Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
De film, destijds in Vlaanderen en Nederland uitgebracht onder de titel ‘Rhapsodie der hartstochten’, vertelt het verhaal van de jonge, virtuoze pianist Franz Liszt.
Hoewel hij door het publiek op handen wordt gedragen en triomfen viert tijdens zijn tournees door Europa, worstelt de pianist met een diep gevoel van eenzaamheid.
Zijn leven neemt een drastische wending wanneer hij de beeldschone prinses Carolyne ontmoet.
Ze beginnen een gepassioneerde relatie, maar deze liefde eist een tol: Liszts muzikale prestaties beginnen eronder te lijden.
Een opmerkelijk weetje over de productie is dat de film door twee regisseurs werd voltooid. Charles Vidor begon aan de regie, maar na zijn overlijden tijdens de opnames nam de bekende regisseur George Cukor het project van hem over.
De periode die Freddie in de jaren tachtig in München doorbracht, met Barbara als een van zijn beste vrienden, was een tijd van intense feesten en persoonlijke vrijheid.
Nummers uit die tijd, met name van zijn soloalbum ‘Mr. Bad Guy’ (1985), weerspiegelen die levensstijl.
Het nummer ‘Living on My Own’ wordt vaak gezien als een perfecte beschrijving van zijn leven in München, een leven waar Barbara een centraal onderdeel van was.
De directste en zichtbare link tussen hen is haar verschijning in de videoclip van het Queen-nummer ‘It’s a Hard Life’ uit 1984.
Freddie zelf vatte hun speelse en uitbundige vriendschap samen in de credits van zijn soloalbum met de tekst: “Thank you for big tits and misconduct” (“Bedankt voor de grote tieten en het wangedrag”).
De Oostenrijkse actrice Barbara Valentin werd in 1940 in Wenen geboren als Uschi Ledersteger.
Als dochter van architect Hans Ledersteger en toneelspeelster Irmgard Alberti leek een artistieke loopbaan voor haar weggelegd.
In 1959 maakte ze haar debuut in de speelfilm ‘Ein Toter hing im Netz’.
In de jaren zestig groeide Valentin uit tot een bekende actrice, die door velen werd omschreven als ‘das Busenwunder’.
Haar opvallende borstomvang overschaduwde haar acteerprestaties zodanig dat ze vooral werd gevraagd voor seksfilms als ‘Schulmädchenrapport’ en ‘In Frankfurt sind die Nächte heiss’.
Een keerpunt in haar carrière kwam toen regisseur Rainer Werner Fassbinder haar potentieel zag en haar een kans gaf in serieuze karakterrollen.
Onder zijn leiding speelde ze in films als ‘Martha’, ‘Lili Marleen’ en ‘Welt am Draht’, waarmee ze liet zien meer te zijn dan haar imago.
Haar laatste speelfilm, ‘Die Hunde sind schuld’, verscheen in 2000.
Haar privéleven was minstens zo roerig en spraakmakend.
Valentin haalde ook de voorpagina’s van de Duitse boulevardpers met haar worsteling met verslavingen, waaronder een cocaïneverslaving.
De laatste jaren van haar leven werden getekend door ziekte. Na een hersenbloeding lag ze lange tijd in coma en was ze daarna aan een rolstoel gekluisterd.
Barbara Valentin overleed in 2002 op 61-jarige leeftijd in München.
Brigitte Bardot begon op 15-jarige leeftijd als model en maakte in 1952 de overstap naar de film.
Haar grote doorbraak kwam in 1956 met de film ‘Et Dieu… créa la femme’, die door de expliciete scènes voor een schandaal zorgde maar haar ook wereldberoemd maakte.
Ze groeide uit tot het gezicht van de Franse nouvelle vague en speelde in meer dan 45 films.
Naast haar acteercarrière probeerde Bardot het ook als zangeres.
Ze nam nummers op met artiesten als Serge Gainsbourg en Sacha Distel.
Haar bekendste lied is waarschijnlijk ‘Je t’aime… moi non plus’, opgenomen met Gainsbourg, dat pas later werd uitgebracht.
Haar privéleven was echter minder succesvol.
Ze worstelde met depressies, verslavingen en deed verschillende zelfmoordpogingen. Bardot trouwde vier keer en had tal van affaires met beroemdheden als Gilbert Bécaud en Warren Beatty.
In 1973 stopte ze op 39-jarige leeftijd met acteren en zette ze zich in voor de dierenrechten.
Ze richtte hiervoor een eigen stichting op.
Bardot is ook een controversieel figuur geworden door haar uitspraken tegen immigratie, de islam en homoseksualiteit.
Ze is meerdere keren veroordeeld voor aanzetten tot rassenhaat en discriminatie en spreekt haar steun uit voor het extreemrechtse Front National.
