Categorie: Muziek jaren 80

Vandaag mag Julia Christina Rea 35 kaarsjes uitblazen

Julia werd namelijk geboren op 18 maart 1989 als tweede kind en dochter van Chris en zijn vrouw Joan Lesley.

Zoals voor zijn eerste dochter, schreef Chris Rea ook een nummer, namelijk Julia en uitgebracht op single in 1993, als een ode aan zijn jongste dochter.

Het nummer Julia bereikte de 53e plaats in de Britse hitlijst.

Zowel in Vlaanderen, als in Nederland kwam de single niet verder dan de tipparade.

Het nummer Julia verscheen voor het eerst op de verzamelaar The Best Of Chris Rea uit 1994.

Zijn eerste dochter Josephine werd geboren op 16 september 1983.

Voor haar schreef hij het nummer Josephine, uitgebracht op 22 juni 1985 als de tweede single van het album Shamrock Diaries.

Het nummer was een groot succes in Vlaanderen, Frankrijk en Nederland.

Dit nummer bestaat in zeven verschillende versies, die variëren in lengte, stijl en productie.

De originele albumversie duurt 4:26 minuten en heeft een zachte rock sound.

De singleversie uit 1985 is een compleet andere, meer rockende opname, die 3:35 minuten duurt.

Deze versie is ook te horen op de compilatie The Very Best of Chris Rea uit 2001.

De meer disco-klinkende “Josephine (La Version Française)” a.k.a. “Josephine Extended French re-record” is een verlengde remix die gemaakt werd voor een Europese non-album single uitgave in 1987.

Deze versie duurt 5:39 minuten en werd populair bij DJ Paul Oakenfold, die het op de acid house scene introduceerde.

Een ingekorte versie van “La Version Française” vervangt de originele versie op heruitgaven van Shamrock Diaries en duurt 3:56 minuten.

In 1988 nam Rea het nummer opnieuw op voor de compilatie New Light Through Old Windows.

Deze versie duurt 4:34 minuten en is waarschijnlijk de bekendste versie van het lied, die op vele Chris Rea compilaties is verschenen sindsdien.

Er bestaat ook een alternatieve, snellere versie uit 1988 die alleen te vinden is op Amerikaanse edities van New Light Through Old Windows die uitgegeven werden door Geffen Records, maar niet door ATCO Records. Deze versie duurt 4:17 minuten.

In 2008 nam Rea het nummer nogmaals op voor de Duitse markt en terug te vinden op de verzamelaar Fool If You Think It’s Over – The Definitive Greatest Hits.

Deze versie is soberder en duurt 3:58 minuten.

Rea beschouwt “Josephine” als een blueslied dat geïnspireerd is door bands als Yellowjackets en Weather Report.

Hij zegt dat hij altijd aan de derde verdieping van het Intercontinental Hotel in Düsseldorf denkt als hij het lied zingt, omdat hij het daar schreef toen het regende.

Gisteren nog vandaag

40 jaar geleden, Elbow Bones And The Racketeers scoorden een hit met hun nummer A Night In New York.

Het nummer was geschreven door Ronald Bruce Rogers (artiestenaam Ron Rogers) en Deborah Clarkin Rogers (artiestennaam Debbie Clarkin) en gezongen door Stephanie Fuller.

Het was de eerste single van hun enige album New York At Dawn dat uitkwam op het label EMI in 1983.

De groep was een creatie van August Darnell, die ook de producer was en die we natuurlijk kennen als Kid Creole.

Elbow Bones was het alter ego van John Rynski, die bevriend was geraakt met Darnell, toen hij werkte als lichtman tijdens de Kid Creole and the Coconuts tours.

De groep had een big bandstijl met mannelijke en vocalistes.

A Night In New York bereikte de 33e plaats in het VK Singles Chart en de 15e plaats in de Nederlandse Top 40.

Het was hun enige hit in Europa, hoewel ze nog twee andere singles uitbrachten: Happy Birthday, Baby en I Call It Like I See It.

Vandaag is het precies 40 jaar geleden dat de single Somebody’s Watching Me van Rockwell op een negende plaats binnenkwam in de BRT Top 30.

Dit nummer was de grootste hit van Rockwell, de artiestennaam van Kennedy Gordy, de zoon van Motown-oprichter Berry Gordy.

Het nummer werd geschreven door Rockwell zelf en mede geproduceerd door Curtis Anthony Nolen.

Het nummer viel op door de achtergrondzang van Michael Jackson en Jermaine Jackson, die bevriend waren met Rockwell.

De videoclip van het nummer is geïnspireerd door de film Psycho en laat Rockwell zien als een paranoïde man die denkt dat hij overal bespied wordt.

In Amerika Bereikte de single de tweede plaats in de Amerikaanse Billboard Hot 100.

In Vlaanderen bereikte het nummer op 31 maart 1984 de eerste plaats in de BRT Top 30.

