Auteur: Patrick De Graeve

Patrick De Graeve is een gepassioneerde blogger die schrijft over zijn ervaringen en inzichten in de wereld van de popmuziek en geschiedenis. Hij is de oprichter en beheerder van de Facebookgroepen Gisteren nog vandaag en Weetjes over Popmuziek, waar hij regelmatig interessante feiten, anekdotes en trivia deelt met andere muziekliefhebbers. Patrick is ook een fervent verzamelaar van tijdschriften, vooral van het populaire Belgische blad Joepie. Hij heeft een volledige collectie vanaf september 1973 tot en met eind december 1989, die hij zorgvuldig bewaart en koestert. Patrick's blog, Gisteren nog vandaag, is een bron van inspiratie en nostalgie voor iedereen die meer wil weten over de geschiedenis van Vlaanderen en dat via oude tijdschriften, foto's, tv-reeksen, films en reclame.

40 jaar geleden, Kenny Loggins, een gelukkige Amerikaanse superster.

Kenny Loggins’ carrière begon in 1969, toen hij kortstondig gitaar speelde in de psychedelische rockband The New Improved Electric Prunes.

Al snel bleek zijn talent als liedjesschrijver, in 1970 schreef hij nummers voor The Nitty Gritty Dirt Band, die later als The Dirt Band in 1980 in onze contreien een hit scoorden met het nummer “An American Dream”.

Zijn volgende stap was een succesvolle samenwerking met Jim Messina, een voormalig lid van Poco en Buffalo Springfield.

Als Loggins & Messina werden ze een fenomeen, met maar liefst 16 miljoen verkochte albums waren ze het succesvolste Amerikaanse duo, totdat Hall & Oates die titel opeisten.

In 1977 koos Loggins voor een solopad en bracht hij zijn debuutalbum “Celebrate Me Home” uit.

Hierop stond het prachtige duet “Whenever I Call You Friend” met Fleetwood Mac’s Stevie Nicks.

Het nummer werd in de zomer van 1978 zijn eerste solohit, met een mooie vijfde plaats in de Amerikaanse hitlijsten.

De samenwerking met Michael McDonald bleek goud waard, zo schreven ze samen het nummer “What A Fool Believes” dat een nummer 1-hit werd voor The Doobie Brothers in Amerika.

En natuurlijk was er ook het nummer “This Is It”, Loggins’ zijn tweede grote hit.

De single bereikte de elfde plaats in de Amerikaanse Billboard Hot 100 en werd genomineerd voor een Grammy Award voor Best Male Pop Vocal Performance.

Dit nummer, uitgebracht in 1979 in Amerika en in Europa pas in januari 1980, deed het matig in de Nederlandse Top 40 en bereikte daar de vijfentwintigste plaats en in Vlaanderen bleef een hitnotering zelfs uit.

In de jaren 80 werd hij de koning van de filmsoundtracks, want na “Footloose” leverde hij in 1986 opnieuw een bijdrage met de kaskraker Top Gun.

Het opzwepende “Danger Zone” werd een gigantische hit in Amerika en strandde op een haar na op de felbegeerde nummer 1-positie

Een aangrijpend artikel in de Joepie van 4 juni 1975, “De Vlaamse zanger Tony Winter na zware klap, namelijk het overlijden van zijn vrouw Rita Heymans, een loopbaan in dienst van zijn kinderen”, belichtte de moeilijke periode voor Tony Winter.

Tony Winter, geboren als Frans De Schrijver en getogen in Affligem-Teralfene (Vlaams-Brabant), begon zijn muzikale reis op veertienjarige leeftijd als gitarist.

Zijn artiestennaam was een speelse knipoog naar Willy Sommers, met de ambitie om de nummer twee in Vlaanderen te evenaren.

Dit lukte echter niet helemaal, want buiten twee bescheiden hits – “Geef mij jouw liefde” (een vertaling van Mike Brants “C’est ma prière”) in 1972 en “Mi Amore Angelica” in 1974, die de top van de Vlaamse Top 10 bereikte – bleef een doorbraak uit.

Na het tragische overlijden van zijn echtgenote in 1975, sloeg Tony Winter een nieuwe weg in.

Hij toerde met Frédéric François als diens licht- en geluidstechnicus.

In 1977 richtte hij zich op productiewerk en kwam hij in contact met Emly Starr. Tony Winter produceerde en schreef onder andere “No No Sheriff” voor Emly Starr, een nummer dat de veertiende plaats bereikte in de BRT Top 30 en de tweeëndertigste plaats in de Nederlandse Top 40.

Ook schreef hij “Samson” voor haar, waarmee Emly Starr België vertegenwoordigde op het Eurovisie Songfestival in 1981 en op de dertiende plaats eindigde met 40 punten.

Hoewel Tony en Emly verdwenen van het zangtoneel, werden ze bekend als het brein achter Globe Show Center in Denderleeuw, dat ook een filiaal in Dubai heeft. In de opnamestudio’s van het Globe Show Center in Denderleeuw werden onder andere de eerste uitzendingen van “Tien om te zien” opgenomen.