Brigitte Bardot blijft een vrouw die zowel bewondering als kritiek oproept, maar ze heeft onmiskenbaar een grote invloed gehad op de Franse cultuur en de internationale cinema.
David Geffens carrière in de entertainmentindustrie begon bescheiden in 1964, op de postkamer van het William Morris Agency.
Hij klom snel op tot talentscout, en hoewel zijn ambitie in de filmwereld lag, werd hij vanwege zijn jonge leeftijd richting de rockmuziek gestuurd.
Na een succesvolle periode bij Ashley Famous Agency, waar hij de muziekafdeling hielp uitbouwen, startte hij samen met Elliot Roberts het managementbureau Geffen-Roberts.
Hun bureau boekte een enorm succes door voor Atlantic Records de supergroep Crosby, Stills & Nash (& Young) te contracteren.
Toen Geffen vervolgens probeerde om artiest Jackson Browne bij Atlantic onder te brengen, gaf Atlantic-baas Ahmet Ertegün hem de gouden tip: begin je eigen platenlabel.
Met de belofte van Ertegün voor productie en distributie werd in 1972 Asylum Records geboren.
Het label kreeg al snel een neus voor talent; na Jackson Browne contracteerde Geffen ook diens huisgenoten J.D. Souther en Glenn Frey, de latere oprichter van de Eagles.
Tussen 1972 en 1975 bracht Asylum een reeks iconische albums uit, waaronder werk van de Eagles, Joni Mitchell en Bob Dylan.
In 1975 verkocht Geffen het label voor 7 miljoen dollar aan Warner, waar het fuseerde met Elektra Records.
Geffen bleef aan als hoofd van de nieuwe divisie en werd later benoemd tot vicevoorzitter van de filmtak, Warner Bros. Pictures.
Zijn uitstap naar de filmwereld was echter van korte duur. Na een botsing met de bureaucratie en een aantal minder succesvolle films, besloot hij terug te keren naar de muziek.
Op 22 september 1980 lanceerde hij zijn nieuwe label, Geffen Records, en tekende diezelfde dag nog John Lennon en Elton John als zijn eerste artiesten.
Voor Lennon betekende dit het einde van een zes jaar durende stilte, wat resulteerde in het album ‘Double Fantasy’, dat kort voor zijn tragische dood verscheen.
In deze periode produceerde Geffen ook de succesvolle Broadwaymusicals ‘Dreamgirls’ en ‘Cats’.
In 1990 verkocht hij Geffen Records voor 550 miljoen dollar aan MCA, een bedrag dat een jaar later bij een overname zelfs opliep tot 670 miljoen.
Nadat hij het label in 1995 verliet, richtte hij daarvoor al 1994 samen met Steven Spielberg en Jeffrey Katzenberg de filmstudio DreamWorks SKG op.
Deze studio zou verantwoordelijk worden voor Oscarwinnaars als ‘American Beauty’, ‘Gladiator’ en de animatiehit ‘Shrek’.
Naast zijn zakelijke successen kwam Geffen ook in de media door zijn relatie met Cher in de jaren zeventig.
Later kwam hij openlijk uit voor zijn homoseksualiteit en werd hij een belangrijke filantroop, met name door grote donaties aan het wetenschappelijk onderzoek naar aids (foto Wikipedia)
Waar is de tijd gebleven dat we zaterdagnamiddag konden genieten van zo’n oude filmklassieker? Het is zo jammer dat de VRT deze mooie traditie na jaren heeft stopgezet.
Een artikel uit Joepie van 14 september 1980 blikt terug op deze iconische film uit 1951, geregisseerd door John Huston.
Destijds beschouwd als een groots avontuur, bracht de film steracteurs Humphrey Bogart en Katharine Hepburn samen in het toenmalige Belgische Congo, een periode waarin ze beiden op het hoogtepunt van hun roem waren.
Het artikel belicht de enorme uitdagingen van het filmen op locatie in die afgelegen natuurlijke omgeving, ver verwijderd van alle Hollywoodse gemakken.
De cast en crew moesten niet alleen omgaan met intense hitte en vochtigheid, maar ook met een geïmproviseerde filmset die volledig in de buitenlucht was opgebouwd (Joepie 14 september 1980)
John Travolta’s leven kent zowel de schittering van Hollywood als de diepte van persoonlijk verlies.
Zijn hart was bijna drie decennia lang verbonden met dat van actrice Kelly Preston.
Ze trouwden in 1991 en hun huwelijk was een van de langere in de filmwereld, tot een tragisch einde kwam met haar overlijden aan borstkanker in 2020.
Samen bouwden ze een gezin op en kregen drie kinderen: zoon Jett, dochter Ella Bleu en zoon Benjamin.
Hun leven werd echter getekend door het hartverscheurende verlies van hun oudste zoon Jett in 2009.