In Nederland was de single goed voor een tweede plaats in de Top 40.

Rockwell werd geboren in 1964 in Detroit en groeide op in een muzikale familie.

Zijn ouders waren Berry Gordy en Margaret Norton. Kort na zijn geboorte, eindigde de kortstondige relatie (Volgens Berry niet meer dan een affaire. Berry Gordy heeft trouwens acht kinderen bij zes vrouwen, waarvan hij met drie trouwde)

Gordy vernoemt zijn zoon naar president John F. Kennedy en zanger William Smokey Robinson.

Rockwell wilde zijn eigen muzikale carrière opbouwen zonder te leunen op zijn vader’s invloed.

Hij koos voor de naam Rockwell omdat hij zich een rots in de branding voelde.

Het verhaal is dan ook dat hij zijn contract bij Motown geregeld had zonder dat zijn vader daarvan op de hoogte was.

Het album bevatte naast de titeltrack ook de drie andere single Obscene Phone Caller, Taxman en Knife.

Na zijn succesvolle debuut bracht Rockwell nog twee albums uit: Captured (1985) en The Genie (1986).

Deze albums waren echter minder succesvol en kregen weinig aandacht.

Rockwell verliet Motown in 1987 en verdween uit de muziekwereld.

Hij had ook te kampen met persoonlijke problemen, zoals een drugsverslaving en een echtscheiding.

In 2016 werd hij gearresteerd voor huiselijk geweld tegen zijn toenmalige vriendin.

Rockwell leeft nu teruggetrokken in Los Angeles en houdt zich niet meer bezig met muziek.

Hij heeft geen contact meer met zijn vader of zijn halfbroers en halfzussen, waaronder zanger Redfoo (Stefan Kendal Gordy) van LMFAO en zangeres Rhonda Ross Kendrick, de oudste dochter van Diana Ross.

Hij heeft wel nog steeds de rechten op zijn muziek, die regelmatig gebruikt wordt in films, reclames en tv-shows.

Gisteren nog vandaag

Twijfels kostten Pat Benatar echtgenoot en vriend.

Het nummer  Love Is A Battlefield werd geschreven door Holly Knight en de gekende componist en producer Mike Chapman.

Holly Knight schreef ook nummers al dan niet samen met Mike Chapman voor onder meer Tina Turner (The best), John Waite, Agnetha Fältskog ‘Wrap Your Arms Around Me) en Sheila.

Love Is A Battlefield verscheen niet op een regulier studioalbum van Benatar, maar op haar livealbum Live from Earth uit 1983.

Het nummer zelf was echter een studio-opname.

Pat Benatar begon haar carrière als zangeres in de jaren zeventig en brak door in 1979 met het album In the Heat of the Night.

Ze werd bekend om haar krachtige stem en haar rock- en new wave-stijl.

Ze won vier Grammy Awards voor Beste Vrouwelijke Rockzangeres op rij, van 1980 tot 1983.

Ze had ook succes met nummers als Hit Me with Your Best Shot, Heartbreaker, We Belong en Invincible.

In haar privéleven is Pat Benatar al sinds 1982 getrouwd met gitarist Neil Giraldo, met wie ze ook samenwerkt op muzikaal gebied.

Ze hebben twee dochters, Haley en Hana. Benatar en Giraldo zijn nog steeds actief als muzikanten en treden regelmatig op.

In 2020 brachten ze nog een nieuwe single uit met als titel Together.

Gisteren nog vandaag Pat Benatar (januari 1981)

Ook al 40 jaar geleden, de Amerikaanse soulzanger J. Blackfoot met zijn hit Taxi.

Het nummer werd geschreven en geproduceerd door Homer Banks en Chuck Brooks.

J. Blackfoot, wiens echte naam John Colbert was, begon zijn carrière, als leadzanger van de groep Bar-Kays.

Daarna, was hij lid van The Soul Children, die verschillende hits had in de jaren 60 en 70.

Na het uiteenvallen van de groep in 1979, begon hij een solocarrière.

Zijn debuutalbum City Slicker, uitgebracht in 1983, waar Taxi op stond, was zijn succesvolste album.

Hij had ook nog andere kleine hits, zoals Just One Lifetime, I Stood on the Sidewalk en Hearsay.

Hij bleef actief als zanger tot aan zijn dood in 2011 op 65-jarige leeftijd.

40 jaar geleden, Masquerade met het nummer Guardian Angel.

De Duitse artiest Drafi Deutscher, geboren als Drafi Richard Franz Deutscher, bracht in 1983 het Engelstalige lied “Guardian Angel” uit onder het pseudoniem Guardian Angel.

Hij schreef en produceerde het nummer samen met Christopher Evans-Ironside (overleden op 3 juni 2022)

Het nummer was een groot succes in verschillende Europese landen en bereikte de top van de hitlijsten in Oostenrijk en Denemarken.