Tony Winter was zelfs de bedenker van de titel!

Zelfs wereldsterren als Tom Jones en Tina Turner maakten gebruik van zijn studio’s.

Tony’s drang naar innovatie leidde tot de ontwikkeling van de “Cyber-stage” in 1993.

In 2018 lanceerde hij met zijn bedrijf HD Ledshine het grootste mobiele scherm ter wereld, met afmetingen van 16 meter breed en 9 meter hoog.

Tragisch genoeg werd Tony Winter ernstig ziek door een zeldzame bijwerking van een medicijn.

Hij overleed op 2 februari 2022 op 71-jarige leeftijd.

Vanavond, 34 jaar geleden, op 9 juni 1991, vond de laatste voorstelling plaats van het toneelstuk Het gezin Van Paemel in de Tolhuislaan in Gent.

Deze klassieker, geschreven door Cyriel Buysse, werd geregisseerd door Dirk Tanghe.

Ik herinner me nog dat ik hem tijdens de repetities regelmatig een glas witte wijn bracht en dan bleef kijken naar de gang van zaken.

Het decor, ontworpen door Steven Demets, en de verlichting van Jaak van de Velde waren subliem.

Het verhaal was ijzersterk en de bezetting was fantastisch; Jef Demets schitterde in zijn rol als vader Van Paemel.

Naast vrijwel de complete vaste groep toneelspelers van het NTG, kregen ze ook nog versterking van Els De Schepper, Koen De Sutter, Frank Dierens en Marijke Pinoy.

Dirk Tanghe wist er bijna een filmvoorstelling van te maken, mede dankzij de ruimte die hij kreeg in de Tolhuislaan.

Bijna 30.000 mensen kwamen kijken, dus we kunnen zeker spreken van een groot succes.

Het is bijna niet te geloven, maar vandaag, 8 juni, viert Nancy Sinatra haar 85e verjaardag!

Een memorabel moment in haar carrière deelde ze met haar vader, Frank Sinatra.

Op 13 april 1967 bereikten Frank en Nancy Sinatra de eerste plaats in de Engelse hitlijsten met hun duet “Somethin’ Stupid”.

Dit is tot op heden de enige keer in de popgeschiedenis dat een vader en dochter samen een nummer 1-hit scoorden.

In Nederland behaalde “Somethin’ Stupid” de tweede plaats, evenals de Nederlandse cover van Willy en Willeke Alberti, getiteld “Dat Afgezaagde Zinnetje”.

Ook in Vlaanderen bereikte ze de tweede plaats in de Hitparade.

In 2001 werd het nummer opnieuw succesvol gecoverd door Robbie Williams en Nicole Kidman, die er de 9e plaats mee behaalden.

Naast dit duet, brak Nancy Sinatra echt internationaal door in 1966 met haar iconische nummer “These Boots Are Made for Walkin'”.

Het nummer en de videoclip, waarin ze laarzen draagt en danst, werden een cultureel fenomeen.

Ook buiten de muziek had ze succes; ze speelde in een aantal films, waaronder de bekendste “Speedway” (1968) met Elvis Presley.

Ze zong bovendien het thema voor de James Bond-film “You Only Live Twice” uit 1967, wat een van de herkenbaarste Bond-liedjes is geworden.

Na haar hoogtijdagen in de jaren 60 is Nancy Sinatra altijd muziek blijven maken.

Vandaag, op 1 juni 1835 opende het Koninklijk Conservatorium in Gent zijn deuren, precies 190 jaar geleden.

Het conservatorium werd opgericht door Joseph-Martin Mengal, een componist van nationalistische liederen, romances en opera’s, en een bekend hoornspecialist.

Aanvankelijk telde de school 300 leerlingen, een aantal dat snel steeg tot 800.

Vanaf tien jaar oud was iedereen welkom.

In de 20e eeuw groeide het conservatorium uit tot een hogere kunstopleiding van academisch niveau, toegankelijk voor studenten met een middelbareschooldiploma.

Het studieaanbod werd uitgebreid met jazz, popmuziek, muziekproductie en instrumentenbouw.

Sinds 2011 vormt het Koninklijk Conservatorium samen met de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van Hogeschool Gent de School of Arts.

45 jaar geleden, brand in de platenzaak van de Vlaamse zangeres Samantha.

Na de herstart, besloot Samantha om te stoppen met de zaak op 2 januari 1981.

In Deurne begint ze een platenwinkel en blijft op die manier nauw in contact met de muziek. “Ik werd daarin gestimuleerd door mijn moeder en een vriendin van me.

Maar ik had snel door dat dat moeilijk te combineren was met mijn zangcarrière.

De klanten hadden graag dat ik hen voorthielp, maar ik moest vaak gaan optreden en dan heb ik besloten er na ruim twee jaar een punt achter te zetten.

Twee meesters dienen zat er niet in dat lukte niet (Joepie 18 mei 1980).