De Franse zangeres Françoise Hardy mag vandaag 80 kaarsjes uitblazen.

Françoise Hardy met haar nummer Fais moi une place

Het nummer is geschreven door Julien Clerc en de tekst is van Françoise Hardy.

De versie van Françoise Hardy is terug te vinden op haar verzamelalbum Vingt Ans Vingt Titres. (1989)

Een jaar later brengt Julien Clerc ook het nummer uit op single (1990)

Conny Vandenbos was de eerste die het nummer coverde in onze taal.

Oor Rob De Nijs en Willy Sommers coverde het nummer.

Vandaag 40 jaar geleden, komt de Britse zanger en toetsenist Howard Jones met zijn nummer What Is Love binnen in de Brt Top 30.

In 1983 debuteerde hij met de single ‘New Song’ en maakte in datzelfde jaar zijn tv-debuut tijdens het Britse programma Top of the Pops.

Een van zijn bekendste nummers is What Is Love, dat hij zelf schreef en produceerde.

Het nummer verscheen op zijn debuutalbum Human’s Lib uit 1984 dat de eerste plaats bereikte in de Britse albumlijst.

What Is Love was ook een internationaal succes en haalde de top tien in verschillende landen, waaronder Duitsland, Zweden en Noorwegen.

In Vlaanderen was het nummer goed voor een achttiende plaats in de Brt Top 30 en vreemd genoeg in Nederland kwam het nummer niet verder dan de tipparade.

In de Verenigde Staten bereikte het nummer de 33e positie in de Billboard Hot 100.

De videoclip van What Is Love werd opgenomen in Parijs en toont Jones die rondwandelt in de stad.

What Is Love is een lied over de betekenis van liefde en de vraag of iemand echt van iemand anders kan houden zonder angst, zorgen of twijfel.

Jones zei hierover: “Ik wilde geen liedjes schrijven over ‘ik hou van je, schatje, je hebt me gekwetst en ik ben verdrietig’.

Als ik over liefde ging schrijven, wilde ik zeggen wat bedoelen we met liefde? Wat is het eigenlijk? Je kunt niet afhankelijk zijn van een ander persoon voor je geluk.

Dus je kunt, maar beter dit idee van romantische liefde snel in vraag stellen, anders ga je heel ongelukkig zijn. Dus dat is eigenlijk waar dat lied over gaat.”

Na What Is Love bleef Jones succesvol in de jaren 80 met andere hits zoals Hide and Seek, Like to Get to Know You Well, Things Can Only Get Better, No One Is To Blame en Everlasting Love.

Hij bleef ook muziek maken in de jaren 90 en daarna, maar met minder commercieel succes.

Hij experimenteerde met verschillende stijlen, zoals elektronica, ambient en akoestisch.

Hij bracht zijn laatste studioalbum Dialogueuit in 2022.

Zijn laatste single Stay with Me is van september 2023.

Jones is getrouwd en heeft drie kinderen en woont met zijn gezin in Somerset, Groot-Brittanniëtannië.

Hij zet zich ook in voor verschillende goede doelen, zoals Farm Africa en the British Red Cross.

40 jaar geleden, reclame voor het album You Broke My Heart In 17 Places van Tracey Ullman.

Tracey Ullman is een Britse actrice, comédienne en zangeres die in de jaren tachtig bekend werd met haar debuutalbum You Broke My Heart In 17 Places.

Op het album kreeg ze steun van Kirsty MacColl en dit dankzij twee nummers die ze schreef, namelijk They Don’t Know en You Broke My Heart In 17 Places.

Het album werd geproduceerd door Peter Collins en bevatte ook verschillende covers van bekende nummers uit de jaren zestig, zoals Bobby’s Girl, Breakaway en Move Over Darling.

Deze laatste was een hit van Doris Day, die Ullman bewonderde en aan wie ze het nummer opdroeg.

Het nummer Move Over Darling is geschreven is door Hal Kanter, Jack Sher en Bella Spewack.

