In juni 1936 lag de omgeving van Brugge vol met een enorme weelde aan natuurschoon.

Hoewel elke stad een groene rand heeft waar mensen graag naartoe trekken voor wat frisse lucht, kozen de Bruggelingen in die tijd liever voor de kust.

Ze trokken met de fiets, te voet of met de trein naar zee, terwijl de directe regio juist vol lag met uitgestrekte parken, bossen en historische kastelen die elke bezoeker zouden kunnen betoveren.

Toch was al die pracht voor de gewone burger destijds een verboden paradijs.

Deze schitterende tuinen en vijvers waren het exclusieve bezit van een handvol adellijke families en rijkaards.

Zij waakten er streng over dat hun privédomeinen afgesloten bleven voor het publiek.

Wie de binnenwegen of statige dreven opzocht, stuitte overal op bordjes die de toegang verboden.

Het leek wel of de eigenaren hun rijkdom en de schilderachtige omgeving bewust wilden verbergen voor de buitenwereld.

Zelfs op de verborgen plekken hingen destijds borden die de weinige bezoekers verplichtten om te zwijgen, en die het gesticuleren of lasteren verboden.

De enige plek waar gewone mensen soms werden toegelaten, waren de heilgrotten op de domeinen.

Daar mochten de arbeiders in alle stilte bidden en hun zorgen uiten, zolang ze zich maar aan de strikte regels hielden.

De natuur trok zich overigens weinig aan van die menselijke regels; de vogels en bosdieren lieten zich niet de mond snoeren en de pauwen van het kasteel schreeuwden luidkeels hun eigen boodschap.

Het was in die periode een fundamentele vraag waarom al deze schoonheid slechts voor een enkeling bestemd was.

De jachtwachters traden destijds hard op tegen iedereen die het waagde een voet op de verboden wegen te zetten.

Voor de jongere generatie van toen was die bijna feodale mentaliteit onbegrijpelijk.

Zij vonden dat het belang van de gemeenschap zwaarder moest wegen dan dat van het individu en dat iedereen recht had om te genieten van de verheffende schoonheid van de natuur.

Onder andere het sprookjesachtige kasteel van Sint-Michiels en de indrukwekkende buitengoederen in Sint-Andries waren sprekende voorbeelden van deze verborgen rijkdommen.