Categorie: Muziek jaren 70

45 jaar geleden, Boney M in de Joepie van 27 november 1978.

Het nummer Rasputin werd uitgebracht op 28 augustus 1978 als de tweede single van hun derde studioalbum “Nightflight to Venus”.

Het nummer is geschreven producer Frank Farian, samen met George Reyam en Fred Jay.

Het nummer diende als een muzikale weergave van de historische figuur Grigori Rasputin, die nauw verbonden was met tsaar Nicolaas II en uiteindelijk een gruwelijk einde tegemoet ging.

In Vlaanderen was het nummer goed voor een tweede plaats in de Brt Top 30 en in Nederland goed voor een achtste plaats in de Top 40.

Dankzij de remix van producer Kevin Christie, beter bekend onder zijn artiestennaam Majestic bereikte het nummer terug de hitparade in 2021.

In Vlaanderen weer goed voor een tweede plaats in de Ultra Top 50 en een vijfde plaats in de Nederlandse Top 40.

45 jaar geleden, Sheila & B Devotion met hun disco cover van de klassieker Singin’ In The Rain.

Geboren als Annie Chancel begon ze haar muzikale carrière in een bandje en werd ontdekt in 1962, toen ze haar eerste single uitbracht met de titel Sheila, haar artiestennaam.

Het liedje was een succes, maar moest concurreren met een andere versie van Lucky Blondo.

Sheila brak definitief door in 1963 met het nummer L’école c’est fini, dat zes weken op de eerste plaats stond in de Franse hitlijst en 800.000 keer werd verkocht.

Haar eerste album was ook het best verkochte album van dat jaar, waarmee ze andere Franse zangeressen als Sylvie Vartan en Françoise Hardy overtrof.

Sheila scoorde in de jaren zestig nog meer hits, zoals Toujours des beaux jours, C’est toi que j’aime, Le Folklore Américain, Le Cinéma, Bang Bang (een cover van Cher) en Adios Amor, dat acht weken op nummer één bleef.

Haar grootste succes was Les rois mages, dat in 1971 vier weken de hitlijst aanvoerde en bijna een miljoen keer werd verkocht.

Met de Spaanse versie Los Reyes Magos bereikte ze ook de markten van Mexico, Argentinië en Spanje.

In 1973 trouwde Sheila met de zanger Ringo (geboren als Guy Bayle).

Claude François, waar ze al sinds 1963 mee bevriend was, was getuige van dit huwelijk.

Sheila en Ringo namen samen een duet op, Les Gondoles à Venise, dat ook vier weken op de eerste plaats stond.

In 1975 kregen ze een zoon, Ludovic, maar het huwelijk liep stuk in 1979.

In 1977 maakte Sheila een overstap naar de discostijl met het Engelstalige nummer Love me Baby, waarbij ze werd begeleid door de dansers B. Devotion.

De dansers waren Arthur Wilkins (overleden 9 februari 2015), Basil Mac Farlane en Freddy Stracham.

Het liedje was een succes in Frankrijk en ook in andere Europese landen, zoals Duitsland en Italië.

Sheila en B. Devotion hadden ook een hit met Singing in the rain, een discobewerking van de klassieker uit de film met Gene Kelly.

In Vlaanderen goed voor een vierde plaats en in Nederland bereikte de single de derde plaats in de Top 40.

Ondanks haar Engelse singles brengt ze ook nog het Franse Kennedy Airport uit om haar Franse fans niet te vergeten.

Met Seven Lonely Days heeft ze in 1979 opnieuw een grote hit beet.

In Frankrijk verkoopt de single 550.000 keer en ook in Duitsland, Zweden en Spanje is het een dikke hit.

In 1979 leidt haar samenwerking met Bernard Edwards en Nile Rodgers voor de opname van het album King of the World (uitgebracht in 1980) tot mondiaal verkoopsucces.

Haar grote successingle Spacer van einde 1979 staat op dit album.

Deze single dat in 52 landen verkocht wordt en 6 miljoen keer over de toonbank gaat.

Hiermee scoort ze ook in Australië, de Verenigde Staten, Finland en Engeland.

Het nummer verblijft een half jaar in de top tien van de hitparade en wordt ook vaak gecoverd.

De videoclip werd opgenomen in Londen, de eerste keer dat Sheila buiten Frankrijk een clip opnam.

