Auteur: Patrick De Graeve

Patrick De Graeve is een gepassioneerde blogger die schrijft over zijn ervaringen en inzichten in de wereld van de popmuziek en geschiedenis. Hij is de oprichter en beheerder van de Facebookgroepen Gisteren nog vandaag en Weetjes over Popmuziek, waar hij regelmatig interessante feiten, anekdotes en trivia deelt met andere muziekliefhebbers. Patrick is ook een fervent verzamelaar van tijdschriften, vooral van het populaire Belgische blad Joepie. Hij heeft een volledige collectie vanaf september 1973 tot en met eind december 1989, die hij zorgvuldig bewaart en koestert. Patrick's blog, Gisteren nog vandaag, is een bron van inspiratie en nostalgie voor iedereen die meer wil weten over de geschiedenis van Vlaanderen en dat via oude tijdschriften, foto's, tv-reeksen, films en reclame.

50 jaar geleden, reclame en geschiedenis van het hotel Amigo in Brussel.

De Vroente of Amigo was naast de Treurenbergpoort en de Steenpoort een van de drie middeleeuwse gevangenissen in Brussel.

De eerste vermelding ervan dateert uit 1326.

Ze had geen vaste plek maar werd elke drie jaar door de landsheer verpacht, wat tot te veel ontsnappingen leidde.

Daarom maakte de Rekenkamer in februari 1522 middelen vrij om een huis aan te kopen in de huidige Vruntstraat tegenover de toenmalige Lakenhal.

Het was een eigendom van de erfgenamen van Jan van Lindt, gelegen tussen de herbergen t’Oudt Stadhuys en Emaüs.

Behalve kamers en cellen (callaborsen) was er ook een kapel ingericht. In de Spaanse Tijd kreeg de gevangenis de naam Amigo, zoals ook blijkt uit een officiële akte van 1652.

Allicht ging het om een foute vertaling die vrunt verwarde met vriend. Het woord vond ook elders in de Nederlanden ingang.

De kamers hadden elk een verschillend tarief, dat ook afhing van hoeveel personen er waren opgesloten.

Voor de cellen en de behoeftigenkamers kreeg de cipier een vergoeding van de overheid of van de schuldeiser die de arrestatie had uitgelokt.

Zowel criminele als civiele gevangenen konden in de Amigo terechtkomen. Een oorkonde van 1328 schreef voor dat poorters en poorteressen van Brussel nergens gevangen mochten worden gezet tenzij in de Vroente of in de Steenpoort.

De costuymen van 1570 schreven voor dat poorters en ingezetenen gewoonlijk in de Vroente moesten worden opgeborgen.

Vandaar dat men zei dat je een nachtje in de Amigo moest hebben doorgebracht om Brusselaar te zijn. Na het bombardement van 1695 lag de Amigo in puin.

De centrale regering wilde er geen kosten aan maken en stond het gebouw in 1705 af aan het stadsbestuur. Het herrees als politiegevangenis en zou volgens Henne en Wauters in 1791 nogmaals zijn herbouwd.

Tijdens de Franse bezetting eind 1792 werden de politieke gevangenen van de Madelonetten overgebracht naar de Amigo.

Paul Verlaine bracht er in 1873 een nacht door waarvan hij een beschrijving naliet. De Amigo bleef bestaan tot 1930.

De naam leeft voort in het Hotel Amigo, dat al sinds 1957 bestaat.

Het werd door de familie Blaton omgebouwd om koninklijke families, beroemdheden en vips te herbergen voor de wereldexpositie van 1958.

Om de hoek op de Kolenmarkt is nog steeds een politiecommissariaat met een cellenblok. (Diverse bronnen, Wikipedia en reclame van november 1973)

Nina Hagen werd geboren in Oost-Berlijn als dochter van actrice Eva-Maria Hagen en journalist, schrijver Hans Oliva-Hagen.

Haar stiefvader was de cabaretier en protestzanger Wolf Biermann, die haar inspireerde om zich te verzetten tegen het communistische regime.

Nina Hagen was buiten haar stiefvader dan ook een van de eerste artiesten die kritiek durfde te uiten op het leven in de DDR.

Haar nummer Du Hast Den Farbfilm Vergessen, dat ze opnam met de band Automobil, was een ironische aanklacht tegen de somberheid en de onderdrukking van het Oost-Duitse regime.

