25 jaar geleden, reclame voor het album The Best Of 1980-1990 van U2 (november 1998)

Het nummer Sweetest Thing was geschreven door zanger Bono (en de rest van de groep) als een verontschuldiging aan zijn vrouw Ali voor het vergeten van haar verjaardag.

De single werd geproduceerd door Steve Lillywhite en was oorspronkelijk een B-kantje van de hit Where the Streets Have No Name uit 1987 (toen productie in handen van Brian Eno en Daniel Lanois)

In 1998 werd het nummer opnieuw opgenomen en uitgebracht als een bonustrack op het verzamelalbum The Best of 1980-1990.

De videoclip van Sweetest Thing was geregisseerd door Kevin Godley en toonde Bono die zijn vrouw verraste met een romantische rit door Dublin in een paardenkoets.

Onderweg kwamen ze verschillende vrienden en bekenden van de band tegen, zoals Boyzone, The Edge, Adam Clayton, Larry Mullen Jr., Riverdance, Chippendales en een fanfare.

De single was een groot succes en bereikte de top tien in het Verenigd Koninkrijk, Scandinavische landen, Ierland en Australië.

In Vlaanderen goed voor een drieëntwintigste plaats in de Brt Top 30. In Nederland goed voor en negende plaats in de Top 40.

De opbrengst van de single ging naar de liefdadigheidsorganisatie Chernobyl Children International.

Er was ook een luxe uitgave van deze verzamelaar album. Namelijk The Best Of 1980-1990 & B-Sides bevatte niet alleen de grootste hits van U2 uit de jaren tachtig, maar ook een tweede cd met minder bekende nummers.

Als fan koos ik natuurlijk voor dit verzamelalbum.

Gisteren nog vandaag

40 jaar geleden, Tracey Ulman onthult, nog één hit en dan een baby (Joepie 30 oktober 1983)

Tracey Ullman is een veelzijdige artieste die zich heeft bewezen als actrice, comédienne en zangeres.

Een van haar bekendste nummers is They Don’t Know, dat ze in 1983 uitbracht.

Dit nummer was oorspronkelijk van Kirsty MacColl, die het vier jaar eerder had geschreven en gezongen, maar zonder veel succes.

Tracey Ullman kreeg de toestemming van MacColl om het nummer te coveren, en MacColl werkte zelf mee aan de opname als achtergrondzangeres.

De single werd geproduceerd door Peter Collins en verscheen op het album You Broke My Heart in 17 Places.

They Don’t Know was een grote hit in verschillende landen.

In het Verenigd Koninkrijk haalde het de tweede plaats in de hitlijst, en in de Verenigde Staten de achtste plaats.

Ook in Vlaanderen en Nederland was het nummer populair. Het stond respectievelijk op de vijfde plaats in de Brt Top 30 en de achtste plaats in de Top 40.

De videoclip van het nummer bevatte een leuke verrassing: Paul McCartney speelde de rol van Ullmans vriendje.

Tracey Ullman is getrouwd geweest met Allan McKeown, een succesvolle televisieproducent, tot zijn dood in 2013.

Samen hebben ze twee kinderen, Mabel en Johnny, die ook actief zijn in de entertainmentindustrie.

Mabel is een actrice die onder meer bekend is van The Umbrella Academy, en Johnny is een muzikant die deel uitmaakt van de band Feverist.

Tracey Ullman woont al meer dan dertig jaar in de VS, maar heeft ook de Britse nationaliteit behouden.

Ze heeft veel erkenning gekregen voor haar werk, waaronder een ster op de Hollywood Walk of Fame en verschillende Emmy’s, Golden Globes en BAFTA’s.

Tracey Ullman is getrouwd met Allan McKeown, een gekende televisieproducent. Ze hebben samen twee kinderen: Mabel en Johnny. Mabel is ook actrice en heeft onder andere in de serie The Umbrella Academy gespeeld. Johnny is muzikant en heeft een band genaamd Feverist. Tracey Ullman woont al sinds de jaren 80 in de Verenigde Staten, maar heeft ook nog steeds de Britse nationaliteit. Ze heeft een ster op de Hollywood Walk of Fame en heeft meerdere prijzen gewonnen, waaronder Emmy’s, Golden Globes en BAFTA’s.

