Categorie: Film

Vandaag, 25 jaar geleden, overleed meestervervalser Konrad Paul Kujau. Hij werd vooral bekend door zijn vervalsing van de dagboeken van Adolf Hitler in 1983.

Via een groep oude nazi’s kwam Kujau in contact met de Hamburgse journalist Gerd Heidemann.

Het lukte hem om Heidemann 62 vervalste delen van de dagboeken van Hitler te verkopen aan het blad ‘Stern’.

De publicatie veroorzaakte een enorme sensatie.

De dagboeken suggereerden onder andere dat Hitler niet op de hoogte was geweest van de Kristallnacht, wat in de Bondsrepubliek lange tijd het publieke debat domineerde.

In totaal verdiende Kujau 9,3 miljoen Duitse mark met zijn vervalsingen.

De fraude kwam aan het licht op 5 mei 1983.

In juli 1985 werd Kujau veroordeeld tot vier en een half jaar gevangenisstraf, maar hij werd na drie jaar vrijgelaten vanwege kanker aan het strottenhoofd.

Na zijn vrijlating maakte Kujau gebruik van zijn bekendheid om een publieke figuur te worden.

Na de mysterieuze dood van Uwe Barschel in 1988 trad hij op als expert in vervalsingen in een reportage van ‘Spiegel TV’.

In 1992 was de vervalsingszaak van de Hitler-dagboeken het onderwerp van de film ‘Schtonk!’.

Samen met de Rock & Roll Junkies bracht Kujau in 1995 een album uit, getiteld ‘Rebellen der Kunst’.

In de politiek was hij minder succesvol: in 1994 stond hij op de lijst van de Autofahrer- und Bürgerinteressenpartei Deutschlands en in 1996 stelde hij zich kandidaat voor het burgemeesterschap van Stuttgart, maar kreeg slechts 901 stemmen.

In zijn laatste levensjaren werkte Kujau in zijn schildersatelier en hield hij tentoonstellingen in Pegnitz.

Hij overleed op 12 september 2000, op 62-jarige leeftijd.

Vandaag, vijf jaar geleden, overleed Diana Rigg, omringd door haar familie.

De Britse actrice had een indrukwekkende carrière die begon op het toneel en haar tot ver buiten de theaterwereld bekend maakte.

Na haar opleiding begon Rigg in 1959 met veel succes te acteren bij de Royal Shakespeare Company.

Om haar inkomen aan te vullen, nam ze gastrollen aan in televisieseries.

Tijdens een van deze optredens werd ze opgemerkt door de producers van ‘The Avengers’, die haar in 1965 de rol van geheimagente Emma Peel aanboden na het vertrek van Honor Blackman.

Ze was niet de eerste keuze; Elizabeth Shepherd was al gecast, maar werd na anderhalve aflevering vervangen door Rigg.

Hoewel haar rol in de serie haar professioneel en esthetisch voldeed, was haar loon laag.

Na 12 afleveringen ontdekte ze dat ze minder verdiende dan de cameraman.

Rigg werd twee keer genomineerd voor een Emmy (1967 en 1968), maar verloor beide keren van Barbara Bain.

Na ‘The Avengers’ richtte Rigg zich op een filmcarrière.

Ze vertolkte de rol van Tracy de Vicenzo in ‘On Her Majesty’s Secret Service’ (1969), de enige vrouw die ooit met James Bond trouwde, en bracht een vitaliteit in de film die zelden werd geëvenaard door andere Bond-girls.

Ondanks het feit dat ze vaak beter was dan de films waarin ze speelde, zijn er naast ‘The Assassination Bureau’ (1969) nog twee ondergewaardeerde films op haar palmares: ‘The Hospital’ (1971) en ‘Theatre of Blood’ (1973).

In 1970 keerde ze terug naar het theater in de productie ‘Abelard and Heloise’.

Een korte naaktscène veroorzaakte veel opschudding, aangezien Rigg de eerste Engelse actrice was die naakt op het podium verscheen.

In haar leven ontving ze talloze onderscheidingen, waaronder eredocoraten, de titel Dame Commander of the British Empire (DBE), een Tony voor haar rol in ‘Medea’, een Emmy voor ‘Rebecca’ en een Lifetime Achievement Award.

