Categorie: Muziek jaren 80

Vanaf vandaag, 40 jaar geleden, ligt het album “Sparkle in the Rain” van de Schotse band Simple Minds in de platenwinkel.

Het was reeds hun zesde studioalbum en dit album mag gezien worden als een verandering in hun muzikale stijl, namelijk van new wave naar meer rock.

Het album bevat drie succesvolle singles: “Waterfront”, “Speed Your Love to Me” en “Up on the Catwalk”.

Andere hoogtepunten zijn “Book of Brilliant Things”, “The Kick Inside of Me” en “C” Moon Cry Like A Baby”.

Ook de cover van Lou Reed’s “Street Hassle” mag er gerust zijn.

Het album deed het heel verschillend in de hitlijsten van Vlaanderen en Nederland.

In Vlaanderen bereikte het slechts een 89ste plaats, terwijl het in Nederland een tweede plaats haalde.

Irene Cara over haar geheime schuilplaats (Joepie 29 januari 1984)

Irene Cara begon haar carrière al op jonge leeftijd, toen ze op vijfjarige leeftijd debuteerde op Broadway.

Ze speelde in verschillende musicals en trad ook op in een eerbetoon aan Duke Ellington, samen met beroemde artiesten als Stevie Wonder, Sammy Davis jr. en Roberta Flack.

In 1975 maakte ze haar filmdebuut als Angela in de romantische thriller Aaron Loves Angela.

Haar grote doorbraak kwam in 1980, toen ze de rol van Coco Hernandez speelde in de musicalfilm Fame.

Ze zong ook het titelnummer van de film, dat een wereldwijde hit werd en haar een Oscar, een Golden Globe en een Grammy opleverde.

In 1983 speelde ze de hoofdrol in de dansfilm Flashdance, waarvoor ze ook het lied “Flashdance… What a Feeling” zong.

Dit nummer werd nog succesvoller dan “Fame” en leverde haar opnieuw een Oscar, een Golden Globe en een Grammy op.

Na deze successen bleef Cara actief als zangeres en actrice, maar ze bereikte niet meer hetzelfde niveau van populariteit.

Ze raakte ook betrokken bij juridische geschillen met haar platenmaatschappijen over haar contracten en royalty’s.

Ze bracht nog enkele albums uit en speelde in kleinere films en tv-series.

Irene Cara was getrouwd met Conrad Palmisano, een stuntman en regisseur, van 1986 tot 1991.

Ze gingen uit elkaar na vijf jaar huwelijk. Ze kregen geen kinderen samen.

In 2004 richtte ze haar eigen platenlabel op, Caramel Productions.

De laatste jaren leefde ze een teruggetrokken bestaan in Florida.

Irene Cara kwam te overlijden op 22 november 2022.

In februari 2023 publiceerde het Amerikaanse ‘TMZ’ op hun website de resultaten van het medisch onderzoek naar de rede van het overlijden van Irene Cara.

Daaruit blijkt dat ze is overleden aan de gevolgen van hypertensie (hoge bloeddruk) en een hoge cholesterol.

Uit de resultaten van het onderzoek is ook gebleken dat de zangeres aan diabetes leed.

Vandaag 15 jaar geleden, Michele Francesco Puccioni (artiestennaam Mike Francis) overlijdt in Rome aan de gevolgen van longkanker.

Mike Francis, geboren op 26 april 1961 in Florence, was een invloedrijke Italiaanse popdancemuzikant in de jaren 80.

Hij begon zijn muzikale carrière op 14-jarige leeftijd met een band die hij vormde met zijn schoolvrienden van L’Istituto di Studi Americano in Rome.

Hij brak door in 1984 met het nummer Survivor, dat een grote hit werd in Zuid-Europa.

Het jaar daarop scoorde hij opnieuw met het nummer Friends dat hij samen met Amii Stewart zong.

Dit nummer was vooral populair in het Verenigd Koninkrijk en de Filipijnen.

In Vlaanderen en Nederland bleven deze nummers echter steken in de Tipparade.

In 2000 richtte Mike Francis samen met zijn broer Mario (Mari-One) en de Maltese multi-instrumentalist Aidan Zammit de groep Mystic Diversions op.

Met deze groep maakte hij een overstap van de dance naar de lounge muziek.

Ze maakten zowel eigen nummers als covers van bekende nummers uit de jaren 70 en 80, zoals Float On van The Floaters en A Warm Summer Night van Chic.