Om tevens haar Franse fans tevreden te houden brengt ze in 1980 met Pilote sur les Ondes ook een Frans album uit.

Een jaar later covert ze Shaddap a you face van Joe Dolce (Et ne la ramène pas).

Aan het einde van het jaar brengt ze een nieuw Engelstalig album uit, Little darlin, in rockstijl.

In 1982 covert ze Gloria van Umberto Tozzi (Glori-Gloria) en heeft ook hier een hit mee.

In 1983 brengt ze On dit uit, een album in het Frans met liedjes speciaal voor haar geschreven.

In 1983 ontmoet ze Yves Martin.

Ze werkt met hem samen tot 1988 en is met hem getrouwd.

Echt succesvol was ze niet meer en in 1989 besluit ze, teleurgesteld, te stoppen met de muziek.

Tussen 1989 en 1998 schrijft ze 3 boeken, verschijnt op tv en stort zich op het maken van beelden (sculptures).

In 1998 is haar comeback in de muziekwereld. En verrassend genoeg succesvol.

Het album Le Meilleur met oude en nieuwe songs wordt ‘goud’ in Frankrijk.

In 2002 brengt ze het album Seulement pour toi uit, met slechts zeven liedjes.

Het album werd opgenomen in de zomer tussen de overlijdens van haar ouders in.

Datzelfde jaar viert ze haar veertigjarig artiestenjubileum in de Olympia.

In 2005 brengt haar zoon Ludovic het boek Fils de (zoon van) uit, waarin hij vertelt hoe moeilijk het is om in de schaduw van zijn moeder te staan.

In 2012 viert ze met Ce soir, c’est notre anniversaire haar vijftigjarig jubileum in de Olympia.

Sheila is nu nog vaak op tv en toer nog altijd door Frankrijk en de rest van Europa.

Sheila verkocht meer dan 85 miljoen platen.

Volgens het boek 40 ans de tubes 1960-2000 is ze in Frankrijk de zangeres met het meeste gouden platen (39 in Frankrijk en 89 in de wereld).

In Frankrijk wordt ze alleen maar overtroffen door Johnny Hallyday, die 40 gouden platen heeft.

Sheila (zomer 1965)

Gisteren nog vandaag

45 jaar geleden, Rose Royce met hun nummer Love Don’t Live Here Anymore.

Het nummer Love Don’t Live Here Anymore is geschreven door Miles Gregory.

Het werd geproduceerd door de voormalige Motown-songwriter en producer Norman Whitfield voor Whitfield Records.

De leadzang werd gezongen door Gwen Dickey en het nummer werd uitgebracht als de tweede single van hun derde studioalbum Rose Royce III: Strikes Again.

Het nummer bereikte de nummer 32 positie op de Billboard Hot 100 en de nummer 2 positie op de R&B Singles chart in de Verenigde Staten.

Het nummer werd ook een hit in het Verenigd Koninkrijk, waar het de nummer 3 positie bereikte op de UK Singles Chart.

In Vlaanderen was het nummer goed voor achttiende plaats in de Brt Top 30.

In Nederland bereikte het nummer de tiende plaats in de Nederlandse Top 40.

Het nummer gaat over een verbroken relatie en het gevoel van leegte en eenzaamheid dat daarbij hoort.

Het nummer wordt gekenmerkt door een melancholische melodie, een emotionele zang en een dramatisch strijkersarrangement.

Het nummer is meerdere keren gecoverd door andere artiesten, waaronder Madonna, Jimmy Nail, Joe Cocker en Seal.

Gisteren nog vandaag

zangeres Gwen Dickey verlaat de groep Rose Royce (Joepie 11 mei 1980).

Gisteren nog vandaag

45 jaar geleden, Gruppo Sportivo, goedbedoelde grap loopt danig uit de hand (Muziek Expres november 1978)

Hans Vandenburg is de oprichter van de Haagse popgroep Gruppo Sportivo, die in de jaren zeventig en tachtig furore maakte met hun aanstekelijke mix van pop, rock, punk en humor.

De band bestond verder uit Max Mollinger op drums, Peter Calicher op toetsen, Eric Wehrmeyer op bas en de charmante Gruppettes Josée van Iersel en Meike Touw op zang.

Na hun oprichting in 1976 kregen ze al snel een platencontract bij Ariola en scoorden ze een bescheiden hit met Out there in the jungle.