Het nummer werd in 1974 uitgebracht als haar debuutsingle en maakte haar meteen populair bij het jonge publiek.

In december 2021 koos bondskanselier Angela Merkel voor de taptoe bij haar afscheid voor dit nummer.

Ze emigreerde naar het Westen in 1977 en richtte de Nina Hagen Band op, waarmee ze twee succesvolle albums uitbracht: Nina Hagen Band (1978) en Unbehagen (1979).

Haar grootste hits waren onder andere “Unbeschreiblich weiblich”, “TV-Glotzer” en “African Reggae”.

Nina Hagen wordt beschouwd als een pionier van de punk- en new wave-beweging in Duitsland.

Ze experimenteerde met verschillende muziekgenres, zoals rock, pop, opera, reggae, rap en dance.

Ze werkte samen met artiesten als Herman Brood, Adamski, M.C. Shawn en Apocalyptica.

Ze bracht meer dan 20 albums uit, waarvan de laatste Return of the Mother (2000) was.

Ze is ook bekend om haar spirituele en politieke activisme.

Ze bekeerde zich tot het hindoeïsme in de jaren 80 en steunde verschillende sociale en ecologische doelen.

Betref het hindoeïsme daar ze maakte een einde aan in 2005 en stapte ze over naar de Evangelisch-Reformierte Kirche in Schüttorf.

Nina Hagen had verschillende relaties en huwelijken in haar leven.

Ze heeft twee kinderen: Cosma Shiva Hagen (1981), die ze kreeg met gitarist Ferdi Karmelk (lid geweest van James Mean, Tee Set, Les Baroques, Vitesse, Wild Romance, Nina Hagen begeleidingsband en The Managers en kwam te overlijden 20 augustus 1988) en Otis Chevallier-Hagen, die ze adopteerde met haar tweede echtgenoot Lucas Alexander Breinholm, een relatie die een jaar duurde, namelijk van 2004 tot en met 2005.

Haar eerste huwelijk was met David Lynn van 1996 tot en met 2000.

Betreft haar relatie met Herman Brood in 1979 toen de krantenkoppen melding maakte van een sensationele huwelijk van Herman Brood en Nina Hagen en toen ook de hoofdrolspelers van de film Cha Cha.

Was het al vlug duidelijk dat dit niet meer was dan publiciteitsstunt om de film te promoten.

Op de set leerde ze wel gitarist Ferdi Karmelk kennen. Sommige beweren dat er wel eerder een korte relatie was tussen haar en Herman Brood.

Later vertelde ze in een interview dat Herman Brood haar soulmate was, maar dat ze geen relatie met hem kon hebben gezien zijn drugsgebruik.

Een vreemde reactie gezien Ferdi Karmelk zelf verslaafd was aan drugs en daar ook aan kwam te overlijden in 1988.

Ook zou ze voor een korte periode getrouwd geweest zijn met een kraker uit Londen.

45 jaar geleden, Boney M in de Joepie van 27 november 1978.

Het nummer Rasputin werd uitgebracht op 28 augustus 1978 als de tweede single van hun derde studioalbum “Nightflight to Venus”.

Het nummer is geschreven producer Frank Farian, samen met George Reyam en Fred Jay.

Het nummer diende als een muzikale weergave van de historische figuur Grigori Rasputin, die nauw verbonden was met tsaar Nicolaas II en uiteindelijk een gruwelijk einde tegemoet ging.

In Vlaanderen was het nummer goed voor een tweede plaats in de Brt Top 30 en in Nederland goed voor een achtste plaats in de Top 40.

Dankzij de remix van producer Kevin Christie, beter bekend onder zijn artiestennaam Majestic bereikte het nummer terug de hitparade in 2021.

In Vlaanderen weer goed voor een tweede plaats in de Ultra Top 50 en een vijfde plaats in de Nederlandse Top 40.

Te gast bij de De Belgische voetballer André Piters(Panorama november 1963).

André Piters maakte in de jaren zestig en zeventig furore als aanvaller bij Standard Luik en de nationale ploeg.

Hij won samen zijn club de Belgische kampioenschappen van 1958 en 1961) en ook één maal de Beker van België in 1954.

Hij stond bekend om zijn harde, maar faire spel, zijn leiderschap en zijn tactisch inzicht.

Piters overleed in 2014 op 83-jarige leeftijd na een slepende ziekte.