Allan McKeown kwam te overlijden op 24 december 2013 Joepie 30 oktober 1983;

Deze week, 40 jaar geleden, komt Billy Joel binnen met zijn single Uptown Girl in de Brt Top 30.

Om het nummer te promoten, maakte men toen misschien wel de meest iconische videoclips uit de jaren 80.

In deze video zien we Billy Joel, waarin hij een verliefde automonteur speelt die zijn oog laat vallen op een rijke en elegante dame, gespeeld door zijn toenmalige vriendin en later echtgenote Christie Brinkley.

Maar wist u dat Brinkley niet de enige muze was voor dit nummer? En dat Joel eigenlijk eerst een date had met een ander fotomodel, Elle Macpherson?

Het begon allemaal in 1982, toen Joel op vakantie was in de Caraïben.

In hetzelfde hotel waar hij verbleef, logeerden ook drie jonge en mooie vrouwen: Elle Macpherson, Christie Brinkley en Whitney Houston.

Joel was meteen onder de indruk van hun schoonheid en charme, en nodigde Macpherson uit voor een etentje.

Zij stemde toe, en de twee hadden een gezellige avond. Maar er was geen echte vonk tussen hen, en Joel voelde zich meer aangetrokken tot Brinkley, die toen nog een relatie had met een andere man.

Joel besloot om zijn gevoelens voor Brinkley te uiten in een lied dat hij “Uptown girl” noemde.

Hij liet zich inspireren door de muziek van Frankie Valli and the Four Seasons, die hij bewonderde om hun harmonieuze zang en romantische teksten.

Hij schreef het nummer als een ode aan de vrouwen die hij had ontmoet in het hotel, die hij beschouwde als “uptown girls”, oftewel meisjes uit de hogere klasse.

Hij zong over hoe hij, als een “downtown man”, of een man uit de lagere klasse, verlangde naar zo’n uptown girl, die hem misschien wel zou zien staan.

Het nummer was dus oorspronkelijk bedoeld voor meerdere uptown girls, maar toen Joel en Brinkley later een koppel werden, veranderde hij de tekst om het meer persoonlijk te maken.

Hij richtte zich nu tot één uptown girl, die hij liefkozend “my uptown girl” noemde.

Hij maakte ook een videoclip voor het nummer, waarin hij en Brinkley de hoofdrollen speelden.

De clip was een groot succes op MTV, en toonde de chemie tussen de twee sterren. Het nummer werd ook een hit, en bereikte de eerste plaats in verschillende landen.

In Vlaanderen was de single goed voor een twaalfde plaats in de Brt Top 30 en in Nederland behaalde het nummer een achtste plaats in de Top 40.

“Uptown girl” is dus niet alleen een vrolijk en aanstekelijk lied, maar ook een getuigenis van de liefde tussen Billy Joel en Christie Brinkley.

Hoewel hun huwelijk uiteindelijk niet standhield, blijft hun muzikale samenwerking een van de hoogtepunten uit hun carrière.

En wie weet, misschien heeft Elle Macpherson ook nog ergens een glimlach overgehouden aan haar date met Joel.

40 jaar geleden, Genesis doet geen toegevingen.

Het nummer is geschreven door de leden van Genesis, namelijk Tony Banks, Phil Collins en Mike Rutherford en geproduceerd door Genesis en Hugh Padgham.

Het is de succesvolste single van de band in het Verenigd Koninkrijk, waar het de vierde plaats bereikte op de UK Singles Chart.

Het nummer haalde ook de top 10 in Zwitserland, Oostenrijk, Noorwegen en Ierland.

In de VS was het minder populair en bereikte het slechts de 73e plaats op de Billboard Hot 100.

In Vlaanderen was de single goed voor een vijfentwintigste plaats in de Brt Top 30. In Nederland was het nummer goed voor een zevende plaats in de Top 40.