Hun volgende singles Hoola fever en Beep Beep Love kregen veel airplay, maar braken niet echt door.

Dat veranderde met hun debuutalbum 10 Mistakes, dat in 1977 verscheen en geproduceerd werd door Robert Jan Stips, bekend van Supersister, Golden Earring, Sweet d’Buster en later de Nits.

Het album kreeg lovende recensies en werd een cultklassieker, mede dankzij de single Rock ‘n roll, die de top 20 haalde.

In 1978 bracht de band hun tweede album uit, Back to 78, dat nog succesvoller was dan het eerste.

De singles Hey girl en Disco really made it werden grote hits, niet alleen in Nederland en Vlaanderen, maar ook in het buitenland.

De band toerde door Europa en werd geprezen om hun energieke en humoristische optredens.

In 1979 nam de band een korte pauze, die ze aankondigden met de single Sleeping Bag.

In 2018 verscheen hun laatste album Great, dat liet zien dat ze nog steeds hun eigenzinnige stijl hadden.

De band treedt nog steeds op en heeft een trouwe schare fans.

Gisteren nog vandaag

Vandaag 25 jaar geleden, overlijdt de Amerikaanse R&B-zangeres Barbara Acklin aan de gevolgen van een longontsteking.

Barbara Acklin werd geboren in Oakland, Californië in 1943 en verhuisde als kind naar Chicago, Illinois.

Daar begon ze haar muzikale carrière als secretaresse bij St. Lawrence Records.

Dankzij haar neef, producer en saxofonist Monk Higgins kreeg ze al vlug een platencontract en produceerde haar eerste singles.

Haar doorbraak kwam in 1968 met het nummer Show Me the Way to Go dat ze samen met Eugene Record (Eugene Booker Record) schreef en zong met Gene Chandler.

Hetzelfde jaar scoorde ze haar grootste hit met Love Makes A Woman, dat de top 20 haalde in de Billboard Hot 100.

Acklin nog vele andere nummers, zoals Am I the Same Girl, Little Green Apples, Just Ain’t No Love, I Did It, I Call It Trouble en A Place In The Sun.

Ze had ook een lange relatie met Eugene Record, de zanger van The Chi-Lites, met wie ze veel nummers schreef voor zijn groep.

Volgens sommige bronnen zouden ze zelf getrouwd geweest zijn. Maar ik durf dit niet hard te maken.

Een van hun bekendste nummers was Have You Seen Her dat in 1971 een nummer 1-hit werd in de Amerikaanse R&B-lijst.

Dit nummer werd later gecoverd door MC Hammer in 1990 en bereikte de top 3 in de VS.

Eugene Record schreef ook het nummer Are You My Woman (Tell Me So), dat in 2003 werd gesampled door Beyoncé in haar hit Crazy in Love.

Hij won daarvoor een Grammy Award.

Barbara Acklin werd 56 jaar oud en Eugene Record overleed in 2005 op 64-jarige leeftijd.

50 jaar geleden, Ray Conniff met zijn hit Harmony.

Ray Conniff begon zijn carrière als trombonist in verschillende big bands, waaronder die van Bunny Berigan en Artie Shaw.

Na de Tweede Wereldoorlog werd hij aangesteld als huisarrangeur bij Columbia Records, waar hij werkte voor artiesten als Rosemary Clooney, Marty Robbins, Frankie Laine, Johnny Mathis, Guy Mitchell en Johnnie Ray.

Hij schreef onder meer de arrangementen voor ‘Yes Tonight Josephine’ en ‘Just Walkin’ In The Rain’.

In 1955 was hij ook verantwoordelijk voor het arrangement van ‘Band Of Gold’ van Don Cherry, de vader van Neneh Cherry dat een miljoenenhit werd in de Verenigde Staten.

In 1959 richtte hij zijn eigen groep op, The Ray Conniff Singers, die een unieke stijl hadden waarbij de zangers woordloos meezongen met de instrumenten.

Met deze groep had hij veel succes in de jaren zestig en zeventig, zowel met albums als met singles.

Een van zijn bekendste hits was ‘Harmony’, dat in 1973 een top 3-hit werd in Nederland en een top 20-hit in Vlaanderen.

Ray Conniff overleed op 12 oktober 2002 op 85-jarige leeftijd aan de gevolgen van een val in zijn huis.