Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
Milli Vanilli was een popduo dat eind jaren 80 veel succes had met hits als Girl You Know It’s True en Blame It on the Rain.
Het duo bestond uit Rob Pilatus en Fabrice Morvan, twee dansers en modellen die door producer Frank Farian werden ingehuurd om de gezichten te zijn van een studioproject.
Producer Frank Farian maakt op 14 november 1990 bekent dat het niet Rob Pilatus en Fabrice Morvan zijn die te horen zijn op de platen van Milli Vanilli.
Dit nieuws veroorzaakt niet alleen een grote rel in de platenindustrie. Maar betekende ook het muzikale einde voor Rob Pilatus en Fabrice Morvan
Ze moesten hun Grammy Award, die Milli Vanilli in 1989 in Amerika heeft gekregen als beste nieuwe artiesten inleveren en werden het mikpunt van spot en kritiek.
Vlak na de bekendmaking lanceert Frank Farian The Real Milli Vanilli.
Deze groep bestaat uit Brad Howell, John Davis, Gina Mohammed, Ray Horton en Icy Bro.
Zij brengen het album The Moment Of Truth uit.
Maar het succes van The Real Milli Vanilli was beperkt en eindigde in 1992.
Pilatus en Morvan probeerden daarna een comeback te maken als echte zangers, maar zonder veel succes.
Ze brachten een album in 1992 uit onder de naam Rob & Fab, maar dat flopte. Dit was ook het geval voor de single We Can Get It On, afkomstig van dit album.
Pilatus raakte verslaafd aan drugs en alcohol en kwam in aanraking met de politie.
Hij overleed in 1998 op 32-jarige leeftijd aan een overdosis.
Morvan ging door met muziek maken en trad af en toe op als soloartiest of met andere projecten.
In 2003 brengt hij het album Love Revolution uit, maar zonder succes.
Hij werkte ook samen met Farian aan een documentaire over Milli Vanilli, die in 2016 uitkwam.
In een interview zei Morvan dat hij geen spijt had van zijn deelname aan Milli Vanilli, maar dat hij wel meer respect wilde voor zijn eigen stem en talent. (Joepie 25 september 1988)
Eddie Murphy heeft drie studioalbums uitgebracht: How Could It Be (1985), So Happy (1989) en Love’s Alright (1993).
Hij scoorde een hit met het nummer “Party All the Time” in 1985.
Hij werkte samen met verschillende muzikanten en producers, zoals Rick James, Crystal Blake, Michael Jackson, Narada Michael Walden, Larry Blackmon, Stevie Wonder, Julio Iglesias, Paul McCartney, Nile Rodgers en Teddy Riley.
Het nummer Siberian Fire is geschreven door de leadzanger Marc Van Rooy van de groep.
Het nummer werd een cultklassieker in de Belgische undergroundscene en kreeg later ook internationale erkenning als een voorbeeld van innovatieve en gedurfde muziek.
Haar nummer Stop staat vanaf 17 september 1988 vier weken op de eerste plaats in de Brt Top 30.
Sam Brown is de 23-jarige dochter van het Britse artiestenechtpaar Joe en Vicki Brown.
Sam Brown zong mee in het achtergrondkoor van Pink Floyd tijdens de tournee PULSE.
Ook is ze te horen in vele solonummers van Jon Lord, zowel als zangeres als op de achtergrond.
Sam Brown heeft Stop, en de B-kant, Blue Soldier, zelf geschreven. Samen met haar broer Pete heeft ze de plaat ook zelf geproduceerd. (diverse bronnen en Wikipedia)
Op 12 mei 1983 vraagt Marvin Lee Aday, beter bekend als Meat Loaf, zijn eigen faillissement aan, nadat hij een enorm kapitaal heeft moeten uitgeven aan advocaten om zich te verweren tegen een claim van zijn oude manager, David Sonneberg.
Toen die door Meat Loaf werd ontslagen begint hij namelijk een rechtszaak tegen de zanger waarin hij miljoenen dollars vorderd.
Aan de andere kant komt er bij Meat Loaf ook nauwelijks geld binnen omdat hij ook overhoop ligt met Sony Records, over niet uitbetaalde royalty’s.
Aanvankelijk wil Aday alleen tijdelijke (Chapter 11) bescherming aanvragen tegen de vorderingen van schuldeisers, maar wanneer blijkt dat Sony hem desondanks aan zijn contract wil houden, kiest hij alsnog voor een volledig faillissement.
Om terug geld te verdienen beslist hij terug te gaan optreden en hij brengt ook een nieuw album uit, helaas voor hem is het album Midnight at the lost and found uit 1983 een flop.
Ook de twee singles Midnight at the Lost and Found en The Promised Land komen niet verder dan de tipparade.
In feite was het de bedoeling om voor het album terug samen te werken met Jim Steinman.
