90 jaar geleden, reclame voor Kruschen Salts in het tijdschrift Ons Volk van februari 1934.

Kruschen Salts was een product dat beweerde rheuma te bestrijden door het bloed te zuiveren en de nieren te stimuleren.

Het bestond uit een mengsel van zes verschillende zouten, waaronder natriumbicarbonaat, magnesiumsulfaat en kaliumchloride.

De reclame beloofde dat een dagelijkse dosis van een theelepel Kruschen Salts in een glas heet water de pijn en de stijfheid van rheuma zou verminderen of zelfs genezen.

Kruschen Salts werd voor het eerst geproduceerd in 1906 in Duitsland door de firma Krusch & Co.

Het product werd al snel populair in Europa en Amerika als een algemeen tonicum voor allerlei kwalen, waaronder rheuma, constipatie, obesitas, huidproblemen en verkoudheid.

Kruschen Salts werd ook gebruikt als een schoonmaakmiddel voor het huis en als een tandpasta.

De reclame voor Kruschen Salts was vaak overdreven en misleidend.

Zo werd er beweerd dat Kruschen Salts het leven kon verlengen, kanker kon voorkomen en zelfs kon helpen bij het afvallen.

Er was echter geen wetenschappelijk bewijs voor deze claims. In feite was Kruschen Salts niets meer dan een laxeermiddel dat tijdelijk een gevoel van welzijn kon geven door het verwijderen van afvalstoffen uit het lichaam.

Kruschen Salts wordt vandaag de dag nog steeds verkocht in sommige landen, zoals Australië, Nieuw-Zeeland en Zuid-Afrika.

Het product heeft echter veel concurrentie gekregen van andere laxeermiddelen en voedingssupplementen die beter gereguleerd zijn.

Bovendien zijn er nu veel effectievere behandelingen voor reumatoïde artritis beschikbaar, zoals ontstekingsremmers, immunosuppressiva en biologische geneesmiddelen.

Het gebruik van Kruschen Salts wordt dan ook niet meer aanbevolen voor reumapatiënten.

Kan een afbeelding zijn van 1 persoon en tekst

Vandaag 40 jaar geleden, de single Zwart Wit van De Frank Boeijen Groep komt op de achtentwintigste plaats binnen in de Ultra Top 50.

Het nummer komt bij ons niet verder dan deze plaats en na vier weken is de single al uit de Hitparade. Meer nog het nummer bereikte zelfs niet de Brt Top 30.

In Nederland bereikt het nummer de vierde plaats in de Top 40.

Frank Boeijen heeft Zwart Wit geschreven naar aanleiding van de moord op Kerwin Duinmeijer op 21 augustus 1983.

De 15-jarige jongen wordt vermoord omdat hij een donkere huidskleur heeft.

Kerwin Duinmeijer loopt met een vriend een snackbar uit, wanneer ze worden aangesproken door een groepje skinheads die de jongens zeggen dat ze geen recht hebben om daar te lopen.

Na een korte woordenwisseling steekt één van de skinheads, de zestienjarige Nico Bodemeijer met op zijn arm “100% White” getatoeëerd, op hem in.

Later verklaart de dader dat Duinmeijer “vies” zou hebben gekeken.

Kerwin Duinmeijer rent daarop naar de Dam en vlucht een taxi in.

De taxichauffeur wil echter geen bloed op de achterbank hebben en sleept hem uit de taxi en zegt dat hij op straat op de ambulance moet wachten.

Bestuurslid Joop Wilkers van de Taxicentrale stelde enkele dagen na de gebeurtenis dat het niet zo is dat chauffeurs mensen moeten of willen laten doodbloeden, maar dat het tegen de regels zou zijn, gewonden te vervoeren.

Deze arriveert na twintig minuten. Kort hierna overlijdt Kerwin Duinmeijer in het ziekenhuis.

Op zijn grafsteen staat Black Is Beautiful.

Nico Bodemeijer, 16 jaar oud tijdens de steekpartij, werd veroordeeld tot opname tot ten minste zijn 21e jaar in een inrichting voor buitengewone therapeutische behandeling (een soort tbs-regeling voor minderjarigen) voor het opzettelijk toebrengen van een zwaar lichamelijk letsel.

De rechter achtte niet bewezen dat hij Duinmeijer met opzet van het leven beroofde.

Bodemeijer kwam begin 1988 vervroegd vrij.