Ze schreven dit nummer voor de film Move Over, Darling uit 1963, een komedie met Doris Day, James Garner en Polly Bergen in de hoofdrollen.

In Vlaanderen bereikte haar cover de vijftiende plaats in de Brt Top 30.

In Nederland was het nummer goed voor een dertiende plaats in de Top 40.

De nieuwe romantiek van Patrick Nebel.

Hij werd in de studio ontdekt door Roland Beelen, de oprichter van Antler Records, toen hij aan het werken was met Twee Belgen.

Hij was gefascineerd door de persoon Nebel; hij had iets fascinerends, iets exuberants, aldus Beelen.

Maar Nebel kampte helaas ook met angstpsychoses en raakte verslaafd aan drank en drugs.

Hij hield zijn psychoses geheim om zijn imago als wildeman in stand te houden en verspreidde het gerucht opgenomen te zijn in Zwitsers sanatorium, om te vechten tegen de kilo’s en drankmisbruik.

In realiteit zat hij in Oostende.

Volgens Beelen verspreidde hij de leugen om het mysterie rond hem in stand te houden.

Alcohol, pillen en een fatale hartziekte maakten een einde aan zijn leven in 1986.

Dit betekende meteen ook het einde van Nacht und Nebel.

Nebel overleed in Ekeren in de Sint-Lucaskliniek.

De kerkdienst werd gehouden in de kerk van de Zilverenhoek in Kapellen. (Diverse bronnen en Wikipedia)

Vandaag is het precies 40 jaar geleden dat het album 1984 (MCMLXXXIV) van de Amerikaanse rockband Van Halen in de platenwinkels lag.

Het was het zesde en laatste studioalbum van de groep in de originele bezetting met zanger David Lee Roth, gitarist Eddie Van Halen, bassist Michael Anthony en drummer Alex Van Halen.

Het album werd geproduceerd door Ted Templeman, die ook verantwoordelijk was voor de vorige vijf albums van de band.

1984 was een groot commercieel succes voor Van Halen, mede dankzij de hitsingles Jump, I’ll Wait, Panama en Hot for Teacher.

Deze nummers lieten een diversiteit aan stijlen zien, van synthesizerpop tot hardrock.

Het album bereikte de tweede plaats in de Amerikaanse Billboard 200 en werd meer dan 10 miljoen keer verkocht, waarmee het evenveel verkocht als het debuutalbum Van Halen uit 1978.

Het album wordt beschouwd als een van de klassiekers van de hardrock en een van de invloedrijkste albums van de jaren 80.

Het album verkocht meer dan 10 miljoen exemplaren in de Verenigde Staten alleen.

Het album markeerde ook het einde van een tijdperk voor Van Halen, want kort na de release verliet Roth de band vanwege muzikale meningsverschillen met Eddie Van Halen.

Roth begon een solocarrière en werd vervangen door Sammy Hagar, die tot 1996 bij de band bleef.

In 2007 kwam Roth terug bij Van Halen voor een reünie-tournee en in 2012 brachten ze samen het album A Different Kind of Truth uit.

Gisteren nog vandaag

Maurice White van Earth, Wind & Fire, ik heb het veel te druk om te trouwen.

Maurice White, die actief is als sessiemuzikant, richt eind jaren 60 de groep Salty Peppers op in Chicago.

Ze brachten twee singles uit, namelijk La La Time werd een bescheiden hit in het Midwesten en de tweede single Uh Huh Yeah was een flop.

Gezien het succes uitbleef, nam hij de beslissing om naar Los Angeles te verhuizen.

Daar vormt hij in 1969 de band Earth, Wind & Fire, samen met zijn broer Verdine en acht nieuwe muzikanten.

De nieuwkomers zijn onder andere zanger Philip Bailey, die met zijn hoge stemgeluid een enorme stempel op het geluid van de groep zou drukken.

White verkoos de naam van de groep omdat volgens hem de aarde, de wind en het vuur elementen van zijn sterrenbeeld zijn.