In haar latere carrière speelde ze de rol van Olenna Tyrell in ‘Game of Thrones’

Deze week, precies 95 jaar geleden, werd Netta Duchâteau gekroond tot Miss België.

Het was de opmaat naar een nog groter succes: een klein jaar later, op 16 juni 1931, won ze als tot op heden enige Belgische de internationale titel van Miss Universe.”

Netta Duchâteau, geboren als Annette Netta Duchâteau, in 1910, in een welgestelde Naamse familie, werd een van de eerste Belgische bekende gezichten.

In 1930 schreef ze zich met een simpele brief en foto in voor de Miss België-verkiezing, die toen pas voor de tweede keer werd georganiseerd, en wist de jury, met daarin onder meer Stijn Streuvels, te overtuigen.

Met haar titel op zak vertrok de twintigjarige Netta, samen met haar moeder, naar Texas voor de Miss Universe-verkiezing.

Ondanks dat ze geen Engels sprak, blonk ze uit tijdens de zware proeven, zoals een urenlange parade in badpak.

Tot ieders verbazing versloeg ze de Amerikaanse favoriete en werd ze gekroond tot Miss Universe.

Ze verdiende daarmee 2500 Amerikaanse dollar en een zilveren aandenkplaat ter waarde van 1000 dollar

De internationale pers omschreef haar als een “flashing brunette” en prees haar moedige karakter. Die reputatie was terecht, want op haar negentiende had ze al haar vliegbevet gehaald in een wereld die volledig door mannen werd gedomineerd.

Na haar overwinning keerde ze terug naar België, waar ze haar roem verzilverde.

Ze werd het gezicht van talloze producten, van tandpasta tot voor chocoladepasta van Kwatta, en poseerde voor de auto-industrie en krijgt daarvoor zelfs een Citroën cadeau.

Haar beeltenis werd misschien wel het onvergetelijkst als het ondeugende meisje op de

-sigarettenpakjes, hoewel ze zelf nooit heeft gerookt.

Ze trouwde in 1932 met Henri Van Den Bossche, met wie ze een zoon, Charles, kreeg.

Het huwelijk eindigde echter in een scheiding en hierna richtte ze zich op het acteren.

Hoewel haar filmrol in “Grains de beauté” geen succes werd, vond ze wel haar plek op de theaterplanken.

Zelfs tijdens de oorlog speelde ze in Parijs, en later vertolkte ze in Brussel rollen in klassiekers als “Cyrano de Bergerac”.

Later week Netta Duchâteau uit naar Monaco, waar ze op 24 mei 1994, op 83-jarige leeftijd overleed.

Tot op heden is ze de enige uit ons land die de Miss Universe heeft gewonnen.

95 jaar geleden, uit het leven van de Amerikaanse actrice Alice White.

Alice White groeide op in New Haven, Connecticut, waar ze een opleiding tot stenografie volgde.

Toen haar grootouders naar Californië verhuisden, zette ze haar studie voort aan Hollywood High School.

Daar was Mary Brian, de latere bekende actrice, een van haar medeleerlingen.

Na haar opleiding had ze verschillende banen, waaronder typiste, telefoniste, verkoopster en etaleur.

Een vriendin van haar, die bij Universal werkte, wees haar op een auditie.

Regisseur Joseph Von Sternberg zag direct haar levendigheid, maar vond haar lach ‘zowel vreselijk als meeslepend’.

Hij bood haar een contract aan bij de publiciteitsafdeling en later als zijn persoonlijke secretaresse.

Een kantoorbaan was echter niet genoeg voor Alice, want ze droomde van een filmcontract.

Na een conflict met Von Sternberg stapte ze over naar Charlie Chaplin, die haar uiteindelijk een rol voor de camera gaf.

Ze speelde met succes rollen als ‘flapper’ – een zelfbewuste vrouw die zich niets aantrok van de gangbare normen – of als geldgierige vrouw.

Hiermee trok ze de aandacht van regisseur Mervyn LeRoy, die veel potentieel in haar zag.

Door haar opvallende persoonlijkheid werd ze vaak vergeleken met actrice Clara Bow.

Met de opkomst van de geluidsfilm werd White populairder dan ze in de periode van de stomme film was.

Haar carrière raakte echter beschadigd door een schandaal: ze had een relatie met haar vriend Jack Warburton en haar toekomstige echtgenoot Sidney Bartlett tegelijk.

