samenwerkt met grote sterren zoals Marcello Mastroianni, Sean Connery en Burt Lancaster.
Ze speelt onder meer in “The hunchback of Notre Dame” (1956), waarin ze de rol van Esmeralda vertolkt naast Anthony Quinn als Quasimodo.
Een andere bekende film is “Beat the devil” (1953), een avontuurlijke komedie van John Huston met Humphrey Bogart en Peter Lorre.
In 1959 speelt ze de koningin van Sheba in “Solomon and Sheba” met Yul Brynner.
Ook in Frankrijk is ze populair, onder meer door haar rol in “Fanfan la Tulipe” (1952), een historische komedie met Gérard Philipe.
Lollobrigida wordt vier keer op rij verkozen tot beste internationale actrice door het Duitse tijdschrift Bambi, van 1956 tot 1959.
Naast acteren hield ze zich begin jaren zeventig bezig met fotojournalistiek.
Ook exposeerde ze een aantal keren met door haar gemaakte beeldhouwwerken.
Het geld dat ze daarmee verdiende, werd geschonken aan goede doelen als Artsen Zonder Grenzen en UNICEF.
In 1985 werd ze door de Franse president François Mitterrand opgenomen in het Legioen van Eer.
In 1999 nam ze zonder succes deel aan de Europese Parlementsverkiezingen 1999.
In 2006 kwam ze in het nieuws door in Barcelona te trouwen met de 34 jaar jongere Javier Rigau y Rafols.
In 2013 deed ze hem een proces aan, claimend dat de trouwceremonie een vorm van oplichting was geweest met een ‘fake’-bruid en dat hij haar later papieren had laten tekenen waarvan ze de inhoud niet begreep.
Haar eisen werden in 2017 afgewezen.
In 2018 kreeg ze voor haar filmcarrière een ster op de Hollywood Walk of Fame.
Het huwelijk met Rigau werd in 2019 ontbonden.
Sindsdien leidde ze een teruggetrokken leven, met haar 60 jaar jongere assistent Andrea Piazzolla aan haar zijde.
In 2021 haalde ze het nieuws doordat haar zoon Milko haar onder financiële curatele wilde laten stellen.
In Italië ontvangt ze verschillende onderscheidingen voor haar acteerwerk. Maar een Oscar wint ze echter nooit.
Ze speelt in totaal in ongeveer 70 films.
Lollobrigida overleed op 16 januari 2023 op 95-jarige leeftijd
Gisteren nog vandaag
Gina Lollobrigida geeft een generatie die niet meer kan dansen het voorbeeld (Piccolo december 1960)
Gisteren nog vandaag
Gisteren nog vandaag
Gina Lollobrigida met haar zoon Miko (augustus 1959)
Gisteren nog vandaag
Gisteren nog vandaag
Gina Lollobrigida in de film Solomon en Sheba (1959)
Gisteren nog vandaag
Vandaag is het precies een eeuw geleden dat het toneelstuk Mama’s kind van Willem Putman in première ging in Tienen (16 januari 1924).
Willem Putman was een Vlaamse schrijver en toneelauteur, geboren in Waregem op 7 juni 1900.
Zijn vader, Palmer Putman, was een actief lid van de rederijkerskring “Kunst en Eendracht” en stimuleerde de artistieke interesse van zijn zoon.
Na zijn vroegtijdige dood in 1910 nam zijn moeder, Elvira Callens, de boekhandel en het toneelfonds over.
Willem Putman kon verder studeren aan het Sint-Amanduscollege in Kortrijk, waar hij in contact kwam met de werken van Albrecht Rodenbach.
Hij raakte geïnspireerd door diens idealisme en flamingantisme, en begon zelf toneelstukken te schrijven onder het pseudoniem W. Hegeling, ontleend aan Rodenbachs versdrama Gudrun.
Zijn eerste succes behaalt hij in 1920 met Het oordeel van Olga.
Het stuk was een felle aanklacht tegen het Belgische gerecht, dat na de oorlog hard optrad tegen Vlaamse activisten, maar de oorlogsprofiteurs ongestraft liet.
Het stuk werd op verschillende plaatsen verboden wegens beledigend voor het leger en de geallieerden.
In 1921 kreeg Putman meer erkenning met zijn stuk Het Stille Huis, dat werd opgevoerd in de Koninklijke Vlaamse Schouwburg.
Putman werkte toen als ambtenaar bij het Ministerie van Justitie, maar bleef actief schrijven.
Van 1926 tot 1944 was hij inspecteur van de openbare bibliotheken in West-Vlaanderen.
Vóór mei 1940 lieert hij zich nog niet openlijk tot een politieke strekking, maar twee maanden daarna zou de in de tussenoorlogse jaren geradicaliseerde Vlaams-nationalist Willem Putman uitgroeien tot een overtuigde collaborateur.