In februari en november 1971 verschenen de eerste twee albums (Earth, Wind & Fire en The Need of Love; beide geproduceerd door Joe Wissert) op Warner en werd met I Think About Lovin’ You een eerste top R&B 40-hit gescoord.

Tussendoor nam EWF ook de soundtrack op voor de regisseur Melvin Van Peebles en zijn film Sweet Sweetback’s Baadassss Song (uitgebracht op Stax) en bouwde de band een livereputatie op in het universiteitscircuit.

De eerste drie albums zijn geen groot succes.

Maar Earth, Wind & Fire werkt onafgebroken aan de eigen stijl: een lekkere mix van Motown-soul, R&B, pop, jazz en funk.

In 1975 is de track ‘Shining Star’ de eerste internationale hit.

Daarna volgde een voortdurende stroom van briljant geproduceerde albums. Live-album ‘Gratitude’ onderstreepte de band’s podiumreputatie. ‘Spirit’ (1976), EWF’s volgende studio-album, leverde klassiekers als ‘Getaway’ en ‘Saturday Nite’.

In 1977 verscheen ‘All ‘N All’, met ‘Serpentine Fire’, ‘Fantasy’ en ‘Love’s Holiday’.

Het album uit 1978 Fantasy wordt een eerste millionseller in Europa.

I Am wordt in de zomer van 1979 uitgebracht.

Daar staat de hitsingle ‘Boogie Wonderland’, ‘Star’ en ‘After the Love Has Gone’ op.

Vijf tracks op het album zijn geschreven door David Foster.

David Foster leerde we kennen toen hij lid was van de Canadese pop/rockband Skylark, die in 1972 een grote hit hadden met het nummer “Wildflower”.

Na 1973 werkte hij als componist en producer voor een pak artiesten zoals Paul Anka, Daryl Hall & John Oates, Dionne Warwick, Al Jarreau, Donna Summer, Whitney Houston en Barbra Streisand.

In oktober 1980 kwam EWF voor het eerst sinds Gratitude weer met een dubbelaar; hoewel Faces geen onverdeeld succes was, leverde het toch een gouden plaat op.

De fans bleven enthousiast en het album leverde memorabele tracks als ‘You’ en ‘And Love Goes On’.

De volgende lp Raise (1981) met hitsingle ‘Let’s Groove’ werd minder goed ontvangen.

Earth, Wind & Fire gaat in de jaren 80 steeds meer synthezisers, computers en elektronica gebruiken in hun muziek om met de tijd mee te gaan.

Dat is goed te horen op het album Electric Universe uit 1983. Maar het succes wordt minder, zoals met veel topacts uit de jaren 70. Gaandeweg groeit de groep uit elkaar en de muzikanten hun eigen weg.

Zo zingt Philip Bailey een duet met Phill Collins in ‘Easy Lover’.

Maar in 1987 komt de groep bij elkaar voor het album Touch The World met de R&B nummers ‘Thinking Of You’ en ‘System Of Survival’.

Daarna zou de groep gedoe krijgen met platenmaatschappijen om hun ‘ouderwetse’ sound.

In 1992 werd bij Maurice White Parkinson vastgesteld, waardoor hij uiteindelijk niet meer kon optreden met de groep.

Maar in plaats van in zijn ziekte te berusten bleef Maurice actief vanuit zijn eigen studio in Santa Monica, Los Angeles, waar hij teksten schreef en muziek produceerde voor EWF en andere artiesten.

Bij optredens nam vanaf dat moment Philip Bailey niet alleen de bandleidersrol over maar ook een groot deel van de lagere zangpartijen.

In 1997 proberen zanger Bailey en de broertjes White het nog eens met het album In The Name Of Love en in 1999 bereikt een remix (door Phats & Small) van het twintig jaar oude nummer ‘September’ de Top 40.

In 2005 brengen ze ter gelegenheid van hun 35-jarig bestaan het album Illumination uit met de single Pure Gold).