In 1989 werd Bodemeijer voor een ander geweldsmisdrijf tot vijf jaar cel veroordeeld.

In 1999 kreeg hij vijf maanden cel voor het van een balkon gooien van een wielklem naar twee parkeerwachten.

Begin januari 2012 pleegt Nico Bodemeijer, die dan al een tijd ernstig ziek is, zelfmoord.

In 2008 zong Frank Boeijen het nummer in het Arabisch op de Dam in Amsterdam in het kader van de Internationale VN-dag tegen racisme.

Dat deed hij samen met een Tunesische zangeres en een Marokkaanse band.

Door de stichting Vrienden van Kerwin wordt jaarlijks op 20 augustus een herdenkingsmanifestatie georganiseerd.

Gisteren nog vandaag

Frank Boeijen in de Joepie van 28 september 1986

Gisteren nog vandaag

Het levensverhaal van Frank Boeijen (Joepie 14 juli 1985)

Gisteren nog vandaag

Frank Boeijen Groep in de Muziek Expres van mei 1985

Het Groot Begijnhof van Sint-Amandsberg, Gent, in oude postkaarten.

Het begijnhof ontstond in de 19e eeuw als een nieuwe vestiging voor de begijnen van het Oude begijnhof Sint Elisabeth, die moesten wijken voor de stadsuitbreiding en de militaire bezetting.

Het nieuwe begijnhof werd gebouwd op een ruim domein van 6,11 hectare en in neogotische stijl, met een kerk, een infirmerie, een school, een bakkerij en een kaasmakerij.

Het begijnhof bood onderdak aan meer dan duizend begijnen, die zich inzetten voor de zorg en het onderwijs van de arme bevolking.

Het begijnhof bleef bewoond tot 2005, toen de laatste begijn overleed.

Sindsdien wordt het begijnhof gerestaureerd en herbestemd als woon- en werkplek voor kunstenaars, studenten en gezinnen (postkaarten uit de verzameling van Claude Faseur)

Glynis Barber, ik hou meer van Michael Brandon, nu we elkaar niet meer elke dag zien (Joepie 12 februari 1989)

De Britse actrice Glynis Barber, geboren als Glynis van der Riet op 25 oktober 1955 in Durban, Zuid-Afrika, heeft een lange en veelzijdige carrière in film, televisie en theater.

Ze is vooral bekend door haar rollen als Soolin in de sciencefictionserie Blake’s 7, Harriet Makepeace in de politieserie Dempsey en Makepeace, Glenda Mitchell in de soap EastEnders en Grace Barraclough in de soap Emmerdale.

Ze was getrouwd met de acteur Paul Antony-Barber en dit van 1977 tot en met 1979.

Vanaf 1989 is ze samen met haar tegenspeler uit Dempsey and Makepeace, Michael Brandon, met wie ze een zoon heeft, Alexander.

Vandaag is het precies een eeuw geleden dat prins Leopold een bezoek bracht aan moederke Eyer, de oudste inwoner van Lillo.

Moederke Eyer, geboren als Maria Theresia Eyer-Gorsen, was getrouwd met douanier Adriaan Eyer en had zeven kinderen.

Toen ze 100 jaar werd, kwam koning Albert I haar persoonlijk feliciteren en werd er een optocht gehouden ter ere van haar verjaardag.

Op 17 februari 1924, toen ze 105 jaar werd, kreeg ze opnieuw hoog bezoek: prins Leopold, de latere koning Leopold III, kwam haar het ereteken van Leopold II overhandigen.

Ter gelegenheid van deze feestelijke dag werden er postkaarten gemaakt met een portret van moederke Eyer.

Helaas werd haar naam verkeerd gespeld als Eijer.

Moederke Eyer stierf enkele maanden later en werd begraven op het kerkhof van Lillo.

Ze was toen 105 jaar en zeven maanden oud en daarmee de oudste persoon die ooit op het kerkhof van Lillo werd begraven.

Voor de kerk van Lillo-Kruisweg stond vroeger een standbeeld dat vaak werd aangezien voor een afbeelding van moederke Eyer.

Het standbeeld, gemaakt door beeldhouwer Rik Sauter, stelt echter een rouwende moeder voor die wacht op haar vermiste zoon.

Het model voor dit beeld was de schoonmoeder van Rik Sauter: Anna Isabella Jacobs – Wijns, beter bekend als Lou van ’t Licht.

Het standbeeld is later verplaatst naar de kerk van Lillo-Fort.