
Peter Frampton, het publiek heeft me belazerd (Muziek Expres november 1978)

Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek



Geboren als Annie Chancel begon ze haar muzikale carrière in een bandje en werd ontdekt in 1962, toen ze haar eerste single uitbracht met de titel Sheila, haar artiestennaam.
Het liedje was een succes, maar moest concurreren met een andere versie van Lucky Blondo.
Sheila brak definitief door in 1963 met het nummer L’école c’est fini, dat zes weken op de eerste plaats stond in de Franse hitlijst en 800.000 keer werd verkocht.
Haar eerste album was ook het best verkochte album van dat jaar, waarmee ze andere Franse zangeressen als Sylvie Vartan en Françoise Hardy overtrof.
Sheila scoorde in de jaren zestig nog meer hits, zoals Toujours des beaux jours, C’est toi que j’aime, Le Folklore Américain, Le Cinéma, Bang Bang (een cover van Cher) en Adios Amor, dat acht weken op nummer één bleef.
Haar grootste succes was Les rois mages, dat in 1971 vier weken de hitlijst aanvoerde en bijna een miljoen keer werd verkocht.
Met de Spaanse versie Los Reyes Magos bereikte ze ook de markten van Mexico, Argentinië en Spanje.
In 1973 trouwde Sheila met de zanger Ringo (geboren als Guy Bayle).
Claude François, waar ze al sinds 1963 mee bevriend was, was getuige van dit huwelijk.
Sheila en Ringo namen samen een duet op, Les Gondoles à Venise, dat ook vier weken op de eerste plaats stond.
In 1975 kregen ze een zoon, Ludovic, maar het huwelijk liep stuk in 1979.
In 1977 maakte Sheila een overstap naar de discostijl met het Engelstalige nummer Love me Baby, waarbij ze werd begeleid door de dansers B. Devotion.
De dansers waren Arthur Wilkins (overleden 9 februari 2015), Basil Mac Farlane en Freddy Stracham.
Het liedje was een succes in Frankrijk en ook in andere Europese landen, zoals Duitsland en Italië.
Sheila en B. Devotion hadden ook een hit met Singing in the rain, een discobewerking van de klassieker uit de film met Gene Kelly.
In Vlaanderen goed voor een vierde plaats en in Nederland bereikte de single de derde plaats in de Top 40.
Ondanks haar Engelse singles brengt ze ook nog het Franse Kennedy Airport uit om haar Franse fans niet te vergeten.
Met Seven Lonely Days heeft ze in 1979 opnieuw een grote hit beet.
In Frankrijk verkoopt de single 550.000 keer en ook in Duitsland, Zweden en Spanje is het een dikke hit.
In 1979 leidt haar samenwerking met Bernard Edwards en Nile Rodgers voor de opname van het album King of the World (uitgebracht in 1980) tot mondiaal verkoopsucces.
Haar grote successingle Spacer van einde 1979 staat op dit album.
Deze single dat in 52 landen verkocht wordt en 6 miljoen keer over de toonbank gaat.
Hiermee scoort ze ook in Australië, de Verenigde Staten, Finland en Engeland.
Het nummer verblijft een half jaar in de top tien van de hitparade en wordt ook vaak gecoverd.
De videoclip werd opgenomen in Londen, de eerste keer dat Sheila buiten Frankrijk een clip opnam.
Om tevens haar Franse fans tevreden te houden brengt ze in 1980 met Pilote sur les Ondes ook een Frans album uit.
Een jaar later covert ze Shaddap a you face van Joe Dolce (Et ne la ramène pas).
Aan het einde van het jaar brengt ze een nieuw Engelstalig album uit, Little darlin, in rockstijl.
In 1982 covert ze Gloria van Umberto Tozzi (Glori-Gloria) en heeft ook hier een hit mee.
In 1983 brengt ze On dit uit, een album in het Frans met liedjes speciaal voor haar geschreven.
In 1983 ontmoet ze Yves Martin.
Ze werkt met hem samen tot 1988 en is met hem getrouwd.
Echt succesvol was ze niet meer en in 1989 besluit ze, teleurgesteld, te stoppen met de muziek.
Tussen 1989 en 1998 schrijft ze 3 boeken, verschijnt op tv en stort zich op het maken van beelden (sculptures).
In 1998 is haar comeback in de muziekwereld. En verrassend genoeg succesvol.
Het album Le Meilleur met oude en nieuwe songs wordt ‘goud’ in Frankrijk.
In 2002 brengt ze het album Seulement pour toi uit, met slechts zeven liedjes.
Het album werd opgenomen in de zomer tussen de overlijdens van haar ouders in.
Datzelfde jaar viert ze haar veertigjarig artiestenjubileum in de Olympia.
In 2005 brengt haar zoon Ludovic het boek Fils de (zoon van) uit, waarin hij vertelt hoe moeilijk het is om in de schaduw van zijn moeder te staan.
In 2012 viert ze met Ce soir, c’est notre anniversaire haar vijftigjarig jubileum in de Olympia.
Sheila is nu nog vaak op tv en toer nog altijd door Frankrijk en de rest van Europa.
Sheila verkocht meer dan 85 miljoen platen.
Volgens het boek 40 ans de tubes 1960-2000 is ze in Frankrijk de zangeres met het meeste gouden platen (39 in Frankrijk en 89 in de wereld).
In Frankrijk wordt ze alleen maar overtroffen door Johnny Hallyday, die 40 gouden platen heeft.
Sheila (zomer 1965)