Het VNV-dagblad Volk en Staat meldt dat Putman stichter-voorzitter is geworden van een ‘Kortrijkse Kunstenaarskamer’.
De opzet van dergelijke Kunstenaarskamers was het Vlaamse cultuurleven beetje bij beetje in nationaal-socialistische richting te sturen.
Tevens werkt hij mee aan de Brüsseler Zeitung.
In de winter van 1941-1942 werd het toneelstuk Mama’s kind in Hamburg opgevoerd, als onderdeel van de Niederdeutsch-Flämische Bühnenwoche, een culturele uitwisseling tussen Vlaanderen en Duitsland tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Dit leidde natuurlijk onvermijdelijk tot vervolging na de Bevrijding, op beschuldiging van culturele collaboratie.
Hij werd veroordeeld tot vier jaar cel en levenslange ontzetting uit zijn burgerrechten.
Dit betekende niet alleen dat hij zijn betrekking kwijt was maar ook dat hij niet meer kon publiceren.
In de nazomer van 1946 werd hij vervroegd vrijgelaten.
Hij had zich ondertussen in de gevangenis aan het schrijven gezet.
Putman had een groot gezin, namelijk zes kinderen en moest schrijven om rond te komen.
Hij gebruikte de schuilnaam Jean du Parc, maar iedereen wist wie hij was.
Hij werd niet lastiggevallen door de rechters.
Hij schreef tien romans bij een uitgever in Antwerpen.
Mevrouw Pilatus en Christine Lafontaine waren erg populair.
Hij schreef ook nog toneelstukken en schreef over de oorlog, de repressie, de liefde, de kinderen, het berouw, het verraad, het gemis, de naïviteit, de passie en de berusting.
Zijn boeken waren niet zo goed geschreven, maar wel spannend en boeiend.
Veel mensen lazen ze dan ook graag.
In 1952 maakte hij een openluchtspel voor een feest in Kortrijk.
Hij bleef veel schrijven, tot hij in 1954 plotseling ziek werd en stierf.
Zijn zoon Luc Putman (1927-2002) was ambassadeur in Marocco, Kinshasa, Moskou en Dublin (Ons Land 26 januari 1924)
Gisteren nog vandaag
Gisteren nog vandaag
Voor de aanvang van het toneelstuk was er een speciale ontvangst georganiseerd voor de schrijver Willem Putman en de andere vooraanstaande gasten.
Daar sprak burgemeester en parlementslid De Jaegher hen toe met een welkomstwoord.
Gisteren nog vandaag
Deze week, 45 jaar geleden, komt de single Baby It’s You van de groep Promises binnen in de Brt Top 30
Twee broers en een zus uit Canada die verhuisde naar Californië en hun vader kwam uit Duitsland.
Dat is zo wat het verhaal van deze kinderen die een droom hadden om een popgroep op te richten.
Dankzij Steve Verroca die toen werkte voor EMI Holland kregen ze een platencontract in 1977.
De groep Promises was geboren en een jaar later was hun eerste single Baby It’s You een hit in verschillende landen.
Bij ons in Vlaanderen was het goed voor een twaalfde plaats en in Nederland de zeventiende plaats.
In Duitsland hadden ze veel meer succes en dat kwam vooral dankzij hun vader en hun platenfirma die de groep verkocht als een Duitse groep.
Hun tweede single Let’s Get Back Together was bij ons in Vlaanderen en Nederland een flop en in Duitsland bereikte ze niet verder dan de achttiende plaats van de Hitparade.
Een jaar later brachten ze hun tweede lp uit met als titel Real to Real.
Maar toen waren we al in de jaren tachtig en hadden ze de voeling met hun publiek volledig verloren.
Gisteren nog vandaag
JoBeth Williams is een Amerikaanse actrice die geboren is in Houston, Texas.
Haar ouders waren Frances Faye Adams, een huisvrouw, en Frederic Roger Williams, een operazanger.
Ze studeerde af aan de Jones High School in Houston en ging daarna naar de Brown-universiteit in Providence, waar ze een graad behaalde in kinderpsychiatrie.
Ze wilde eerst als kinderpsychiater werken, maar besloot al snel om actrice te worden.
Ze nam stemlessen om haar Texaans accent kwijt te raken en verhuisde naar New York, waar ze haar acteercarrière begon.
Ze is vooral bekend van de films Kramer vs. Kramer, Poltergeist, The Big Chill, The Day After en Wyatt Earp.
Rod Stewart
Angus Young, AC/DC stelt geen moer voor (Muziek Expres januari 1979).
The Village People (Joepie van 14 januari 1979)
Reclame voor Rennie
Hits de wereld rond (week van 13 januari 1984)
Bart Kaëll, Luc Appermont beseft dat hij me niet verder kan helpen (Joepie 15 januari 1984)
Toen gisteren nog vandaag was 