Categorie: Muziek jaren 70

Herb Alpert blijft dromen

Toen Herb Alpert begin jaren zestig doorbrak met zijn band The Tijuana Brass, kon niemand vermoeden hoe veelzijdig zijn carrière zou worden.

Hij was niet alleen een succesvol muzikant, maar ook een invloedrijk zakenman in de muziekindustrie.

Als artiest kende hij zijn hoogtepunt in het midden van de jaren zestig. Zijn album ‘Whipped Cream & Other Delights’ uit 1965 bevatte het nummer ‘Lady Fingers’, een compositie van de Belgische jazzmuzikant Toots Thielemans.

Datzelfde jaar had hij met ‘Tijuana Taxi’ een monsterhit te pakken. In totaal zou hij vijf nummer 1-hits scoren, acht Grammy’s winnen en meer dan 72 miljoen albums verkopen.

Samen met zijn zakenpartner Jerry Moss richtte hij A&M Records op, een van de succesvolste onafhankelijke platenlabels uit de geschiedenis.

Als platenbaas had hij een neus voor talent; hij was onder meer de ontdekker van de Carpenters.

Het succes van A&M was zo groot dat het in 1990 voor een half miljard dollar werd verkocht aan Polygram.

Stilzitten was er echter niet bij; in 1994 richtten Alpert en Moss alweer een nieuw label op, genaamd Almo Sounds.

Rex Smith, nieuw superidool in de maak (Joepie 30 december 1979)

Rex Smith werd geboren op 9 september 1955, in Jacksonville, Florida, VS.

Zijn vader was naar verluidt redacteur van de krant Atlanta Journal.

Hij groeide dan ook op in Atlanta, Georgia en hij volgde zijn studies op de North Fulton High School in Atlanta.

Begon zijn carrière als tieneridool in de late jaren 70 en hij werd ontdekt in de rockscene van Atlanta, waar hij optrad in clubs en theaters.

In 1978 speelde hij Danny Zuko in de Broadway-productie van “Grease”.

Hij speelde ook in “The Pirates of Penzance” (1981-1982) als Frederic, zowel op Broadway als in de filmversie uit 1983.

Andere Broadway-rollen waren in “Grand Hotel”, “Sunset Boulevard”, “Annie Get Your Gun”, en “Kiss Me, Kate”.

Zijn grote doorbraak kwam in 1979 met de single “You Take My Breath Away”, een nummer uit de tv-film “Sooner or Later”. wat ook zijn acteerdebuut was.

Het nummer bereikte de 10e plaats in de Billboard Hot 100 en bereikte ook hoge posities in de hitlijsten in landen als Canada, Australië en Nieuw-Zeeland.

Buiten het Verenigd Koninkrijk, deed het nummer niets in de rest van Europa.

Ook in Vlaanderen en Nederland bereikte het nummer niet de hitparade.

Na “You Take My Breath Away” volgden nog enkele bescheiden hits, zoals “Simply Jessie” en “Everlasting Love” (een duet met Rachel Sweet).

Van 1984 tot 1988 speelde hij motoragent Jesse Mach in de serie “Street Hawk”.

Hij presenteerde ook “Solid Gold” in 1982-1983.

Hij had gastrollen in series als “The Love Boat”, “Baywatch”, “JAG”, en “Caroline in the City”.

Later werkte hij als woordvoerder voor verschillende bedrijven en maakte reclame voor verschillende producten.

Hij is de oudere broer van Michael Lee Smith, zanger van de rockband Starz.

Hij heeft ook gewerkt als model en is tot vandaag een fervent motorrijder.

Rex Smith en Rachel Sweet werkten vaak samen in de vroege jaren 80.

Ze namen samen het duet “Everlasting Love” op, dat in 1981 een bescheiden hit werd.

Ze toerden samen en traden samen op in verschillende tv-programma’s.

Er gingen in die tijd geruchten over een romance, maar ze hielden vol dat ze enkel vrienden waren.

Hij is wel meerdere keren getrouwd geweest.

Rex Smith treedt nog steeds op, voornamelijk in theaters en bij speciale evenementen.

Hij woont in Las Vegas, Nevada en geeft af en toe zanglessen en workshops.

In 2023 maakte hij een cameo in de film “Grease: Rise of the Pink Ladies” (Joepie 30 december 1979)

Patrice Rushen, van jazz naar disco.

Het nummer “Haven’t You Heard” is afkomstig van het album Pizzazz (1979) en is geschreven door Rushen samen met bassist Freddie Washington en Theresa G. McFadden.

Rushen was tevens co-producer van het nummer.

Hoewel “Haven’t You Heard” in zowel Vlaanderen als Nederland de hitparades niet bereikte, was het wel een hit in onze discotheken.

Twee jaar later was het wel raak en scoorde Rushen een grote hit met “Forget Me Nots”, afkomstig van het album Straight from the Heart.

Het nummer bereikte de elfde plaats in de Vlaamse BRT Top 30 en de drieëntwintigste plaats in de Nederlandse Top 40.

Het aanstekelijke refrein van “Forget Me Nots” is later gesampled in George Michaels “Fastlove” (1996) en in Will Smiths “Men in Black” (1997).

“Forget Me Nots” leverde Rushen een Grammy-nominatie op voor Best Female R&B Vocal Performance.

Rushen bleef muziek van hoge kwaliteit uitbrengen en ontving meer erkenning voor haar werk.

Haar instrumentale nummer “Number One”, van het album Straight from the Heart, leverde haar een Grammy-nominatie op voor Best R&B Instrumental Performance.

Ook haar twaalfde album, Signature (1997), werd genomineerd voor een Grammy, ditmaal in de categorie Best Jazz Vocal Performance.

Ze heeft als componist ook geschreven voor een aantal films, tv-shows en documentaires.

Patrice Rushen, de oudste van twee dochters van Allen en Ruth Rushen, toonde al op jonge leeftijd een uitzonderlijk muzikaal talent.

Op 3-jarige leeftijd begon ze met pianospelen en op haar zesde gaf ze al klassieke recitals.

Haar bijnaam “Babyfingers”, vanwege haar kleine handen, kreeg ze al vroeg en zou later de naam worden van haar uitgeverij: Baby Fingers Inc.

In haar tienerjaren ging ze naar Locke High School in Zuid-Los Angeles en behaalde daarna een graad in muziek aan de University of Southern California.

Haar doorbraak kwam op 17-jarige leeftijd toen ze een wedstrijd won die haar in staat stelde met haar band op te treden op het prestigieuze Monterey Jazz Festival.

Dit leidde tot een platencontract bij Prestige Records, waar ze de drie jazz-georiënteerde albums Prelusion (1974), Before the Dawn (1975) en Shout It Out (1977) uitbracht.

In 1978, op 23-jarige leeftijd, stapte ze over naar Elektra Records, waar haar muziek een meer R&B- en funk-georiënteerde richting insloeg.

Sinds 1986 is ze getrouwd met Marc St. Louis, een concerttoermanager en specialist in de productie van liveshows.

Samen hebben ze twee kinderen, zoon Cameron en dochter Jadyn, en leiden ze een relatief rustig gezinsleven in Californië.

Naast haar indrukwekkende carrière als uitvoerend artiest, deelt Rushen haar kennis en passie voor muziek ook als docent.

In 2005 ontving ze een eredoctoraat in de muziek aan het Berklee College of Music, waar ze tevens ambassadeur van kunstenaarstalent in het onderwijs is.

Daarnaast bekleedt ze een leerstoel populaire muziek aan de University of Southern California