Categorie: Muziek jaren 80

Nina Hagen werd geboren in Oost-Berlijn als dochter van actrice Eva-Maria Hagen en journalist, schrijver Hans Oliva-Hagen.

Haar stiefvader was de cabaretier en protestzanger Wolf Biermann, die haar inspireerde om zich te verzetten tegen het communistische regime.

Nina Hagen was buiten haar stiefvader dan ook een van de eerste artiesten die kritiek durfde te uiten op het leven in de DDR.

Haar nummer Du Hast Den Farbfilm Vergessen, dat ze opnam met de band Automobil, was een ironische aanklacht tegen de somberheid en de onderdrukking van het Oost-Duitse regime.

Het nummer werd in 1974 uitgebracht als haar debuutsingle en maakte haar meteen populair bij het jonge publiek.

In december 2021 koos bondskanselier Angela Merkel voor de taptoe bij haar afscheid voor dit nummer.

Ze emigreerde naar het Westen in 1977 en richtte de Nina Hagen Band op, waarmee ze twee succesvolle albums uitbracht: Nina Hagen Band (1978) en Unbehagen (1979).

Haar grootste hits waren onder andere “Unbeschreiblich weiblich”, “TV-Glotzer” en “African Reggae”.

Nina Hagen wordt beschouwd als een pionier van de punk- en new wave-beweging in Duitsland.

Ze experimenteerde met verschillende muziekgenres, zoals rock, pop, opera, reggae, rap en dance.

Ze werkte samen met artiesten als Herman Brood, Adamski, M.C. Shawn en Apocalyptica.

Ze bracht meer dan 20 albums uit, waarvan de laatste Return of the Mother (2000) was.

Ze is ook bekend om haar spirituele en politieke activisme.

Ze bekeerde zich tot het hindoeïsme in de jaren 80 en steunde verschillende sociale en ecologische doelen.

Betref het hindoeïsme daar ze maakte een einde aan in 2005 en stapte ze over naar de Evangelisch-Reformierte Kirche in Schüttorf.

Nina Hagen had verschillende relaties en huwelijken in haar leven.

Ze heeft twee kinderen: Cosma Shiva Hagen (1981), die ze kreeg met gitarist Ferdi Karmelk (lid geweest van James Mean, Tee Set, Les Baroques, Vitesse, Wild Romance, Nina Hagen begeleidingsband en The Managers en kwam te overlijden 20 augustus 1988) en Otis Chevallier-Hagen, die ze adopteerde met haar tweede echtgenoot Lucas Alexander Breinholm, een relatie die een jaar duurde, namelijk van 2004 tot en met 2005.

Haar eerste huwelijk was met David Lynn van 1996 tot en met 2000.

Betreft haar relatie met Herman Brood in 1979 toen de krantenkoppen melding maakte van een sensationele huwelijk van Herman Brood en Nina Hagen en toen ook de hoofdrolspelers van de film Cha Cha.

Was het al vlug duidelijk dat dit niet meer was dan publiciteitsstunt om de film te promoten.

Op de set leerde ze wel gitarist Ferdi Karmelk kennen. Sommige beweren dat er wel eerder een korte relatie was tussen haar en Herman Brood.

Later vertelde ze in een interview dat Herman Brood haar soulmate was, maar dat ze geen relatie met hem kon hebben gezien zijn drugsgebruik.

Een vreemde reactie gezien Ferdi Karmelk zelf verslaafd was aan drugs en daar ook aan kwam te overlijden in 1988.

Ook zou ze voor een korte periode getrouwd geweest zijn met een kraker uit Londen.

45 jaar geleden, Sheila & B Devotion met hun disco cover van de klassieker Singin’ In The Rain.

Geboren als Annie Chancel begon ze haar muzikale carrière in een bandje en werd ontdekt in 1962, toen ze haar eerste single uitbracht met de titel Sheila, haar artiestennaam.