In 2007 nam hij samen met de groep Blank & Jones een cover op van Someone Like You van Van Morrison.

Zijn laatste compilatiealbum, The Very Best Of Mike Francis (All Was Missing), kwam uit kort voor zijn overlijden.

Mike Francis is 47 jaar geworden.

40 jaar geleden, bracht Eartha Kitt haar disco hit Where is my Man uit.

Het nummer werd geschreven door de komedieschrijver Bruce Vilanch, samen met de muzikanten en producers Fred Zarr en Jacques Morali.

De single was in Vlaanderen goed voor een achtste plaats in de Top 30 en in Nederland bereikte het nummer de twaalfde plaats in de Top 40.

Eartha Mae Kitt wordt op 17 januari 1927 geboren in North, South Carolina een klein plaatsje in Orangeburg County, South Carolina.

Haar vader is blank en haar moeder is van Afro-Amerikaanse en Cherokee-afkomst.

Haar kindertijd is moeilijk: haar vader verdwijnt al snel en haar moeder overlijdt wanneer Eartha zes is.

Op achtjarige leeftijd wordt ze naar New York gestuurd om bij haar tante te gaan wonen.

Haar grote kans krijgt ze wanneer ze op zestienjarige leeftijd wordt toegelaten tot de Katherine Dunham Company, het eerste Afro-Amerikaanse gezelschap voor modern ballet.

Aanvankelijk is Eartha Kitt actief in het cabaret, maar het is regisseur Orson Welles die haar als actrice ontdekt.

Hij noemt haar “The Most Exciting Woman In The World“ en geeft haar haar eerste hoofdrol in Christopher Marlowe’s toneelstuk The Tragical History Of Doctor Faustus (1950).

In Hollywood debuteert Kitt als tegenspeelster van Sidney Poitier in de film The Mark of the Hawk (1958).

Bij het grote publiek wordt ze het meest bekend van haar rol als Catwoman in de televisieserie Batman in de jaren zestig.

Ze is in meer dan 30 films te zien, waaronder de documentaire All By Myself: The Eartha Kitt Story (1983).

Als zangeres heeft Kitt in de jaren vijftig en zestig een aantal hits, waaronder Santa Baby, Let’s Do It, C’est Si Bon, Just An Old Fashioned Girl, Monotonous, Love for Sale, I’d Rather Be Burned As A Witch, Usku Dara, Mink, Schmink en Under The Bridges Of Paris.

Haar debuut-lp RCA Victor Presents Eartha Kitt (1953) bereikt de top vijf in de Amerikaanse albumlijsten.

In 1960 krijgt Eartha Kitt een ster op de Hollywood Walk of Fame.

In 1968 maakt ze een faux-pas tijdens een lunch in het Witte Huis, door Lady Bird Johnson, de vrouw van Amerikaanse president Lyndon B. Johnson, aan het huilen te maken met kritische commentaren over de Vietnam-oorlog.

Hierna kan ze in de VS geen meer werk krijgen en vertrekt ze naar Europa, waar ze onder meer vloeiend Frans leert spreken.

In 1978 maakt ze haar Amerikaanse comeback in de Broadway-musical Timbuktu!

In de jaren tachtig had ze ook nog succes met de nummers I Love Men (1984) en Cha-Cha Heels (1989), een samenwerking met Bronski Beat.

Eartha Kitt kwam te overlijden op 25 december 2008.

De zeven regels van Eartha Kitt voor huwelijksgeluk (Piccolo mei 1962)

Gisteren nog vandaag

Vandaag 40 jaar geleden, bereikt de single Running With The Night van Lionel Richie de zevende plaats in de Brt Top 30.

Ook in Nederland bereikt het nummer als piekpositie de zevende plaats in de Top 40.

Lionel Richie schreef het nummer samen met Cynthia Weil.

Cynthia Weil schreef samen met haar man Barry Mann onder meer de hits I Just Can’t Help Believing’, ‘On Broadway’, “Don’t Know Much’, ‘Somewhere Out There’ en ‘You’ve Lost That Lovin’ Feelin’.

De gitaarsolo werd gespeeld door Steve Lukather van Toto en de productie was in handen van James Anthony Carmichael en Lionel Richie.

Richard Marx is ook te horen als backingzanger.

Rihanna zal later het nummer in 2007 gebruiken als sample voor haar nummer Push Up On Me en terug te vinden op haar album Good Girl Gone Bad.

Reclame voor het nieuwe album Can’t Slow Down van Lionel Richie

Gisteren nog vandaag