In een interview uit 1983 zei Collins dat het nummer niet over abortus ging, zoals hun manager eerst dacht, maar over een jonge tiener met een moederfixatie voor een oudere prostituee die hij toevallig had ontmoet en die niet geïnteresseerd was in hem.

Het nummer verscheen op het album Genesis, dat ook wel bekendstaat als The Mama Album vanwege het succes van de single.

De tournee die volgde op het album heette ook The Mama Tour.

Deutsch-Österreichisches Feingefühl, of beter bekend als DÖF over hun hit Codo (Joepie 30 oktober 1983).

Het nummer was een nummer 1-hit in Vlaanderen, Nederland, Duitsland en Oostenrijk, en bereikte ook de top 10 in Zwitserland.

Het nummer is geschreven door de leden van de groep, namelijk de Oostenrijkse cabaretiers Joesi Prokopetz en Manfred Tauchen, en de Duitse zangeres Annette Humpe.

Humpe was ook de producer van het nummer en als achtergrondzangeres horen we ook haar zus Inga Humpe.

Codo was een satirisch nummer over een buitenaards wezen dat de aarde wil vernietigen, omdat er geen liefde meer is.

Het nummer stond op het debuutalbum van DÖF, dat ook DÖF heette.

40 jaar geleden, manager Stig Andersen haalt uit, wie wil Abba kapot maken (Joepie 30 oktober 1983)

Het is een vreemd artikel dat toen verscheen over Abba. Het is alsof dat hun manager, Stig Andersen, niet kon accepteren dat de band al uit elkaar was gegaan en bleef dromen over een nieuw album.

Hun laatste optreden in Zweden was op 1 januari 1982 in Stockholm en hun laatste tv-optreden als groep was op 11 december 1982 in het Britse programma The Late Late Breakfast Show op BBC.

Laatste nummers die ze opnamen waren de singles ‘The Day Before You Came’ en ‘Under Attack’, die ze respectievelijk in oktober en december 1982 uitbrachten.

De single “Under Attack” bereikte een derde plaats in de Brt Top 30 in Vlaanderen. In Nederland bereikte het nummer op de vijfde plaats in de Top 40.

Boy George van Culture Club (Joepie poster 30 oktober 1983).

Het nummer is geschreven door Boy George (echte naam George Alan O’Dowd) en de drie andere leden van de groep.

Op deze single horen we ook Helen Terry.

Ze was ook al te horen op hun vorig album. Een jaar later kreeg ze bij hetzelfde platenlabel als Culture Club een platencontract.

Haar eerste single Stuttering deed het niet goed, maar haar tweede single Love Lies Lost, dat ze samen schreef met Boy George (ook te horen als backing vocale) en Roy Hay (de gitarist en pianist van Culture Club) bereikte in Groot-Brittannië de vierendertigste plaats in de hitparade.

Ze werkte ook samen met onder meer Giorgio Moroder, Ray Parker en Phil Collins.

In 1986 bracht ze haar debuutalbum Blue Notes uit.

Een album dat er gerust mag zijn.

Ik had het toen vooral voor het nummer Love Money And Sex, dat vreemd genoeg niet op single was uitgekomen.

Bij haar volgende platenfirma Parlophone waren er problemen waardoor het nooit is gekomen tot een volwaardige opvolger.

Vandaag de dag werkt ze als producent van onder meer de jaarlijkse uitreiking van de Brit Awards.

Nu effen terug naar Culture Club en hun single Church Of The Poison Mind.

Het nummer bereikt in Vlaanderen de elfde plaats in de Brt Top 30.

In Nederland deed de single het iets beter en bereikt daar de zevende plaats in de Top 40.

De single was de voorloper van hun tweede album Colour By Numbers die pas in oktober 1983 zou verschijnen.

Voor mij is dit hun beste album en was zo maar effen goed voor een wereldwijde verkoop van meer dan 10 miljoen exemplaren.

Gisteren nog vandaag