Het liedje was een succes, maar moest concurreren met een andere versie van Lucky Blondo.

Sheila brak definitief door in 1963 met het nummer L’école c’est fini, dat zes weken op de eerste plaats stond in de Franse hitlijst en 800.000 keer werd verkocht.

Haar eerste album was ook het best verkochte album van dat jaar, waarmee ze andere Franse zangeressen als Sylvie Vartan en Françoise Hardy overtrof.

Sheila scoorde in de jaren zestig nog meer hits, zoals Toujours des beaux jours, C’est toi que j’aime, Le Folklore Américain, Le Cinéma, Bang Bang (een cover van Cher) en Adios Amor, dat acht weken op nummer één bleef.

Haar grootste succes was Les rois mages, dat in 1971 vier weken de hitlijst aanvoerde en bijna een miljoen keer werd verkocht.

Met de Spaanse versie Los Reyes Magos bereikte ze ook de markten van Mexico, Argentinië en Spanje.

In 1973 trouwde Sheila met de zanger Ringo (geboren als Guy Bayle).

Claude François, waar ze al sinds 1963 mee bevriend was, was getuige van dit huwelijk.

Sheila en Ringo namen samen een duet op, Les Gondoles à Venise, dat ook vier weken op de eerste plaats stond.

In 1975 kregen ze een zoon, Ludovic, maar het huwelijk liep stuk in 1979.

In 1977 maakte Sheila een overstap naar de discostijl met het Engelstalige nummer Love me Baby, waarbij ze werd begeleid door de dansers B. Devotion.

De dansers waren Arthur Wilkins (overleden 9 februari 2015), Basil Mac Farlane en Freddy Stracham.

Het liedje was een succes in Frankrijk en ook in andere Europese landen, zoals Duitsland en Italië.

Sheila en B. Devotion hadden ook een hit met Singing in the rain, een discobewerking van de klassieker uit de film met Gene Kelly.

In Vlaanderen goed voor een vierde plaats en in Nederland bereikte de single de derde plaats in de Top 40.

Ondanks haar Engelse singles brengt ze ook nog het Franse Kennedy Airport uit om haar Franse fans niet te vergeten.

Met Seven Lonely Days heeft ze in 1979 opnieuw een grote hit beet.

In Frankrijk verkoopt de single 550.000 keer en ook in Duitsland, Zweden en Spanje is het een dikke hit.

In 1979 leidt haar samenwerking met Bernard Edwards en Nile Rodgers voor de opname van het album King of the World (uitgebracht in 1980) tot mondiaal verkoopsucces.

Haar grote successingle Spacer van einde 1979 staat op dit album.

Deze single dat in 52 landen verkocht wordt en 6 miljoen keer over de toonbank gaat.

Hiermee scoort ze ook in Australië, de Verenigde Staten, Finland en Engeland.

Het nummer verblijft een half jaar in de top tien van de hitparade en wordt ook vaak gecoverd.

De videoclip werd opgenomen in Londen, de eerste keer dat Sheila buiten Frankrijk een clip opnam.

Om tevens haar Franse fans tevreden te houden brengt ze in 1980 met Pilote sur les Ondes ook een Frans album uit.

Een jaar later covert ze Shaddap a you face van Joe Dolce (Et ne la ramène pas).

Aan het einde van het jaar brengt ze een nieuw Engelstalig album uit, Little darlin, in rockstijl.

In 1982 covert ze Gloria van Umberto Tozzi (Glori-Gloria) en heeft ook hier een hit mee.

In 1983 brengt ze On dit uit, een album in het Frans met liedjes speciaal voor haar geschreven.

In 1983 ontmoet ze Yves Martin.

Ze werkt met hem samen tot 1988 en is met hem getrouwd.

Echt succesvol was ze niet meer en in 1989 besluit ze, teleurgesteld, te stoppen met de muziek.

Tussen 1989 en 1998 schrijft ze 3 boeken, verschijnt op tv en stort zich op het maken van beelden (sculptures).