Volgens Meat Loaf schreef Jim twee nummer voor zijn album, namelijk Total Eclipse of the Heart en Making Love Out of Nothing at All, beide hits geworden voor Bonnie Tyler en Air Supply.
Maar door een geschil met de platenfirma en Jim Steinman kwamen de beide nummers dus niet op zijn album.
Vijf jaar later, in 1988, is het tijd voor de kentering en dit dankzij het heruitbrengen van de single Paradise by the dashboard light.
In 1993 is hij volledig terug dankzij de single I’d do anything for love (But I won’t do that)
Meat Loaf is twee keer getrouwd geweest en heeft twee kinderen.
Zijn eerste huwelijk was met Leslie Edmonds, met wie hij in 1979 trouwde.
Kort na het huwelijk adopteerde hij Pearl Aday, dochter van Leslie Edmonds en drummer Clark Pierson.
Clark Pierson was onder meer drummer bij Janis Joplin.
Pearl Aday zal later mee touren met haar vader en bracht ook als zangeres twee albums uit met haar groep Pearl.
Ze is getrouwd met Scott Ian, die we kennen van de groepen Anthrax en Stormtroopers Of Death.
Met Leslie Edmonds kreeg hij ook een dochter, Amanda Aday in 1981.
Amanda Aday is actrice en was onder meer te zien in de tv-reeks Carnivàle
Meatloaf en Leslie scheidden in 2001.
Zijn tweede huwelijk was met Deborah Gillespie, met wie hij in 2007 trouwde.
Het koppel bleef samen tot aan zijn dood op 20 januari 2022 (Diverse bronnen, Oor, Wikipedia en Muziek Expres september 1983)
Ze was toen 14 jaar oud en het nummer was geschreven door de Franse componist en zangeres Jacqueline Taieb en de productie was in handen van Bernard Estardy.
De single was in Frankrijk goed voor een Top 20 en in Vlaanderen was de single goed voor een drieëndertigste plaats in de Nationale Top 50.
In Nederland kwam het nummer niet in de hitparade.
Het nummer is ook terug te vinden op haar debuutalbum Paris New-York And Me en uitgebracht in 1991.
Dana Dawson had een veelzijdige muzikale carrière die verschillende genres omvatte, zoals pop, soul, jazz en gospel.
Ze werkte samen met artiesten als Patti LaBelle, Céline Dion, Lionel Richie en Kirk Franklin.
Ze speelde ook in musicals als Annie, Rent, The Lion King en Little Shop of Horrors.
Ze leed aan sikkelcelanemie, een erfelijke bloedziekte die haar gezondheid en energie beïnvloedde.
Ze overleed in 2010 op 36-jarige leeftijd aan de gevolgen van darmkanker (Joepie, 25 september 1988).
Haar oom, de acteur Didier Pain, hoort haar bij Jacques Martin “Emilie jolie” zingen in “L’école des fans” en stelt haar in een platenstudio voor aan producer Frank Langolff die Sophie Marceau
onmogelijk “Berezina” kon doen zingen.
In 1981 won ze het Eurovisie-songfestival voor kinderen en “Joe le Taxi” (toen ze 14 was) deed de rest (al flopte haar eerste single “La magie des surprises-parties”).
Toen ze bij “Joe” op het Midem in Cannes gedurende het hele nummer werd uitgefloten en de opvolger “Manolo Manolette” ook ver beneden de verwachtingen bleef, dacht men dat het vlug uit zou zijn met Vanessa.
Maar haar borstgroei bleef gelukkig lang genoeg uit om haar Lolita-imago nog jarenlang uit te buiten.
Want dat ze vroegrijp was, staat buiten kijf.
Gisteren nog vandaag: Vanessa Paradis is een natuurlijke schoonheid (Joepie 11 oktober 1987)
Ongetwijfeld had dit te maken met het feit dat ze op straat voortdurend lastig werd gevallen door jaloerse leeftijdsgenootjes en dat ze in een poll als één van de meeste gehate persoonlijkheden naar voren kwam.
Ze vertelt zelf aan journalisten dat ze reeds vóór haar 15de seksuele ervaring had opgedaan en op 16-jarige leeftijd trok ze het huis uit om te gaan samenhokken met zanger Florent Pagny, zowat de Franse Koen Wauters, als Patrick Bruel al niet bestond.
Louis Paul Boon zou alleszins sympathie hebben opgevat voor deze “Paradijsvogel” (zoals ze werd uitgebeeld door Jean-Paul Goude voor de reclamecampagne van Chanel).
Merkwaardig is dat Boon deze naam bedacht voor Marilyn Monroe, die inderdaad het grote voorbeeld is van Paradis.
Toch lijkt Vanessa méér in haar mars te hebben.
Gisteren nog vandaag
Op platengebied werd ze voor haar eerste elpee begeleid door Etienne Roda-Gil, daarna door Serge Gainsbourg (uiteraard!) voor “Variations sur le même t’aime” en na zijn dood wendde ze zich tot Lenny Kravitz, wat niet te verwonderen is want “Ardoise” van Gainsbourg klonk alsof het van Kravitz was.