Dit leidde ertoe dat ze geen hoofdrollen meer kreeg en genoegen moest nemen met bijrollen.

Haar laatste film was ‘Flamingo Road’ uit 1949.

Alice White overleed in 1983 aan een beroerte.

45 jaar geleden, David Soul is er weer bovenop

David Soul, geboren als David Richard Solberg en voornamelijk bekend van zijn rol als Ken ‘Hutch’ Hutchinson in de televisieserie “Starsky & Hutch”, had een veelzijdige carrière.

Hij begon zijn loopbaan in de jaren zestig als zanger en bracht onder verschillende namen singles uit.

De grote doorbraak als acteur volgde in 1976 met “Starsky & Hutch”, waarin hij ook enkele van zijn eigen nummers zong.

Dit leidde tot aanzienlijk muzikaal succes, met name in het Verenigd Koninkrijk waar hij vier top 10-hits scoorde, waaronder de nummer 1-hit “Don’t Give Up on Us” in 1977.

Na het einde van de serie in 1979 zette Soul zijn acteercarrière voort met rollen in diverse films en televisieproducties, zoals “Salem’s Lot”, “Magnum Force” en “The Fifth Musketeer”.

Hoewel hij ook muziek bleef maken, evenaarde hij zijn eerdere successen niet. In 2004 maakte hij een cameo als de originele Hutch in de filmversie van “Starsky & Hutch” en in 2017 bracht hij het verzamelalbum “Gold” uit.

Op persoonlijk vlak is David Soul vijf keer getrouwd geweest en kreeg hij zes kinderen.

Sinds zijn scheiding van actrice Julia Nickson in 1997 woonde hij in Londen.

Zijn laatste huwelijk was in 2010 met pr-manager Helen Snell.

David Soul overleed in Londen op 4 januari 2024 op 80-jarige leeftijd

De Amerikaans actrice Catherine Hicksmag vandaag 74 kaarsjes uitblazen

Foto van 45 jaar geleden, toen speelde Catherine Hicks in de film Marilyn.

De televisiefilm Marilyn: The Untold Story uit 1980 was een succes voor zijn tijd.

Onder regie van John Flynn en Jack Arnold kreeg de productie veel lof van critici, wat vooral tot uiting kwam in de prestigieuze Emmy Award-nominatie voor hoofdrolspeelster Catherine Hicks.

Haar vertolking van Marilyn Monroe werd alom geprezen.

Naast Hicks bestond de cast uit een reeks bekende namen, waaronder Richard Basehart als haar zaakwaarnemer Johnny Hyde, Frank Converse als honkballegende Joe DiMaggio, Jason Miller als toneelschrijver Arthur Miller en Viveca Lindfors als haar acteercoach Natasha Lytess.

Deze foto’s, 65 jaar geleden genomen, toont de Franse actrice en zangeres Jeanne Moreau met haar zoon Jérôme Richard.

Moreau was een spilfiguur in het Franse culturele leven en had vriendschappen met grootheden als Jean Cocteau en Marguerite Duras.

Naast haar gevierde acteercarrière was Moreau een succesvolle zangeres, bekend om haar kenmerkende doorleefde stem.

Haar lied ‘Le Tourbillon de la Vie’, uit de film ‘Jules et Jim’, groeide uit tot een klassieker van het Franse chanson.

Ook nummers als ‘J’ai la mémoire qui flanche’ en haar samenwerkingen met bassist en tekstschrijver Cyrus Bassiak waren erg populair.

Ze was getrouwd met acteur Jean-Louis Richard, de vader van Jérôme, en later met regisseur William Friedkin.

Daarnaast had ze relaties met bekende persoonlijkheden zoals regisseurs Louis Malle en François Truffaut, modeontwerper Pierre Cardin en jazzmusicus Miles Davis.

Haar zoon Jérôme speelde als acteur ook een rol in de film ‘Céline et Julie vont en bateau’ uit 1974.

Hij heeft het in zijn leven niet altijd makkelijk gehad met de bekendheid van zijn moeder.

Na een ernstig auto-ongeluk en een coma, heeft hij uiteindelijk zijn weg gevonden als kunstschilder in Los Angeles.

Jeanne Moreau overleed in 2017 op 89-jarige leeftijd in haar woning in Parijs.