In 1998 is haar comeback in de muziekwereld. En verrassend genoeg succesvol.

Het album Le Meilleur met oude en nieuwe songs wordt ‘goud’ in Frankrijk.

In 2002 brengt ze het album Seulement pour toi uit, met slechts zeven liedjes.

Het album werd opgenomen in de zomer tussen de overlijdens van haar ouders in.

Datzelfde jaar viert ze haar veertigjarig artiestenjubileum in de Olympia.

In 2005 brengt haar zoon Ludovic het boek Fils de (zoon van) uit, waarin hij vertelt hoe moeilijk het is om in de schaduw van zijn moeder te staan.

In 2012 viert ze met Ce soir, c’est notre anniversaire haar vijftigjarig jubileum in de Olympia.

Sheila is nu nog vaak op tv en toer nog altijd door Frankrijk en de rest van Europa.

Sheila verkocht meer dan 85 miljoen platen.

Volgens het boek 40 ans de tubes 1960-2000 is ze in Frankrijk de zangeres met het meeste gouden platen (39 in Frankrijk en 89 in de wereld).

In Frankrijk wordt ze alleen maar overtroffen door Johnny Hallyday, die 40 gouden platen heeft.

Sheila (zomer 1965)

Gisteren nog vandaag

40 jaar geleden, Gazebo met zijn debuutsingle I Like Chopin

In Vlaanderen was de single goed voor een vierde plaats in de Brt Top 30 en in Nederland bereikte het nummer de vijfde plaats in de Top 40.

Gazebo werd op 18 februari 1960 als Paul Mazzolini geboren als kind van een Italiaanse diplomaat en een Amerikaanse zangeres.

Paul leerde op zijn 10de gitaar spelen om indruk te maken op zijn vriendinnetje.

Mazzolini begon zijn muziekcarrière als jazzmuzikant en in rock- en punkbands!

In 1982 bracht hij als Gazebo zijn debuutsingle ‘Masterpiece’ uit, een top 5-hit in Italië en Zwitserland.

In zijn thuisland heeft hij een dozijn hits gescoord, maar we kennen hem het best van zijn tweede single, de top 3-hit ‘I Like Chopin’ uit november/december 1983.

Vanaf 24 oktober 1983 staat Gazebo er 3 weken mee op n°1 in Duitsland. Ook in Oostenrijk, Zwitserland en Spanje bereikte hij de n°1. In Italië bleef ook deze single op n°2 steken.

De opvolger ‘Lunatic’ deed het naast Italië nog goed in de Duitstalige landen, maar bij ons staat hij geboekstaafd als one-hit wonder.

Hij bracht al wel 13 albums uit. In 2018 verscheen zijn recentste album ‘Italo By Numbers’.

‘I Like Chopin’ werd nog vier keer in een nieuwe versie uitgebracht, in 2020 nog als de Radio Corona version (Joepie, Muziek Expres en met dank aan Denis Michiels)

Martha Davis, van de Amerikaanse new wave band The Motels, leidt een dubbelleven.

Het nummer Suddenly Last Summer werd in 1983 als de eerste single van hun vierde album Little Robbers uitgebracht.

Het nummer werd geschreven door de zangeres van de groep, Martha Davis, en geproduceerd door Val Garay.

Het nummer bereikte de negende plaats op de Billboard Hot 100 en de eerste plaats op de Billboard Rock Top Tracks chart.

In Canada kwam het nummer op de elfde plaats en eindigde het als de 98ste bestverkopende single van 1983.

In Vlaanderen was de single goed voor een

Martha Davis heeft in verschillende interviews gezegd dat het nummer gaat over thema’s als het verlies van onschuld en maagdelijkheid.

De videoclip werd ook geregisseerd door hun producer Val Garay met camerawerk van John Alonzo.