Na het heengaan van zijn vrouw heeft Travolta zich vooral op zijn twee andere kinderen gericht en is hij, voor zover bekend, single gebleven.
Voor zijn thuisbasis koos Travolta een plek die zijn passie voor vliegen weerspiegelt.
Hij woont in een uniek landgoed in Ocala, Florida dat deel uitmaakt van Jumbolair Airport.
Dit is een zogeheten ‘fly-in’ gemeenschap waar de startbaan letterlijk tot aan zijn voordeur reikt.
Dit stelt de fervent piloot in staat om zijn vliegtuigen net zo makkelijk te parkeren als een auto, een directe link tussen zijn huis en de open lucht.
De film van regisseur Herbert Curiel, met Willeke van Ammelrooy als Toni en Rutger Hauer als Pierre, is een bewerking van de gelijknamige roman van Hugo Claus.
Claus baseerde het intense liefdesverhaal op zijn eigen, turbulente relatie met actrice Kitty Courbois.
Interessant is het verschil in symboliek: in het boek sterft Toni aan kanker (kreeft in het Duits is ‘Krebs’), terwijl de film zich volledig richt op de eigenschappen van haar sterrenbeeld.
De rol van Pierre werd Hauer aangeboden nadat Rijk de Gooyer had geweigerd.
De Gooyer vond het boek maar niets en had geen vertrouwen in de regisseur.
Criticus Gerrit Komrij beschreef de film als een verhaal over “psychische verwarring” en “Allesverslindende Liefde”, waarin Pierre ontroerd wordt door de onvolkomenheden van Toni, een vrouw die hem zowel tederheid als ergernis bezorgt en in seksueel opzicht frigide blijkt te zijn.
Het klassieke horrorverhaal van Frankenstein kreeg in 1985 een opmerkelijke herwerking in de film ‘The Bride’ van regisseur Franc Roddam.
Het verhaal pikt de draad op waar het origineel eindigt. Baron Frankenstein, gespeeld door popster Sting, schept een perfecte vrouw, Eva.
De rol van Eva werd vertolkt door Jennifer Beals, die toen razend populair was na haar doorbraak in “Flashdance”.
In tegenstelling tot het oorspronkelijke verhaal, krijgt de bruid hier een eigen wil.
Ze wijst haar monsterlijke ‘partner’ (gespeeld door Clancy Brown) onmiddellijk af, waarna hij op de vlucht slaat.
Wat volgt is een dubbel verhaal: terwijl Frankenstein zijn creatie opvoedt tot de ideale vrouw en hopeloos verliefd op haar wordt, trekt het verstoten monster de wereld in.
Daar vindt hij onverwachte vriendschap bij een dwerg, Rinaldo, een rol van David Rappaport.
De film, met verder nog bekende namen als Geraldine Page en Cary Elwes, ging op 16 augustus 1985 in de Verenigde Staten in première.
De hoge verwachtingen werden echter niet ingelost. “The Bride” was een financiële flop, met een opbrengst van slechts 3,6 miljoen dollar tegenover een budget van 13 miljoen.
Ook de critici waren niet mals; de film werd vaak omschreven als traag en onsamenhangend, en de acteerprestatie van Sting werd niet altijd even warm onthaald.
Ondanks de koude ontvangst heeft “The Bride” door de jaren heen toch een zekere cultstatus verworven, gewaardeerd om zijn unieke visuele stijl en de ambitieuze poging om een feministische draai te geven aan het legendarische monsterverhaal.
De film, die op 13 september 1986 in wereldpremière ging op het Filmfestival van Toronto, is de verfilming van het boek ‘Uit het raam springen moet als nutteloos worden beschouwd’ van Fernand Auwera.
Het scenario werd bewerkt door Auwera en Stijn Coninx, die ook als regieassistent aan de film meewerkte.
In de hoofdrollen spelen Herbert Flack, Mark Verstraete en Maya van den Broecke, terwijl de muziek werd gecreëerd door Dirk Brossé.
Daarnaast spelen ook Jef Cassiers, Ingrid De Vos, Vic Moeremans, Bob Van Der Veken, Cyriel Van Gent en zangeres Emly Starr mee, en had zelfs Robbe De Hert een kleine rol als portier.
In het verhaal worden in het luxueuze rusthuis Sempa Vivex kosten noch moeite gespaard om de bemiddelde bewoners te vermaken. Wanneer een gepensioneerde politicus zich wil laten opnemen en zijn kleindochter de bemiddeling verzorgt, lijkt dit de perfecte gelegenheid voor het rusthuis om een dreigende sluiting af te wenden.
Directeur Axel Woestewey ziet in de kleindochter bovendien een nieuwe vrouw om te verleiden.
De filmtrailer veroorzaakte in 1986 een kleine rel, omdat deze uitsluitend de nadruk legde op de seksscènes uit de film.
Toen gisteren nog vandaag was 