Jérôme Richard, de zoon van Jeanne Moreau, is overleden in januari 2019. Hij werd 70 jaar.

Vandaag, exact 140 jaar geleden, werd de Amerikaanse actrice Theda Bara geboren.

Voor mij heeft ze een speciale betekenis, aangezien haar portret te bewonderen is in de Hotsy Totsy in Gent.

Haar pad naar het sterrendom begon aan de universiteit van Cincinnati, waar ze voor het eerst in aanraking kwam met theater.

Gedreven door ambitie verhuisde Theodosia Burr Goodman in 1908 naar New York om een carrière op Broadway na te jagen.

Daar nam ze de artiestennaam Theda Bara aan. ‘Theda’ was een verkorting van Theodosia, en ‘Bara’ een afkorting van Baranger, de achternaam van haar grootvader.

Vanaf 1914 kwam haar carrière in een stroomversnelling toen ze films begon te maken voor producent William Fox, die op basis van haar succes de Fox Film Corporation oprichtte.

Om haar bekendheid te vergroten, werd Bara voorgesteld als een mysterieuze, exotische vrouw. Publiciteitsmedewerkers creëerden een fascinerend achtergrondverhaal: ze zou in Egypte geboren zijn als de dochter van een Italiaanse kunstenaar en een Franse actrice.

Haar naam, zo beweerde men, was een anagram van ‘Arab Death’.

Dit imago werd verder versterkt met verhalen over een jeugd in de Sahara.

Door haar rol in de film ‘A Fool There Was’ (1915) kreeg Theda Bara de bijnaam ‘the Vamp’, een term die synoniem werd met haar imago.

Ze groeide uit tot een van de eerste sekssymbolen van het witte doek.

In totaal maakte ze een veertigtal films voor Fox, maar ze raakte gefrustreerd door het feit dat ze telkens als ‘vamp’ werd getypecast.

Na haar vertrek bij de studio in 1919 en haar huwelijk in 1921 maakte ze nog maar twee films. Daarna trok ze zich definitief terug uit de filmwereld.

Tragisch genoeg is het merendeel van haar films verloren gegaan bij een brand in de archieven van Fox Studios in New Jersey in 1937.

Haar doorbraakfilm ‘A Fool There Was’ is gelukkig wel bewaard gebleven, net als enkele fragmenten van haar meest opzienbarende film, ‘Cleopatra’, die ons vandaag nog een glimp gunnen van haar unieke verschijning.

Vandaag is het ook al 40 jaar geleden dat de Gentse presentator Nand Baert is overleden (28 april 1985)

De populaire televisiepresentator Nand Baert kende we vooral van het reisprogramma Van Pool tot Evenaar.

Tijdens Expo 58 was hij samen met onder andere Pros Verbruggen één van de stemmen die voor de Belgische radio vanuit de paviljoenen sfeerbeelden en interviews verzorgde.

Baerts werd bekend als een van de Nederlandstalige dj’s bij Radio Luxembourg.

Hij verzorgde in 1956 de allereerst Vlaamse commentaren voor het Eurovisiesongfestival Bij BRT 2.

Bij Omroep Oost-Vlaanderen was hij begin jaren 60 bekend als radiopresentator van programma’s als Party-time in Rudi’s Club en Afternoonbeat, die hij samen met Rudi Sinia presenteerde.

Op de Nederlandse televisie was hij bij de Avro van 1963 tot 1967 de eerste presentator van het tv-programma Wie van de drie.

Van 1977 tot zijn overlijden in 1985 was hij de presentator van de populaire televisiequiz Van Pool tot Evenaar.

Nand Baert is 53 jaar geworden.

Vandaag, 45 jaar geleden, op 19 april 1980, stond Blondie met het nummer “Call Me” bovenaan de Billboard-hitlijst.

Producer Giorgio Moroder schreef de muziek van “Call Me” en Debbie Harry de tekst.

Giorgio Moroder had oorspronkelijk zangeres Stevie Nicks van Fleetwood Mac in gedachten, maar toen zij het aanbod afsloeg, liet hij Debbie Harry het nummer zingen.

Overigens waren Debbie Harry en haar man, Chris Stein, fan van de muziek van Giorgio Moroder. Voor het nummer ‘Heart Of Glass’ lieten ze zich inspireren op zijn producties.