De video, gefilmd met zachte focus, toont Martha Davis die zich een romantische ontmoeting op het strand herinnert (met de geliefde gespeeld door Robert Carradine) nadat een ijskar door haar buurt rijdt; iedereen heeft een oordelende, strenge uitdrukking zowel in het verleden als in het heden.

Het boek dat Davis in de video leest is Jane Bierce’s roman Building Passion uit 1983.

De bandleden verschijnen ook en beelden losjes de houdingen van de “rovers” op de albumhoes van Little Robbers na aan het einde van de video.

Martha Davis verliet The Motels in 1987 en begon een solocarrière.

Ze bracht verschillende albums uit, waaronder Policy (1987), …So the Story Goes (2004) en Beautiful Life (2008).

Ze herenigde zich met The Motels in 1998 en toert nog steeds met hen.

Ze heeft ook samengewerkt met andere artiesten, zoals Sly Stone, Ivan Neville en Ryan Adams.

Ze is twee keer getrouwd geweest en heeft twee kinderen.

35 jaar geleden, Barbra Streisand en Don Johnson met hun nummer Till I Loved You.

Het nummer was oorspronkelijk geschreven door Maury Yeston voor de musical Goya: A Life in Song, die het leven van de Spaanse schilder Francisco Goya vertelde.

De musical werd nooit opgevoerd, maar er werd wel een album van gemaakt met verschillende artiesten.

Op de Europese versie van het album zongen Plácido Domingo en Jennifer Rush het lied Till I Loved You, terwijl op de Amerikaanse versie Dionne Warwick de plaats van Rush innam.

Voor de Braziliaanse markt werd er zelfs een Portugese versie gemaakt, waarbij Domingo het lied zong met Simone Bittencourt de Oliveira.

Een andere versie van het nummer is in het Spaans gezongen door Plácido Domingo en Gloria Estefan. Deze versie bereikte de achtste positie op de Billboards Hot Latin Songs lijst in de Verenigde Staten.

De versie van Streisand en Johnson was echter de succesvolste.

Het nummer werd geproduceerd door Phil Ramone en verscheen op het album Till I Loved You van Streisand, dat op 25 oktober 1988 werd uitgebracht.

Het lied haalde de 24e positie in de Britse hitlijst en de vierde plaats in zowel de Brt Top 30 als de Nederlandse Top 40.

Streisand en Johnson hadden een kortstondige romance in de late jaren 80, maar gingen in 1989 uit elkaar.

Barbra Streisand onthult in haar nieuwe biografie Mijn naam is Barbra hoe haar liefdesleven eruitzag.

Ze vertelt over haar mislukte huwelijk met acteur Elliot Gould, die ze leerde kennen op de set van ‘Funny Girl’.

Ze beschrijft ook haar affaires met Hollywoodsterren als Warren Beatty, Jon Peters en Don Johnson.

Ze zegt dat ze met Johnson alleen maar een vriendschappelijke band had, zonder echte verliefdheid. ‘We waren gewoon eenzaam en zochten troost bij elkaar. Daarom zijn we nog steeds goede vrienden.’

Ze noemt James Brolin, die ze op haar 54ste ontmoette, de liefde van haar leven. Ze is ook heel blij met haar kleindochter, de dochter van James’ zoon Josh Brolin en zijn vrouw Kathryn Boyd.

40 jaar geleden, Boy George, als tiener joeg ik mijn moeder het huis uit(Joepie 20 november 1983).

Boy George was erg close met zijn moeder, Dinah O’Dowd, die hem altijd steunde in zijn muzikale loopbaan en zijn privéleven.

Hij bracht een eerbetoon aan haar op zijn tweede soloalbum (1988) met het liedje “Mama Never Knew”, dat hij samen schreef met Amanda Vincent en producer Ian Maidman.

Dinah O’Dowd schreef ook een boek over haar leven en haar band met haar zoon, getiteld Cry Salty Tears in 2007.

Dinah O’Dowd is helaas overleden in maart 2023 op 84-jarige leeftijd (Joepie 20 november 1983)