Gisteren nog vandaag


Gisteren nog vandaag


Theo Van den Bosch was een jonge theatermaker die tijdens de oorlog zijn Muskesrevue opvoerde voor de kinderen die naar het platteland waren geëvacueerd.
Van den Bosch werkte eerst als diamantslijper en begon in de jaren 50 mee te werken aan de radio-uitzendingen van het NIR, de voorloper van de BRT en vrt.
Hij verscheen voor het eerst op tv in 1959 en speelde mee in het programma Een tegen allen met Tony Corsari.
Hij speelde ook mee in films en andere tv-programma’s zoals Echo en dit was vaak met zangeres en actrice Suzy Marleen.
Van den Bosch had een herkenbaar typetje, met een hoed, een omgedraaid snorretje en een te lange das.
Hij gebruikte dat typetje in shows en talkshows.
Door zijn bekendheid trad hij ook veel op in lokale zalen.
Dat bleef hij doen nadat hij eind jaren 60 van de tv verdween.
Hij stierf op 18 maart 1995 (foto’s uit de Panorama november 1963)

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag




Gisteren nog vandaag
Vivant is een politieke beweging die voortkwam uit de partij BANAAN, die in 1995 meedeed aan de verkiezingen.
Vivant had een vooral economische visie, die gebaseerd was op het boek NV België: verslag aan de aandeelhouders dat voorzitter Roland Duchâtelet in 1994 schreef.
Vivant stond ook voor individuele vrijheid en een sterke sociale zekerheid binnen een vrijemarkteconomie.
Bij de federale parlementsverkiezingen van 1999 kreeg de partij 130.701 stemmen (2,1%) voor de Kamer.
Bij de federale verkiezingen van 2003 zakte de partij, na interne problemen, naar 1,3% van de stemmen.
Bij de verkiezingen voor het Parlement van de Duitstalige Gemeenschap in juni 2004 kreeg de Vivant-lijst twee zetels, die ingenomen werden door Josef Meyer en Ernst Meyer.
Voor de verkiezingen van het Vlaams Parlement sloot Vivant, mede door de kiesdrempel van 5%, een kartel met de VLD.
In maart 2006 werd Nele Lijnen senator voor de partij na coöptatie door de VLD.
Op 6 februari 2007 maakte voorzitter Roland Duchâtelet bekend dat de Nederlandstalige tak van zijn partij zou samengaan met de Open Vld.
De volgende dag zei hij dat Vivant als beweging zou blijven bestaan.
Sinds 2007 is Vivant alleen nog actief in de Duitstalige Gemeenschap, en doet het alleen nog mee aan de Europese verkiezingen en aan de verkiezingen voor het Duitstalige Parlement.
In de legislatuurperiode 2019–2024 heeft Vivant 3 verkozenen in het Duitstalig parlement.

Het liedje heet Als alle lichtjes branden en is een eigen compositie van Fabienne.
Ze krijgen vocale steun van het kinderkoor van Basisschool De Regenboog uit Ertvelde.
De single is geproduceerd door Johan Engels en heeft een goed doel.
De opbrengst gaat namelijk naar de Vzw Boven De Wolken, die sterrenouders gratis professionele fotosessies aanbiedt bij het verlies van hun baby.
De single is te koop voor 5 euro via info@fabienne-artist.be
Het nummer Love Don’t Live Here Anymore is geschreven door Miles Gregory.
Het werd geproduceerd door de voormalige Motown-songwriter en producer Norman Whitfield voor Whitfield Records.
De leadzang werd gezongen door Gwen Dickey en het nummer werd uitgebracht als de tweede single van hun derde studioalbum Rose Royce III: Strikes Again.
Het nummer bereikte de nummer 32 positie op de Billboard Hot 100 en de nummer 2 positie op de R&B Singles chart in de Verenigde Staten.
Het nummer werd ook een hit in het Verenigd Koninkrijk, waar het de nummer 3 positie bereikte op de UK Singles Chart.
In Vlaanderen was het nummer goed voor achttiende plaats in de Brt Top 30.
In Nederland bereikte het nummer de tiende plaats in de Nederlandse Top 40.
Het nummer gaat over een verbroken relatie en het gevoel van leegte en eenzaamheid dat daarbij hoort.
Het nummer wordt gekenmerkt door een melancholische melodie, een emotionele zang en een dramatisch strijkersarrangement.
Het nummer is meerdere keren gecoverd door andere artiesten, waaronder Madonna, Jimmy Nail, Joe Cocker en Seal.

Gisteren nog vandaag
zangeres Gwen Dickey verlaat de groep Rose Royce (Joepie 11 mei 1980).

Gisteren nog vandaag