Voor dit album werkt de band samen met bekende producers en artiesten, waaronder Will.I.Am van Black Eyed Peas.

Het album werd lovend ontvangen door zowel de diehardfans als door de muziekpers – het heeft een goede balans van oud en nieuw.

Behalve dat de muziek de bestaande fans aansprak, bracht het Earth, Wind & Fire ook onder de aandacht bij de nieuwe generatie.

Illumination werd nummer 8 in de R&B/Hip-hop-hitlijsten en nummer 32 in de Billboard top 200.

Acht jaar later brengen ze een nieuw album uit met als titel Now, Then & Forever.

Voor die lp werken ze terug samen met Allee Willis. Zij is bekend van de grootste EWF-hit Boogie Wonderland die ze voor de band schreef.

Op 5 februari 2016 overleed Maurice White aan zijn ziekte.

De groep won zes Grammy’s Awards en White kreeg de prestigieuze prijs ook een keer individueel, net als zijn medezanger Philip Bailey.

De groep kreeg in 2000 ook een plekje in de Rock & Roll Hall of Fame.

Earth Wind en Fire verkocht wereldwijd meer dan 90 miljoen albums (Joepie 8 januari 1984)

40 jaar geleden, de samenwerking van Mick Karn (Japan) en zanger Peter Murphy (Bauhaus) onder de naam Dali’s Car.

Dali’s Car brachten slechts één album uit, The Waking Hour, in 1984, en een paar singles, waaronder His Box.

His Box, een nummer dat ze zelf schreven, is nog steeds één van mijn favoriete nummers uit die periode.

Ik leerde het nummer toen kennen dankzij de Gentse discotheek Lp, gelegen aan de Kuiperskaai in Gent.

Murphy zong met zijn kenmerkende baritonstem over een melancholisch en mysterieus thema, terwijl Karn zijn fretloze bas bespeelde met een oosters tintje.

Het resultaat was een unieke mix van gothic rock en art pop, die zowel de fans van Bauhaus als van Japan kon aanspreken.

35 jaar geleden, Elton John en zijn vrouw Renate Blauel gaan scheiden.

Ze leerde elkaar kennen in 1983 tijdens de afwerking van zijn album Too Low For Zero in CBS Studios in Londen.

Renate Blauel werkte daar toen als geluidstechnicus.

Tijdens de voorbereidingen van de Too Low for Zero tour in Australië maakte ze deel uit van de entourage.

Een week voor de start van de Too Low for Zero tour, vroeg Elton John op 10 februari 1983, tijdens een diner in een Indiaas restaurant, haar ten huwelijk.

Ze accepteerde en de verloving werd de volgende dag aangekondigd.

Het huwelijk vond slechts drie dagen later plaats, op Valentijnsdag.

Elton John was toen 36 en Renate 28.

De bruiloft vond plaats in de Anglicaanse kerk van St. Mark in Darlinghurst, een buitenwijk van Sydney, Australië.

Het stel ging vier jaar later vriendschappelijk uit elkaar.

Een jaar later, in november 1988 was het koppel officieel gescheiden.

Renate Blauel kreeg een landhuis in Surrey en vijf miljoen pond en zou volgens sommige bronnen nog steeds steun krijgen.

Trouwens Elton John zegde nooit iets slechts over haar en dat komt, doordat hij toen voor het huwelijk zwaar verslaafd was aan drugs en alcohol. Dankzij haar steun is hij gestopt met al die verslaafde producten;

Kort na hun scheiding vertelde Elton aan Rolling Stone dat hij homo was, niet biseksueel.

In 2014 trouwde hij met zijn oude partner David Furnish en ze hebben nu twee zonen samen, Zachary (geboren in 2010) en Elijah (geboren in 2013).

Renate Blauel leefde een teruggetrokken leven in het Verenigd Koninkrijk tot het begin van de jaren 2000.

Ze zou nu wonen in Duitsland om voor haar ouders te zorgen.