In Vlaanderen was het nummer goed voor een derde plaats in de Brt Top 30 en in Nederland goed voor een negende plaats in de Top 40.

Het nummer werd ook gecoverd door de Duitse zanger Nino de Angelo, geboren als Domenico Gerhard Gorgoglione, die er een Duitstalige versie van maakte met de titel “Jenseits von Eden”.

Deze versie was ook een hit (in Duitsland zelfs een groter succes dan de versie van Masquerade) en werd later ook door hem in het Italiaans uitgebracht als “La valle dell’Eden”.

In Vlaanderen was zijn cover goed voor een dertiende plaats in de Brt Top 30 en in Nederland goed voor een zeventiende plaats in de Top 40.

Drafi Deutscher werd geboren in Charlottenburg, een stadsdeel van Berlijn.

Zijn vader was de Hongaarse pianist Drafi Kálman, die hij nooit heeft gekend.

Kort na zijn geboorte keerde zijn vader namelijk terug naar Hongarije, waarna zijn moeder hem alleen opvoedde.

Op elfjarige leeftijd deed hij mee aan een talentenjacht.

In 1962 formeerde hij zijn eerste band.

Zijn eerste hit in West-Duitsland had hij met het nummer Teeny in 1963.

In 1965 had hij een grote hit met Marmor, Stein und Eisen bricht.

Een Nederlandse versie van het gehele nummer werd destijds gezongen door Trea Dobbs: Marmer, staal en steen vergaan.

Ook de Nederlandse punkband Heideroosjes heeft een versie van het nummer opgenomen.

Een nummer dat hij in 1967 uitbracht was Der Hauptmann von Köpenick, gebaseerd op een waargebeurd verhaal van een werkloze schoenmaker genaamd Friedrich Wilhelm Voigt die begin jaren 1900 het gemeentehuis van Köpenick beroofde.

Drafi nam ook platen op en dat onder verschillende pseudoniemen.

Zoals zijn hit Be my boogie woogie baby (als Mr. Walkie Talkie) die op 6 augustus 1977 op nr.2 stond in de Brt Top 30 is er een van.

In 1978 was hij onder de meisjesnaam “Renate Vaplus” verantwoordelijk voor de grote hit van de Italiaanse zanger Bino, Mama Leone.

Dit werd een grote hit in Duitsland en bereikte ook de hitparde in Vlaanderen en Nederland.

Het nummer had hij geschreven voor de zangeres Ruth Handel in 1976, maar toen deed het niets in de Duitse hitlijsten.

In Vlaanderen had Drafi Deutscher met Mixed Emotions in 1987 een grote hit met het nummer You want love (Maria Maria).

Het nummer bereikte in Vlaanderen de tweede plaats en in Nederland was de single zelfs goed voor eerste plaats in de Top 40.

Dit duo vormde hij samen met Oliver Simon.

De Duitse zanger Andreas Martin nam hier een Duitstalige versie van op.

In 1990 schreef hij voor zijn toenmalige vrouw de Duitse zangeres Isabel Varell het nummer Melodie d’amour.

Tijdens de Duitse voorronde voor het Eurovisiesongfestival werd Isabel zesde.

Drafi Deutscher was drie keer getrouwd.

Onder anderen tussen 1989 en 1991 met de schlagerzangeres Isabel Varell waar hij zoals gezegd ook liederen voor schreef.

Met zijn eerste vrouw was hij getrouwd van 1966 tot 1976.

Uit dit huwelijk had hij twee zoons, Drafi junior en René, deze tweelingbroers werden geboren in 1965.

Drafi Deutscher kwam te overlijden op 9 juni 2006 en is zestig jaar geworden.

Vandaag, 35 jaar geleden, bereiken de Confetti’s de achtste plaats in de Brt Top 30.

In Frankrijk bereikte het nummer de zevende plaats en In Nederland bereikte het nummer niet de hitparade.

Het nummer C in China werd geschreven door Serge Ramaekers en Dominic Sas, die ook de producers waren van de Vlaamse new beat-groep Confetti’s.

Het nummer verscheen op het album 92… Our First Album, dat in 1989 uitkwam.

Confetti’s was oorspronkelijk de naam van een discotheek in Brasschaat, waar Peter Renkens als ober werkte.

Hij werd later de zanger en het gezicht van de groep, samen met enkele danseressen.

De groep scoorde een grote hit met The Sound of C dat bedoeld was als een reclamestunt voor de discotheek.

Het nummer werd vooral populair in Frankrijk, waar het bijna 300.000 keer verkocht werd.

De groep kreeg ook de steun van Pepsi, die hun kerstsingle Circling Stars sponsorde.

De groep bleef succesvol tot ongeveer 1991, toen het new beat-genre al over zijn hoogtepunt heen was (Joepie 22 januari 1989).