Privé liep de verhouding snel spaak, maar op commercieel vlak legde het haar geen windeieren.
En met haar filmdebuut op 17-jarige leeftijd in “Noces blanches” sleepte ze al meteen een César en de Romy Schneiderprijs in de wacht.
Hierin speelt ze een junkie-hoertje dat een verhouding aangaat met haar vijftigjarige leraar (gespeeld door Bruno Cremer).
Gisteren nog vandaag: Vanessa Paradis, nu ook op het witte doek (Joepie 21 februari 1988)
Ze was aan regisseur Jean-Claude Brisseau opgedrongen en tijdens het draaien verbeterde de verhouding er niet op.
Misschien daarom dat ze de rol met zoveel verbetenheid heeft vertolkt dat ze er die prijzen aan over heeft gehouden?
Ze kreeg prompt tal van andere sexy rollen aangeboden, maar weigerde, al is de videoclip voor “Tandem” (een nummer van Gainsbourg), gedraaid door Jean-Baptiste Mondino, zeker ook niet geschikt voor de preekstoel.
Ze hield er de bijnaam “La pulpeuse” aan over, wat dus blijkbaar niet betekent, wat ik altijd heb gedacht dat het betekende. (Ronny De Schepper)
Julio Iglesias trouwde twee keer en heeft negen kinderen bij drie verschillende vrouwen.
Zijn eerste huwelijk was met de Spaanse journaliste Isabel Preysler, met wie hij drie kinderen kreeg, namelijk Chabeli Iglesias, Julio José Iglesias en Enrique Iglesias.
Ze leerde elkaar kennen in 1970 tijdens haar eerste interview voor het weekblad Hola.
Het interview ging over het einde van zijn voetbalcarrière en het begin van zijn muzikale carrière.
Ze trouwden op 29 januari 1971 en enkele maanden later, op 3 september 1971, kreeg het koppel hun eerste kind, namelijk María Isabel “Chábeli” Iglesias Preysler. Ze zou later, net als haar moeder, journalist worden en had in de jaren 90 een eigen tv-programma, El Show de Chábeli.
Het huwelijk eindigde na bijna acht jaar, maar tijdens dit huwelijk had hij een kortstondige relatie met de Portugese danseres (andere bronnen beweren stewardess) Maria Edite Santos.
Julio Iglesias ontkende jarenlang deze relatie.
Meer nog, volgens Maria Edite Santos, is Julio Iglesias de vader van haar zoon Javier.
Julio Iglesias, ontkende dit verhaal en weigerde steeds een DNA-test.
Het zou duren tot 2019, toen de rechtbank oordeelde dat Julio Iglesias wel de biologische vader is.
Isabel Preysler, trouwde op 23 maart 1980 met markies Carlos Falcó y Fernández de Córdoba. Het koppel kreeg een dochter, Tamara Isabel Falcó, die later ook een tv-beroemdheid is geworden. Na de dood van haar vader in 2020, gestorven door Covid, kreeg ze de titel van markiezin de Griñón.
Het huwelijk met markies Carlos Falcó eindigde in 1985.
Isabel Preysler trouwde daarna met Miguel Boyer, een Spaanse Socialistische politicus en ex-minister.
Samen kregen ze een dochter, Ana Isabel Boyer. Vandaag is Ana Isabel Boyer een media influencer en getrouwd met de beroemde tennisser Fernando Verdasco.
Verdasco won in zijn carrière 7 ATP-titels, speelde de halve finale op de Australian Open van 2009 en haalde dat jaar de 7e plaats op de ATP-ranking.
Het huwelijk duurde tot aan de dood van Miguel Boyer, ten gevolge van een longembolie op 29 september 2014.
Isabel Preysler had vanaf 2015 een relatie met de Peruaanse schrijver en Nobelprijswinnaar voor literatuur Mario Vargas Llosa.
Deze relatie eindigde in 2022.
Terug nu naar Julio Iglesias en zijn tweede huwelijk met de 23 jaar jongere Nederlandse model Miranda Rijnsburger, met wie hij vijf kinderen kreeg: Miguel, Rodrigo, Cristina, Victoria en Guillermo.
Ze trouwden in 2010, na twintig jaar samen te zijn geweest.
Julio beschouwt Miranda als de liefde van zijn leven en de moeder van zijn gezin.
Een week geleden, voor zijn tachtigste verjaardag, verscheen er een artikel in het Spaanse tijdschrift Hola. In dat artikel verklaarde Miranda Rijnsburger haar liefde voor haar man en dat ze tijdens hun relatie van 33 jaar een prachtige familie hebben gecreëerd met vijf lieve kinderen.
Volgens Rijnsburger is Iglesias ‘de reden van haar geluk’.
Het gezin woont tegenwoordig in de Dominicaanse Republiek.
Toen gisteren nog vandaag was 