In de studio waren alleen Debbie en Chris aanwezig, omdat Giorgio Moroder zijn eigen muzikanten verkoos boven de andere leden van Blondie.

Zo horen we onder meer Harold Faltermeyer (keyboards) en Keith Forsey (drums).

Ook Chris Stein moest toegevingen doen en zijn gitaarspel werd bewerkt met processing.

“Call Me” werd ook gebruikt voor de film “American Gigolo” en is de bestverkochte single van Blondie in Amerika.

De single werd ook genomineerd voor een Grammy.

Vandaag, 50 jaar geleden, maakte Kojak (Telly Savalas) een promovideo in Berlijn voor het muziekprogramma TopPop (25 maart 1975)

Deze video werd uitgezonden op 28 maart 1975, op Nederland 2.

Telly Savalas, geboren als Aristotle Savalas, had zijn eerste filmrollen in de jaren vijftig te danken aan zijn vermogen om met een geloofwaardig Europees accent te spreken, een gevolg van zijn afkomst als zoon van Griekse immigranten.

Daarvoor werkte hij als regisseur van nieuwsuitzendingen bij televisiezender ABC.

In 1962 leverde een bijrol als sadistische medegevangene in “Birdman of Alcatraz”, naast Burt Lancaster, hem een Oscarnominatie op voor beste mannelijke bijrol.

Drie jaar later vroeg regisseur George Stevens hem om zijn hoofd kaal te scheren voor de rol van Pontius Pilatus in “The Greatest Story Ever Told”.

De televisieserie “Kojak” werd in 1978 stopgezet na een campagne tegen geweld op de Amerikaanse televisie.

De politieman Kojak keerde echter in 1984 en 1985 terug in twee televisiefilms.

Zijn broer, George Savalas (1924-1985), was ook acteur en speelde detective Stavros in “Kojak”.

Hoewel Savalas na het einde van de serie nog andere rollen vertolkte, bleef hij vooral bekend door zijn rol als Kojak.

Hij accepteerde dit naar eigen zeggen zonder problemen: “Voor ‘Kojak’ had ik al zestig films gemaakt met de grootste namen in de filmindustrie, maar voor het publiek bleef ik ‘die-hoe-heet-hij-ook-alweer’.

Kojak heeft me de erkenning gegeven die ik verdiende.”

Telly Savalas overleed op 22 januari 1994 aan blaas- en prostaatkanker, een dag na zijn 72e verjaardag (Joepie 26 maart 1975)

ABC van 10 februari 1935, nummer 3 en met op de cover Kent Taylor.

Kent Taylor, geboren als Kent Taylor op 11 mei 1907 in Nashua, Iowa, groeide op in een boerengezin en werkte na de middelbare school in verschillende baantjes voordat hij rond 1930 naar Californië trok met de droom om acteur te worden.

Hij veranderde zijn naam in Kent Taylor, een naam die beter paste bij zijn filmambities.

Zijn eerste rollen waren klein, maar zijn atletische bouw en knappe verschijning hielpen hem op te vallen.

Taylor werd echter nooit een echte Hollywoodster, maar bouwde een solide reputatie op als betrouwbare acteur in B-films, met rollen in westerns, misdaadfilms, melodrama’s en horrorfilms.

Bekende titels uit die periode zijn onder andere I’m No Angel (1933) met Mae West, Death Takes a Holiday (1934) en Ramona (1936). Hij werd soms de “King of the B’s” genoemd.

Vanaf de jaren 50 verlegde Taylor zijn focus naar televisie, met gastrollen in vele series en hoofdrollen in onder andere Boston Blackie (1951-1953), The Rough Riders (1958-1959) en Tightrope! (1959-1960).

Hij bleef tot in de jaren 70 acteren, vaak in low-budget films.

Taylor was driemaal getrouwd, eerst met Alice Dahlgren (1933-1935), daarna met modeontwerpster Augusta(‘Gussie’) Bender (1938-1955), met wie hij dochter Victoria kreeg.

Zijn laatste huwelijk was met Patricia Bergin vanaf 1956.

Naast acteren was Taylor een fervent golfer en tennisser en diende hij in de Army Air Force tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Hij overleed op 11 april 1987 in Woodland Hills, Californië, aan een hartaanval.